Çarşamba, 19 Aralık 2007 (18 yıl 10 ay önce)
Ufuk Çizgisi, Sayı: 75, 18 Aralık 2007
Türkiye geçtiğimiz hafta sonu birbirini izleyen iki "psikolojik savaş" hamlesine tanık oldu. Bunlardan birincisinde Türk Ordusu PKK‘nin Güney
Kürdistan‘daki bazı karargah ve üslerine karşı hava saldırısında bulundu. Diğerinde ise dünyaca ünlü piyanist Fazıl Say, "Kızımı da alıp bu memleketten gideceğim herhalde!.." çıkışını yaptı.
Türk Ordusu’nun simgesel bir önemi de olan Kandil Dağı başta olmak üzere Güney’deki PKK kamplarına yaptığı saldırının -daha sonra karadan da sürdürülen- yoğun bir bombardıman taarruzu şeklinde geçtiği anlaşılıyor. Burjuva medyada verilen rakamlara bakılırsa, 50 civarındaki uçak 3 saati aşkın bir süre boyunca dağlara taşlara füze ve bomba yağdırmış. Arkasından karadan obüs ve füze yağmuru başlatılmış.
Bu kaçıncı "öldürücü darbe"
KCK, PJAK ve Güney’deki işbirlikçi
YNK kaynaklarının verdikleri bilgilere bakılırsa gerillanın öyle büyük bir kaybı olmadığı anlaşılıyor. Verilen bilgilere göre, saatlerce süren o ölüm sağanağı sonunda 5 gerilla ile bir gariban Kürt köylüsü hayatını kaybetmiş. Tabii bu arada epey bir köy ve sivil yerleşim birimi zarar görmüş. Türk burjuva medyasına bakılacak olursa, içlerinde PKK’nin önder kadrolarından en az birinin de bulunduğu bir sürü gerilla imha edilmiş, ne kamp kalmış ne barınak kalmış, velhasıl-ı kelam gerillaya -kaç bininci kez indirildiğini artık hesap makinalarının bile hesaplamakta zorlandığı- yine
“öldürücü bir darbe” indirilmiş!!!
Fakat işin ilginci, o kadar bomba yağdırıp o saldırıyı
Genelkurmay’daki koltuklarında ekranlardan seyretmeleriyle övünen, yani teknolojik istihbarat ve gözlem yetenekleriyle böbürlenen Genelkurmay’dan bu konuda henüz hiçbir net bilginin verilmemiş olması… 50 uçak, yüzlerce top ve füze bataryasının sebil gibi bomba, roket ve daha kimbilir neler yağdırdığı saatlerce süren o kırım teşebbüsünün kendi cephelerinden bile ne işe yaradığı henüz meçhul…
Hatırlanacak olursa, bu ordu 1 Aralık gecesi de yine Güney Kürdistan’da sürpriz bir gece baskını gerçekleştirerek gerillaya yine
"çok ağır bir darbe" indirdiğini iddia etmişti. Güya 60′ın üzerinde zayiat verdirilmişti. O günden bugüne neredeyse bir ay geçti,
HPG böyle bir saldırının ve kayıplarının olmadığını defalarca açıkladı.
"Elimizdeki imkanlarla Güney Kürdistan bizim için artık BBG evi gibi ortada. Ne olup bittiğini anı anına izliyoruz" havalarını basan Genelkurmay’dan iddiasını kanıtlayacak tek bir kanıt şurada dursun,
"tık" bile yok!..
"Beni vurmak kurtuluş mu?.."
