Başbakan'ın Kürt sorunu tanımı!

Herhalde hiç kimse, kimseden ana dilini unutmasını, anadilini öğrenmemesini isteme hakkına sahip değildir.

GÜNCEL
Perşembe, 14 Şubat 2008 (18 yıl 8 ay önce)

Tarhan Erdem, Radikal, 14/02/2008

Başbakan salı günü grup toplantısında 'edep, adap' dersinden önce insan hakları dersi de vermişti, ama gazetelerimiz bunlara yeteri kadar yer ayırmadılar. Sayın Erdoğan'ın konuşmasının bir bölümünü, 'Almanya' kelimesi yerine 'Türkiye'; 'Türk' kelimesi yerine de 'Kürt' kelimesi koyarak okuyucularıma sunuyorum.

"Bugün, Türkiye'nin genelinde yaşayan 11 milyon civarındaki Kürtler, zaten Türkiye'nin önemli bir unsurudur. Kürtler, sahip oldukları tarihi birikimle Türkiye için çok önemli, çok değerli yurttaş olma niteliğine sahiptir.
Ardından orada yaşayan Kürt vatandaşlarımızla, dernek başkanlarımızla bizi çok sevindiren, çok heyecanlandıran bir buluşma gerçekleştirdik.

Bu heyecan ve kaynaşma, Kürt toplumunun dostluk, kardeşlik ve bir arada yaşama iradesini en üst düzeyde ortaya koymuştur. Türkiye'deki Kürtler Türkiye toplumuna entegre olabildikleri oranda konumlarını geliştiriyorlar.
Bu vesileyle, asimilasyona karşı olduğumuzu, asimilasyon ile entegrasyonu birbirinden kesin çizgilerle ayırmamız gerektiğini orada ifade ettim, burada bir kez daha ifade etmek istiyorum.

Diyorum ki, asimilasyon bir insanlık suçudur. Bu böyle bilinmelidir. Benim düşüncem bu ve çok açık net söylüyorum. Hiçbir zaman Kürt toplumunu asimile etme gayretinin içerisine kimse giremez, ama entegrasyon noktasında ne gerekiyorsa biz bunu yapmaya hazırız.
Entegrasyona direnmeyi, sosyal ve siyasal platformda geri planda durmayı, Kürt kardeşlerime faydalı bulmuyorum. Bu bakımdan entegrasyonu önemsiyorum. Bu bakımdan bu gerçeği görmemiz gerekir diyorum. (...)

Elbette vatandaşlarımız dilimizi öğrenecekler, kültürümüzü yaşatacaklar, iyi eğitim alacaklar, kendilerini iyi yetiştirecekler, yaşadıkları toplumda aktif ve önemli roller de üstlenecekler.

Bizim ısrarla vurguladığımız şudur: Entegrasyonun şartı, yaşadığı toplumun dilini gayet iyi öğrenmektir. İyi dil öğrenmenin şartı ise anadilini iyi bilmektir.

Mesela, iyi Türkçe konuşamayan oradaki kardeşlerimle bir araya geldiğimizde bakıyorum ki iyi Kürtçe de konuşamıyor. Demek burada bir sıkıntı var. Öyleyse önce kendi anadilini iyi öğrenecek. Ve bunun ardından da orada ikinci bir dili öğrenme imkânını daha başarılı bir şekilde halledecek.
Bazı medya kuruluşları Kürtçe eğitimi yönündeki beklentimizi entegrasyon çabalarına ters bir durum gibi algılayarak bazı eleştiriler getirdiler, getiriyorlar.

Oysa bizim söylediğimiz çok açık net ortadadır: Türkiye'deki Kürtler anadillerini iyi bilmeli, Türkçeyi de mutlaka iyi konuşur duruma gelmelidir. Herhalde hiç kimse, kimseden ana dilini unutmasını, anadilini öğrenmemesini isteme hakkına sahip değildir.

Biz, Kürt toplumunun Türkiye'ye entegrasyonuna büyük önem veriyor ve bunun için her türlü çalışmaya katkıda bulunabileceğimizi söylüyoruz.

Ülkede nasıl Türk dilinde eğitim veren okullar varsa ve yakın zamanda (...) Türkçe eğitim veren Türk üniversitesi kurulması planlanıyorsa, diğer bölgelerde de hem Kürtçe, hem Türkçe eğitim veren kuruluşlar, okullar niçin olmasın derken, aynı samimi düşünceyi dile getirdik.

