Çarşamba, 23 Ocak 2008 (18 yıl 9 ay önce)
"Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi" yöntemiyle gerçekleştirilen ve iki yılı aşan bir uygulama sonucunda tamamlanan nüfus sayımı herkesi şaşırttı.
Sonuç hakkında yorum yapanların üzerinde birleştiği iki şaşırtıcı unsur artışın beklenenin altında olması ve nüfusun şehirlere yığılımındaki patlama oldu.
Liste başı İstanbul; sonu Bayburt
En kalabalık il olan İstanbul’da toplam nüfusun yüzde 17.8’i yani 12 milyon 573 bin 836 kişi yaşıyor. Başka bir deyişle Türkiye’deki yaklaşık her beş kişiden birinin yaşadığı İstanbul’u, yüzde 6.3’le Ankara, yüzde 5.3’le İzmir, yüzde 3.5’le Bursa ve yüzde 2.8’lik nüfus oranıyla Adana izliyor.
Nüfusu en az olan beş il ise yine sırasıyla; Bayburt, Tunceli, Ardahan, Kilis ve Gümüşhane oldu. En az nüfusa sahip il konumundaki Bayburt’un nüfusu 76 bin 609'da kaldı.
Köylerin içi boşalıyor
Köyden şehire göç ya da kirli savaş ve tarım tekellerinin baskısıyla topraksızlaştırılmanın istatistiki sonucu, toplam nüfusun yüzde 70.5’inin şehirlere yığılımı oldu. Bu istatistiki rakamın yaşamdaki karşılığı ise şöyle:
Katlanarak artan gıda maddeleri fiyatlarına karşılık hormon ve kimyasal gübrelerle zehirlenmiş, genetiği değiştirilmiş ürünler, arz-talep hikayesiyle dibe bastırılan ücretler, Latin Amerika ya da Güneydoğu Asya ülkelerindeki teneke, tahta parçaları, inşaat artığı molozlar ve karton kutulardan çatılıverilmiş barakalarıyla getto tarzı yaşam alanları ve buralardan yansıyan hiçleşmeden üretilen
"suç" dalgaları...
Uyuşturucu ticareti, mafya tetikçiliği, kap-kaç organizasyonları, hırsızlık şebekeleri, kontrgerillanın ağababalığı için, ülkücü/faşist çetelerin ayaktakımının silahlı, bayraklı yemin törenli ama ille de milyon YTL'lik villalı, çiftlikli, Mercedes veya BMW'li, altın kaplama tabancalı krallıklarına hakikat, gösterişlerine güç katacak figüranlıklar...
Topraktan kopartılmış, yaşamla kurulan en temel ilişki olan üretim yani, bir değer yaratma olanağı bırakılmamış insanlar birbirinin üstüne yığılarak ve yoksullukla aşağılanarak üretilen değerin paylaşımına gaspçı, zorba yamağı, tekelci asalaklığın faşist beslemeleri olarak varolmaya mahkum edilmeler.
Yüzde 70.5'lik şehir nüfusunun açılımı bunlardır ama, bu kadarıyla da sınırlı değildir.
Küçük burjuva rekabetin ve güce yamanarak varolma arayışının proleter saflara kitlesel akışı, parçalanarak çok katlı bir yapıda yeniden organize edilen kapitalist üretim ve sömürünün hedefine ulaşabilmek için ihtiyaç duyduğu proleter sınıf bilincinin ve örgütlülüğünün dağıtılması, sömürünün enikonu artırılmasında kapitalistlerin ellerini işbirlikçi sendikalar ve ağalarıyla reformist, revizyonist siyasal çizgilerin de yardımlarıyla serbestleştirmiştir.
Nüfusumuz mu?
Nüfus sayımına ilişkin en genel sayı ve oranlardan bile çıkan ilk ve kabataslak sonuçlar proletaryanın devrimci sosyalizm için mücadelesinde işinin hiç kolay olmadığının altını bir kez daha çiziyor.
Hele hiçbir ihtiyat payı bırakmadan, çıkan sonucu, elde edilen sayıyı
"nüfusumuz" olarak tekrarlayan değerlendirmeler proletarya için sonrasında da uyarıcı olmalıdır.
İster halihazırda çalışıyor olsunlar ister çalışma hakları ellerinden alınmış olsun tekelci asalaklar başta olmak üzere kapitalist sömürücüler ve onların koruyucusu silahlı, yargısal, kültürel vd. organizasyonların adamlarıyla proletarya aynı nüfusun içinde, tek bir bütünün (Türkiye'nin) biribirini tamamlayan parçaları değildir.
Türkiye'nin nüfusu ile kentlerin ve kırların, sanayi ve tarımın proletaryasının nüfusu, nüfusumuz bir ve aynı şey değildir.
Evet Türkiye proletaryasının sayısı ve tabi ki toplam nüfus içindeki ağırlığı da büyüyor.
"Ben kimim, ne yapabilirim?" vb. soru işaretleri ve güvensizlikler yaşayan proleterin gördüğü ama neden ve nasılını bir türlü bilince çıkartamadığı bir durum.
Bu durumun diğer tarafında ise proletaryanın, karşılığını ödemeden çalıştırdığı zaman diliminde ürettiği ürünlere el koyarak semiren, semirdikçe varolan ve büyüyen kapitalistlerin iyice küçülen sayıları duruyor.
Ara sınıflar eriyor, proletarya burjuvazi ayrımı ve kutuplaşması büyüyor.
Yalnızca bu sömürücü asalaklar silkelenip atıldığında, toplumsal yapı ve ilişkiler herkesin emeğine göre üretime katıldığı ve ürettiğinden ihtiyacı kadar aldığı bir temelde yeniden kurulup, ücretli kölelik yıkıldığında nüfus, nüfusumuz olacaktır. Daha önce değil.
Adları ister Sabancı olsun ister Koç ya da başka herhangi birşey olsun; kapitalist sömürücülerle, tekelci asalaklarla proletarya hiçbir kategoride, hiçbir başlık altında
"biz" olarak değerlendirilemez.
Değerlendirildiğinde de sosyalist/komünist kalınamaz. Hatta en safiyane haliyle
"emekten yana" bile olunamaz.