Canavarlaştıran sefalet

Pazar, 3 Şubat 2008 (18 yıl 9 ay önce)

Urfa'nın Yavuz Selim Mahallesi'nde ikamet eden yedi nüfuslu Yürekli ailesinin evi dün akşam gerçek bir trajediye sahne oldu.

Hal Pazarı'ndaki hamallık işinden dört ay önce çıkartılan 5 çocuk babası 36 yaşındaki Yusuf Yürekli, bu süre zarfınca iş bulamıyınca bunalıma sürüklendi.

Girdiği bunalım sonucunda tedavi gördüğü de öğrenilen Yürekli, dün akşam saat 22.00 sıralarında ekmek bıçağı ile 5 çocuğunun gözleri önünde eşi 33 yaşındaki Binefş Yürekli'nin boğazını kesti.

Çocuklar dehşetle komşularına koşup yardım isterken, kapıyı kilitleyip eve kapanan Yusuf Yürekli, aynı bıçakla intihar etti. Yusuf Yürekli'nin vücudunun çeşitli yerlerine bıçak darbeleri indirdiği ve son olarak da boğazını kestiği belirlendi.

Burası çöl, burası barbarlık

Bütün hayvanlar fiziksel acı duyar. İnsan ise fiziksel acı gibi manevi acı da duyar. Ve insanı bütün diğer hayvanlardan ayıran bir özellik de başkasının acısını da hissedebilme duyarlılığına sahip olmasıdır. Bu, toplumsallığın bir gereği ve sonucudur. İnsan sosyal bir varlıktır; herhangi bir makinenin kolu, moturun yağı, kola kapağı sıkacağı ya da açacağından farksız bir hale getirilmişse bu, insanlığın bittiği noktadır. Bundan ötesi insanın ulaştığı ruhsal inceliğin, insani erdemlerin, değerlerin yıkıma uğradığı çöldür; barbarlıktır.

Bu çölde, tüm ihtiyaçlarından ve toplumsal bağlarından kopartılarak, kapitalist üretim makinesinin bir parçası ya da işe yaramaz bir atığı haline getirilen insanın, başkasının acısını hissetme yeteneğinin körelip giderek yok olması, yani insan olmaktan çıkıp bir canavara dönüşmesi doğal bir sonuçtur. Her türlü dolaysız insan ürünü, faaliyeti ve ilişkisinin metalaşarak piyasa dolayımlı hale geldiği kapitalist aşağılanma düzeninde, çalıştıkça robotlaşan insan sefalet derinleştikçe canavarlaşıyor; en yakınlarına karşı bile...

Fakirlik insanı güzelleştirir ve asilleştirir. Fakat sefalet hoyratlaştırır; ruhen sefil eder. İnsanda insanı öldürür. (Charles Peguy)

Açlık, yoksulluk, sefalet... Emekçinin dayanılmaz, ağır yükleri oldu her daim. Sefaletin ruhları teslim alıp insanı öldürdüğü bugünden bakınca emeğin "en yüce değer" olarak kapitalizmin meta pazarında rağbet gördüğü zamanların tesellisi olarak anlamlandırsak da söyleneni, fakirlik güzelleştirir mi hiç insanı? Açlık, yoksulluk, sefalet... İçine hapsolduğumuz ve ne yaman çelişkidir ki ürettiğimiz zenginliklerin katlanarak büyümesi karşılığında daha da içine gömüldüğümüz yaşamlarımızı anlatır bu sözcükler. Sırf değiştiremediğimiz için kuşaklar boyu tüm yıkıcılığıyla üretip yeni nesillere miras bıraktığımız ve kader bellediğimiz yaşamlarımız.