Cumartesi, 8 Aralık 2007 (18 yıl 11 ay önce)
Ufuk Çizgisi, 7 Aralık 2007, Sayı:74
“PKK’yi tasfiye planı” burjuva basına sızdırıldı ve manşetlere taşındı. Plana göre Güney Kürdistan’a, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin (TSK) kapsamlı bir sınır ötesi harekât yapması yerine ABD’nin önerisi doğrultusunda PKK’yi tecrit etme ve etkisizleştirmek için ilk adımda PKK’nin değil “silahsızlanmaya direnen” yöneticilerinin tasfiye edileceği silahsızlandırma planı uygulanacak. “Bu başarıya ulaşırsa Kuzey Irak’ta ‘yeni dönem manifestosu’ ilan edilecek.”
Tasfiye planını burjuva basın özetle bu şekilde verdi. Bu plan yeni değil. İlk olarak Sabah gazetesinin eski Washington muhabirliğinden sonra Ankara Temsilciliğine atanan, “çift bordrolu” istihbaratçı gazeteci Aslı Aydıntaşbaş’ın kaleminden, 30 Temmuz 2006 tarihinde ifşa edilmişti:
“Türkiye, yaklaşık 1 yıldır, kapalı kapılar ardında Kuzey Iraklı Kürt gruplarla sürdürülen çok gizli temaslar sonucu, PKK’yı dağdan indirmek için çok boyutlu bir plan geliştirdi. PKK’yı silah bırakmaya zorlayarak ‘akan kanı durdurmayı’ hedefleyen gizli plan, Çankaya ve MGK’nın da onayıyla devletin çeşitli kurumları tarafından sessiz sedasız uygulamaya kondu. Şu ana kadar terör ve PKK’yı bitirmek amacıyla uygulamaya konan, bu en kapsamlı proje, örgütün dağdan inmesi için uluslararası baskı ve bir dizi dolaylı temas sonucu gerçekleşti.” (30.07.2006, Sabah)
Emperyalistlerle işbirlikçilerinin planı
Bugün yeniymiş gibi sunulan plan ile 16 ay önce uygulamaya girdi denilen plan aynı şeyi içeriyor. Bunu not ettikten sonra şunu belirtelim: Bu planın mimarı ABD emperyalizmidir. ABD emperyalizminin Kürt sorununda Güney’den sonra ve Güney’deki işbirlikçilerin de aracılığıyla
Kuzey Kürdistan’da inisiyatif kapasitesini geliştirmeyi amaçlayan; PKK’nin
“muhafazakar” denilen silahlı mücadele geleneğinden gelme ve bu varolma biçimleriyle
“güvenilmez” bir kısım yönetici kadrosunun tasfiye edilerek
“sorun yaratma kabiliyeti sıfırlanmış bir PKK” ihtiyacının ürünü bir plandır bu. Öncesinde de gündeme geldiğinde 450 yöneticisi silahsız bir şekilde
Irak’a veyahut bir
Kuzey Avrupa ülkesine yerleştirilerek denetim altına alındıktan sonra bir af düzenlemesiye gerillanın Türkiye’ye dönmesiyle silahsızlandırmanın tamamlanması düşünülüyordu. Tabii
İran ve
Suriye Kürdistan’ından gerillalar bu kapsama giremez. Gerilla bileşiminin yaklaşık yarısını oluşturan İran ve Suriye vatandaşı Kürtlerin Türkiye’ye gelip teslim olmasının mantıklı bir gerekçesi de olamaz zaten. Dolayısıyla silahlı güçler tümden bitirilmiş olmayacak. Kalanlar İran ve Suriye’de etkinlik yürütebilecektir ki ABD emperyalizminin de böyle etkinliklere ihtiyacı var. Türkiye’ye sunulan bu
“ödün”le TSK’nın İran seferinde kullanılması başta olmak üzere, Türkiye’nin tüm olanaklarıyla
GOP harekatına katılması, aşağılık savaş jandarması misyonuyla Ortadoğu’da kanlı harekatların askeri olması gündeme gelecektir. Bu misyon için rejimin, bir dönem için iç cephesinde rahatlatacak PKK’nin
“kabul edilebilir düzeyde etkinlik kapasitesine çekilmesi” düşünülüyor.