Kürt sorununun hala gözüdönmüş bir imha stratejisiyle
"çözmekte" ısrarın, insanlıkdışılığı yanında akıldışılığı da açık ve ortada. 23 senedir sonuç vermeyen bu saldırganlığın bundan sonra
"sonuç verebileceği"ni ancak savaştan beslenen kan içiciler ile onların gazına gelen ahmaklar düşünebilir. Fakat Türk Genelkurmayı ve
AKP‘nin,
BOP‘un patronu
ABD ile yaptıkları pazarlıklara dayalı olarak şiddet ve imha girişimlerini merkeze koyan, onun yaratacağı korku, umutsuzluk ve yorgunluğun basıncıyla yutulması kolaylaştırılacak birtakım
"reform" kırıntılarını da
‘tamamlayıcı unsur‘ olarak içeren bir strateji izlemek konusunda hemfikir oldukları görülüyor. Gürültüsü hedeflenen sonuçlardan daha büyük olan şu son hava baskını operasyonu da bu çerçevede planlanıp hayata geçirilen bir hamle.
Kendisini şimdilerde
"terör uzmanı, öğretim üyesi" olarak pazarlayan bir ajan eskisi, yapılan şovun amacını çok doğru bir biçimde tanımlıyor:
"Türkiye bu hamle ile asıl psikolojik üstünlüğü ele geçirmiştir. Harekatın maddi sonuç doğurmuş olup olmaması bunun yanında önemsizdir…"
Gerçekten de bu harekat asıl olarak çift yönlü psikolojik harekattır. Son aylarda yeniden gaza getirilen şoven kudurganlığın gazını almak, özellikle de ordunun ve Genelkurmay’ın da
"Güney’e de gireriz, Musul’a da gideriz, asarız, keseriz…" edebiyatıyla doldurulan güruhlar nezdinde güven ve itibar kaybetmesininin önüne geçmek ve nihayet yarın bir gün onun fedaisi olarak
İran üzerine ya da
Ortadoğu ve
Balkanlar‘da başka kirli işlere girişilecek olan ABD’nin topluma yeniden
"şirin gösterilmesi" operasyonu, bu psikolojik harekatın bir yönünü oluşturmaktadır.
Psikolojik harekatın ikinci hedefi, PKK gerillaları, daha örtük olarak Güney’deki Kürt işbirlikçi güçleri, fakat asıl olarak Kuzey’deki Kürt yurtsever kitleleridir. Bu operasyonla gerillaya,
"Kış koşullarında gece dahi olsa gelip sizi vurabiliriz" mesajı verilmek istenmiştir; bu mesaj aynı zamanda Güney’deki
Barzani ve
Talabani güçlerine yönelik bir tehdit ve gözdağıdır. Fakat asıl gözü korkutulmak istenen Kuzey’deki Kürt yurtsever güçleri ve kitleleridir. Sadece bu tür askeri operasyonların yoğunlaştırılmasıyla sınırlı kalmayıp
DTP‘nin kuşatılmasından
Şemdinli bombacılarının serbest bırakılmasına kadar birçok alanda birbirini tamamlayıp bütünleyen adımlarla bu kitleye,
"Ne yaparsanız yapın biz bildiğimizi okuyacağız!" mesajı verilip çaresizlik ve umutsuzluk duygusu uyandırılmaya çalışılmaktadır.
"Umudun öldürülmesi"…
Umudun öldürülmesi!.. Güçsüzlük, çaresizlik ve çıkışsızlık duygusunun yaratılması!.. Bunlar sadece savaşların ve askeri stratejinin değil onlardan da önce -ve aslında onlara da yol gösterecek şekilde- sınıflar arasındaki savaşımın, yani siyasi strateji ve taktiklerin yol gösterici ilkeleri ve temel hedefleri arasındadır. Birbirleriyle uzlaşmaz çıkarlara ve konumlara sahip sınıf güçleri arasındaki siyasal ya da sendikal her türlü kapışmada taraflar kendi iradelerini ve taleplerini muhataplarına kabul ettirebilmek için önce onlardaki
"kazanma umudunu" zayıflatıp öldürmeyi hedeflerler. Çünkü, bunu başarabildikleri ölçüde hasımlarının savaşma ve direnme iradelerini de zayıflatıp kırılmaya uğratmanın kolaylaşacağını bilirler.
Umudun öldürülmesi, kazanma imkan ve ihtimalinin kalmadığı duygusunun uyandırılması, bu amaç doğrultusunda yürütülen
‘psikolojik savaş’ bundan ötürü her savaşın tayin edici temel cephelerinden biridir.
