19 Aralık denince aklıma gelen arkadaşların yanan yüzleri ve o halde bile direngenliğimiz
Ufuk Çizgisi, Sayı: 75, 19 Aralık 2007
19 Aralık sabaha karşı gece 03.00 gibi, yani daha cezaevlerine girilmeden önce hastaneye geldiler. Ben Bayrampaşa Cezaevi Hastanesi'ndeydim o zaman. Yani ne içerdeki, ne de dışardaki mücadelenin içinde, hiç kimsenin olmak istemeyeceği yerde… Uykuda yakalandık. Fakat zaten hareketli günler geçiriyorduk. Gözümüz kulağımız televizyonda, görüşme haberlerindeydi. Ama o gün bakanlıkta bir toplantı gerçekleştirilmişti. O toplantıya İçişleri Bakanı Sadettin Tantan geç girip 20 dakika sonra çıkmıştı. 20 dakikalık bir görüşmenin hayra alamet olmadığı hepimizin ortak görüşüydü. Gündemin tartışılacağı bir süreçte, cezaevleriyle ilgili bir görüşmenin 20 dakikada sonuçlanması mümkün değildi. Daha çok önceden alınmış bazı kararların üzerinden geçildiği sonucunu çıkarmıştık. Ama aynı gün operasyon olacağını hiç düşünmemiştik! Saldırı olacaktı, ama ne zaman?
O akşam gece 3.00-3.30 gibi askerler girdiler. Bizi ayaklarımızdan yataklarımıza zincirlediler, kollarımızı yataklara kelepçelediler. 4 kadındık. Elbette ki direndik. Ama ayrı odalardaydık. Ve her odaya her birimize en az 3-4 asker düşüyordu. İtirazlarımız ve sloganlarımız patladı. Bizi kelepçeledikten sonra, özellikle benim odamda duvarda bana gelen resim ve süs eşyaları asmıştım; onları topladılar. TV ve radyonun fişini çektiler. Haber alabileceğimiz bir şey bırakmadılar. Ertesi gün operasyon bitene kadar o vaziyette kaldık. Hiçbir ihtiyacımızı karşılayamadık ama zaten böyle bir talebimiz de olmadı. Hem Bayrampaşa’yı hem de tüm cezaevlerini merak ediyorduk. Her tarafa girip girmediklerini merak ediyorduk. Silah seslerinden, seri atışlardan neyle ateş ettiklerini anlıyorduk. Cezaevi ile hastane arasındaki mesafeye rağmen gaz kokuları içeri kadar gelmişti. Çok fazla gaz bombası kullanıldığını düşündük. Daha önceki Ulucanlar operasyonuyla gelgitler yaşadım. Ama koku farklıydı ve farklı bombaların kullanılmış olduğunu düşündüm. Haber yok, yanımıza gelen yok… Televizyonlu odadaki arkadaşın yatağını televizyona yaklaşıp açmasıyla tüm cezaevlerine operasyon yapıldığını öğrendik. Askerler müdahale edip televizyonu kapattılar ama ona bir şey yapmadılar.
Ertesi gün öğle saatlerinde sorumlu subay geldi. Uslu durursak kelepçelerimizi açacağını ve bize yemek vereceğini söyledi. Verdiğimiz cevap üzerine bir daha uğramadı. Geç saatlerde hareketlilik arttı. Gece 21.00′den sonraydı. İçeriye sloganlarla kadın tutsaklar gelmeye başladı. Operasyonun bitmiş olduğunu tahmin ettik ama kelepçelerimiz gene açılmadı. Doktor, hemşire yoktu. Arkadaşlarımıza bakmak istediğimizi söyleyip kelepçelerimizi açmalarını istedik. Tüm sürgünler bittikten sonra kelepçelerimiz açıldı. Arkadaşlara ancak o zaman yardımcı olabildik.
DHKP/C’li arkadaşların ilk hallerinin ilk tanığı bizleriz. Onları ilk gören, nesnel olarak anlatacak ilk insanlar. Çoğu tanınmayacak haldeydi. Yüzleri gözleri şişmişti yanıklardan. Yüzleri akıyor gibiydi, ama saçları, kıyafetleri olduğu gibi duruyordu. Ama üstlerini değiştirirken sırtlarında, kollarında da yanıklar gördük. Ama kıyafetlerde yanık izi yoktu, sadece kir vardı! Saçlarını kesmemiz gerekiyordu. Birini tıraş etmek için geldim. Yüzleri, elleri kapalıydı. Saçlarında yanık görüntüsü bile yoktu. Elimizde jilet vardı. Ama saçlar jilete gerek kalmadan tutam tutam döküldü. Deride yanıklar vardı. Kimyasal ilaç kullanılmıştı! Kolunda bomba toplamış, dirseği çıkmış arkadaşlar vardı. Günlerce onların tedavileri sürdü. Askerlerle didişmeler de devam etti. Kadın arkadaşların da erkekler hakkında fazla bilgisi yoktu. Onlara ne olduğunun peşine düştük. Doktorları, hemşireleri, hatta askerleri sıkıştırıp ne olduğunu öğrenmeye çalışıyorduk. Ebru’nun elbiselerini çıkardıktan sonra gördüklerimiz üzerine iyi bir hastaneye göndermek için uğraştık. En acillerin diğer hastanelere götürüldüğünü öğrenmiştik. Ama bizim yanımıza gelenler bile öyle bir durumdaydı ki, onların durumunu düşünemiyorduk!
19 Aralık denince aklıma gelen tek görüntü Mine ve Gamze’nin yüzlerinin, gözlerinin şiştiği ve aktığı halleri. Ve o halde bile askere karşı direngenliğimizi göstermemiz. Bize yaptırmaya çalıştıkları yaptırımları reddedişimiz. Hastaneyi o günden sonra direniş yerine dönüştürdük. Üzerimize çok fazla gelemediler. En güzel yanı buydu.
F tiplerinde yaşam belki çok zordur ama yaşanabilir. Kadınlar olarak F tipini belki daha az yaşadık ama inancını ve kararlılığını, iradesini kullandıktan sonra F tiplerindeki en zor koşullar bile olumluya dönüştürülebilir. Her şey kişinin iradesine kalmış oluyor. Devrimci inanç ne kadar güçlüyse, irade de o kadar güçlü oluyor. 7 yıl bunu gösterdi! Tek kişilikten 3 kişiliğe kadar her hücrede iletişim dahil her olanağın yaratılmasıyla 7 yıl bunu gösterdi diye düşünüyorum…