İkincisi; bu plan sermayenin Kürdistan pazarını derinlemesine sömürüye açmaya dönük stabilizasyon planıdır. Kürdistan’ı Türkiye burjuvazisinin ucuz işgücü deposu haline getirme arayışıdır. Siyasal istikrarsızlık tehdidi, sermayenin ucuz işgücü ihtiyacının sürekli bir şekilde karşılanabileceği, asgari ücretin bile yarısına çalıştırılacak milyonlarca Kürt işsizin bulunduğu Kürdistan pazarının kullanımını frenlemektedir; siyasi istikrarsızlık yaratan faktörlerin tasfiye edilmesi bu planın diğer bir hedefidir. Bu pazarın risksiz hale getirilmesi Güney’e sarkmayı da kolaylaştırmaya yarayacaktır.
Üçüncüsü; bu plan Türkiye işbirlikçi burjuvazisinin Ortadoğu’da inisiyatif genişletme, bu çerçevede iç istikrar sağladıktan sonra Kürdistan coğrafyasını bir köprü ve atlama basamağı haline getirme arayışının parçasıdır. Son zamanlarda daha bir yüksek sesle dillendirilmeye başlanan Güney Kürdistan’ın önce ekonomik, ticari vasıtalarla Türkiye’ye bağlanması, ardından da Kuzey’le birlikte özerk bölge ya da hatta federal bir yapı olarak siyasi olarak Türkiye’ye entegre edilmesi heveslerini de gözeten, zemini buna hazır hale getirmeyi düşünen, hiç değilse buna hizmet eder bir plandır bu. Tabii bu heves, bölge dengeleri ve bölgede etkin emperyalist güç olan ABD’nin öncelikli politik çıkar ve bölgedeki direnişlere bağlı olarak değişmek zorunda kalınan hesaplarına uyum sorunu başta olmak üzere, rejimin Kürt sorunundaki geleneksel refleks ve korkularıyla da karşı karşıya olan, ip cambazlığı gibi bir dış politik-diplomatik yeteneği istikrarlıca sürdürmeyi, bunun olmazsa olmazı iç siyasal istikrarı ve evdeki bulgurdan olma yüksek riskini üstlenmeyi de gerektiren ince uzun bir hesaptır.
Dördüncüsü; söz konusu ince uzun hesapla çekim gücü yükseltilmeye çalışılan bataklığa sürüklenme planıdır bu. Türkiye’nin ABD’nin GOP saldırganlığına tam uyumunun önünü açmayı içerir. Mimarı ABD tarafından en başta bu amaç için tasarlanmıştır. PKK’nin
“tehdit” olmaktan çıkartılması ve Güney Kürdistan’ın ekonomik ve askeri bağlarının Türkiye burjuvazisinin eline verilmesi karşılığında
Türkiye’nin ABD-İsrail ekseninde Ortadoğu’da savaş ve işgal arabasına bağlanması isteniyor.
Beşincisi; bu plan, kaderini emperyalist sermaye ile entegrasyona bağlamış Güney ve Kuzey Kürt burjuvazisinin de çıkarına hitap eder ve zaten onların da desteğini almıştır.
“Planın başarıya ulaşması halinde Kuzey Irak’ta geniş kapsamlı bir toplantı düzenlenecek ve 'silahsız dönemin manifestosu' ilan edilecek. Toplantıya ABD ile AB üyelerini de kapsayan çok sayıda ülkeden siyasi kişiliğin davet edilmesi de senaryo kapsamında.” Başarıya ulaşan planın kutlama töreni olarak düşünülen
“silahsız dönemin manifestosu” uluslararası kurtlar sofrasından başka bir şey olmayan bir konferanstan sonra yayınlanacak. Bu sofrada Kürt sermayesine de bir kemik vaadedilmiş ki, plana ortak oluyorlar. Bu da muhtemelen, petrol gelirlerinin bir parça, Kuzey’de de yerel yönetimlerin yetki ve bütçelerinin geliştirilmesiyle pastanın biraz daha büyütülmesi şeklinde olacaktır.