Bunu söyledik. (...) Bunu anlamamakta direniyorlar. Niye direniyorsunuz, bundan niye korkuyorsunuz? Bundan daha doğal, daha tabii ne olabilir?"

Sayın Erdoğan özgürlükleri Almanya'da başka, Türkiye'de başka tanımlayacak değil ya; yakında Almanya'daki Türkler için söylediklerini, Kürtler için de tekrarlayacaktır!


Umur Talu, Sabah, 14/02/2008

Muhafızlar


Böyle zamanlar havamıza, suyumuza uygun zamanlardır.
Herkesin içindeki aslan, o "derin faşizan" azıcık veya epeycik, hemen ortaya çıkar.

"Dişler" keskinleşir, homurtular yoğunlaşır.
Hürriyetçi medyanın darbeci, cepheci, kışkırtıcı dişi bilenir...
Demokrat iktidarın otomatikman medya tehdit edişi; Başbakan'ın sanki lütufmuş gibi "ilaveye milaveye karışmıyoruz" deyişi...

Sanki medya ile iktidar, iktidarlar arasında al gülüm ver gülüm çıkar uzlaşmaları hiç yapılmamış gibi, çıkar savaşının çirkinliğinden filan dem vurulur.

Sosyal demokrat laik partinin aklına hemen idam gelir.
Bunun muhafazakar cevabı ancak beyaz çarşafla, kefenle verilir.

En çok imam hatip açmakla övünmüş eski bir başbakan, eski bir cumhurbaşkanı, darbe mağduru iken demokrat, hükümdar iken darbeci kostümlü demirbaşımız fişlerini çıkarır, tozlarını silkip nihayet hür manşetlerde yerini bulur.
Özgürlük isteyenler ile özgürlüklerinin gitmesinden korkanlar arasındaki o düşmanca bakışlar, o iç savaş ruhu arkasında, birbirlerine ne kadar benzeyebildiklerini maalesef pek az göz görür.

Her cephe, kendi geçmişinden gelen olanca baskıcı, müdahaleci, onca kırıcı, kıyıcı genlerinin kıpır kıpır olmasıyla bir hoşlaşır.

Asmak, kesmek, sürmek, tepesine inmek, bir kaşık suda boğmak, canına ot tıkamak...

Artık içinden ne geliyorsa!

Elinden veya sizinkilerin elinden ne geleceğini umuyorsan.
Zamanında, eski zamanlarda layıkıyla bir iç savaş yapamamanın;

Ancak taksitli iç savaşlarla, mevzi kıyım ve katliamlarla iş savaşı sürekli kılmanın;

O yüzden bu çağda toplumsal uzlaşmanın asgari hatlarını hala oluşturamamanın huzursuz ruhu, ruhsuz huzursuzlukları ele geçirir.

"Korku toplumu", birbirine güvensizliğin, birbirinden nefretin, en çok birbirine düşmanlıkla geçinmenin, hayatı zehir etmenin merdivenlerini koşar adım, kan ter içinde, salya sümük çıkar.

"Kendisi gibi olmayan, kendisi gibi düşünmeyen, kendisi gibi yaşamayan, kendisi gibi değil kendi olmak isteyen" herkese karşı, neredeyse herkes, cümbür cemaat korku, siyasi, ideolojik, tarihi, manevi, maddi gerekçe kuşanır.
Kendini üstün, haklı, doğru, şaşmaz sayanların içindeki faşo sökün eder.

Başkasını cahillikle, inançsızlıkla, düşmanlıkla, aşağı olmakla, bölücülükle, pislikle suçlamanın o inanılmaz kıvancı, vicdanın üstünden dört nala geçip beyni istila eder.
Hayat, toplumlar, düşünce sistemleri vesaire; çelişkilerle, çatışmalarla ilerler, çatışmalarla sıçrayıp bir uzlaşma hattı yakalar. Öyle ilerler. O şekilde bir şeyleri aşar. Hak ve özgürlükler o şekilde gelişir, daha çok insanı kapsar.
Lakin burada şu oluyor:

Çelişki ve çatışmanın ana cephelerinin, baş taraflarının, her taraflarının tümü muhafazakâr.

Muhafazakâr muhafazakâr, muhafazakâr demokrat, muhafazakâr cumhuriyetçi, muhafazakâr liberal, muhafazakâr laik, muhafazakâr milliyetçi, muhafazakâr ulusalcı, muhafazakâr solcu, muhafazakâr komitacı!

Bu kadar kesif muhafaza ve muhafızlık; hakiki özgürlük, demokrasi, cumhuriyet, hukuk ufkunu boğar.