Napolyon ve
Hitler, psikolojik hareket ve savaşın bu önemini askerlik ve siyaset alanında özel bir
“bilim” düzeyine yükseltmeleriyle ünlüdür.
İkinci Emperyalist Paylaşım Savaşı sonrası o zamanki
Malaysia‘daki (bugünkü
Malezya) gerilla mücadesine karşı
İngiliz emperyalizmi tarafından uygulamaya konulup daha sonra çeşitli deneyimlerden çıkarılan derslerle de zenginleştirilen ve dünyanın her yerinde olduğu gibi Kürdistan’da da gerillaya karşı yıllardır uygulanmakta olan
"düşük yoğunluklu savaş" stratejisinin temel hareket noktası ve ulaşmak istediği amacı da yine
"umudun öldürülmesi" oluşturur! Napolyon özentisi
Yaşar Büyükanıt en son
SAGEM‘de düzenlenen
"Teröre karşı mücadele" sempozyumunda yaptığı konuşmada da,
"Ayrılıkçı terörün ve destekçilerinin en küçük bir kazanım dahi elde edebileceklerine dair hiçbir umutlarının bırakılmamasının öneminin" altını bir kez daha çizmesinin nedeni budur!
Yenilmiş çaresizliğin çığlığı
Psikolojik harekatın sınıf savaşımında, toplumsal hareket ve eylemlerdeki rolü ve öneminin bir başka cepheden örneğini bugün bize
Fazıl Say’ın çıkışı göstermektedir. Ünlü sanatçı bir
Alman dergisine verdiği demeçte, küllenmiş gibi görünen
"Malezya sendromu"nu yeniden alevlendirecek bir çıkış yaparak,
"İslamcılar toplumun yüzde 70′ine ulaştı, biz yüzde 30 olarak azınlıkta kaldık. Böyle giderse kızımı da alıp bu memleketten gideceğim" demiştir.
Fazıl Say şu sırada nereden icap ettiği pek anlaşılamayan bu çıkışıyla Kemalist laiklik yandaşı orta sınıflar içerisindeki kaygı ve korkulara bir kez daha tercüman olmaktadır. Gerisinde iki farklı gücün
‘iktidar savaşları’nın yattığı ama her iki kanadın da cephenin ön mevzilerine
"kendi" orta sınıflarını ve aldatabildikleri yoksulları sürdükleri bir savaşı güncel olarak da
"kaybetmiş" olan tarafın yaşadığı eziklik, güçsüzlük ve çaresizlik duygularını dışa vurmuştur. Bu aynı zamanda bir
"kaçış" ve
"teslimiyet"in ifadesidir. Onun içindir ki zaten,
Recep Tayyip Erdoğan da dahil türbanlarının altına artık 850 dolarlık ayakkabılar giyip bileklerine yüzbinlerce euroluk marka saatler takan, vb. vb.
"İslamcı" cephenin kalemşörleri tarafından -galiplerin küstahça mağrurluğuyla- ti’ye alınmaktadır.
İkisi adeta bir merkezden planlanmış gibi üstüste gelen fakat ikisi de birbirleriyle
"tamamen alakasız" cephelerden bu iki örnek, komünistler ve devrimciler olarak bizlere, sınıflar savaşımında psikolojik cephenin ve moral üstünlüğü ele geçirip elde tutmanın önemini hatırlatan somut uyarılar olarak algılanmalıdır. İşin bu cephesi değişik gerekçelerle, ama sonuçta meselenin özellikle de etkili ve yığınsal bir sınıf ve kitle hareketinin örgütlenip seferber edilebilmesi açısından taşıdığı önemin gözden kaçırılmasına neden olacak şekilde genellikle ihmal edilir. Fakat sokakların, alanların, sendikaların, hakların, özgürlüklerin… inisiyatifin ve yaptırım gücünün ele geçirilebilmesi için bu cephede de üstünlüğün ele geçirilmesi çok önemli ve tayin edicidir.