Altıncısı; bu plan PKK’ye rağmen uygulanamaz. PKK plana direnirse başka türlü bir tasfiye harekatı ile karşısına çıkılacaktır. Ama PKK’nin de planın esasına ilişkin bir itirazı ve reddi yoktur. Fakat başka bir sorun var: Emekçi Kürt halkını ilk anda avlayacak olsalar bile kurtlar sofrasında meze olduğunu anladığı şölen günü gelip geçtikten sonra ne olacak? Kürt dinamiğine bunu nasıl sinderecekler?
Asıl önemlisi!
Zaten, her bir evre ve aşaması hem taraflar arasında hem de tarafların kendi içlerinde gerilimli bir süreç olarak işleyecek olan, kendi içinde
“matruşka” gibi çıkacak yeni alt planların geliştirilmesini getirecek olan emperyalistlerle işbirlikçilerin
“Kürt planı”nın asıl önemli yönü ise, buna karşı başta Türk ve Kürt emekçileri olmak üzere bölge proletaryası ve ezilen halklarının nasıl bir duruş sergileyeceği… Kurtlar sofrasında yem, emperyalist ve işbirlikçi sermaye rejimlerinin elinde oyuncak olmaktan, aport sesi bekleyen faşist Türk güruhlarının Kürt emekçilere karşı şimdiden yarattığı şoven saldırı ve tecrit ikliminde sefil piyonlar olmaktan nasıl kurtulunacağı; işçilerin birliği halkların kardeşliği bayrağıyla emperyalist ve işbirlikçilerinin nasıl mezara gömüleceği…
Bunun için kardeşlik müfrezeleri gibi militan örgütlenme biçimlerinin yaratılmasının yanında, bunun zeminini de güçlendirecek olan her kitlesel hareketliliğin içerisinde tüm güçlerin seferber edilmesi büyük önem taşıyor. Kürt emekçilerine yönelik saldırılara karşı çeşitli kentlerde (
Muğla, Bursa, Eskişehir gibi), emekçi semtlerinde ve okullarda yapılan birleşik savunma eylemleri, sokaklardaki polis terörüne karşı eylemler henüz çok yetersiz olmakla birlikte tutulması gereken yolun küçük işaretleri durumunda. Bu süreçleri daha özgüvenli, birleşik ve ön açıcı bir tarzda örgütleme sorumluluğu işçi sınıfı devrimcilerinin omuzlarında duruyor.
İstanbul’da evlere dağıtılan
“Alışverişimi Türkten yapıyorum, param PKK’ye gitmiyor” rozetleri gibi şoven milliyetçi zehri göstere göstere akıtan faaliyetlere seyirci kalınamaz. Bu tür faaliyetlere karşı bir yandan sahiplerini açığa çıkarıp anladıkları dilden konuşmak, bir yandan ise etkin bir ajitasyonla bu
Nazi yılanını kitlelerin içerisinden söküp atmak zorunludur. İşyerlerinde Kürt işçi ve emekçilere karşı oluşturulan tecrit ve aşağılama çemberini kırıp atmak, bunların herbirine karşı hem amansız bir tutum almak hem de emekçileri ortak düşmana karşı mücadele ruhuyla eğitmek, şovenizmi emekçiler içerisinde tecrit etmek ve onu her proleterin utancı haline getirmek görevimizdir. Hangi biçimde olursa olsun, isterse PKK’nin politikalarına -bu politikaların kuyrukçuluğuna- karşı güvensizlik ve eleştiri adı altında dile getirilsin, şoven saldırılara karşı militan bir sınıf duruşunu ve bunun sorumluluğunu ketleyen her tutumun sosyal şovenizmin inceltilmiş bir biçimi olduğu bilinciyle hareket etmeliyiz.
9 Aralık’taki
“Emperyalizme, Şovenizme ve Irkçılığa Karşı İşçilerin Birliği Halkların Kardeşliği” mitingi, her tür faşist provokasyona karşı militan bir hazırlık içerisinde, bu ruhu kitlelere taşımanın bir aracı olarak değerlendirilmeli ve şovenizme karşı yeni kitle eylemlerinin ve kardeşliği savunma ruhunun basamağı haline getirilmelidir!