Bir ölüm olayı olmasın, kör gözlü hemen badem gözlüm oluverir; faşist bile olsa
Faşist katil Mehmet Gül ölünce de öyle oldu.
Yeni Şafak gazetesi yazarı Resul Tosun övgüler dizdi ona. Bu kadarında anlaşılmayacak bir şey yok; çünkü Mehmet Gül ile buluştukları nokta işçi-emekçi düşmanlığı, komünizme karşı olmak.
Fakat benzer övgüler, kendine devrimci demokratım diyenler, Kürt halkının hakları için mücadele ettiğini iddia edenler tarafından yapılınca insanın midesi bulanıyor. M. Delikan adında, PKK düşmanlığıyla maruf bir Kürt sitesinde yazan birinin, faşist katil Mehmet Gül için söyledikleri de bu cinsten oldu. Konu Kürt ulusal haraketi olunca kalemlerinden zehir zeberek saçan sitenin yer verdiği, yalakalıktan da öte yazıda M.Gül gibi azılı faşist katil için "mertti" denilebiliyor. Hani Doğu Perinçek çetesinden gelse söylenenler insanın bir diyeceği olmaz. Zira kutsal ittifakları ortaklaştıkları zemin bilinmekte. Ülkücü&Aydınlıkçı ergenekondaşlığın gereği bir birlerini yüceltirler. Devrimci ve Kürt katletmekle övünen bir faşisti övenlerin kimlik ve kişiliği bu açıdan tartışmasız nettir: Karşı devrimci. İnsanın ağzından çıkanı kulağı duymalı bu yüzden.
Doğanın hikmeti mi, yoksa Beyazıt'ta öldürünlen 7 devrimci-demokratın analarının ahı mı; katliamın yıldönümüne denk geldi faşistin ölümü.
Mehmet Gül öyle basit sıradan bir faşist değildi elbette. Dönemin kontrgerilla oluşumunda yer almış faşist tetikçiydi. 1975-80 yıllarında İstanbul'daki tüm failli meçhul cinayetlerden sorumlu olanlardan bir elli kanlı katil; aynı zamanda MHP'nin örgütleme ve eğitim sorumlusuydu. Faşist Türkeş'in Üç Yıldız'larından (Mehmet Gül, Abdullah Çatlı, Yılmaz Durak) biri olan Mehmet Gül son yıllarda, burjuva siyaset ve ticaret(mafya) işlerinde daha etkin olabilmek için kirli imajını temizlemek üzere "ılımlıymış" gibi atraksiyonlar yaptı. Fakat onun gönlünde hep işçi-emekçilere, Kürd halkına, devrim ve sosyalizme olan düşmanlık vardı. Sonuçta o ne yaparsa yapsın, elindeki kandan dolayı asla affedilmeyeceklerdendir.
Son yıllarda devrimci katilleri, işçi düşmanları, işkenceciler devrimci adaletin kapılarına dayandıkları anı yaşamadan çekip gidiyorlar; her devrimcinin kanına dokunan budur. Mehmet Gül'ün gidişi de öyle oldu.
Ama hiç kuşkunuz olmasın ey faşist katiller; gün gelecek devrimci öfke kapılarınıza dayanacak. Ne emniyet amirileriniz ne de süslü apoletli Küçük paşa abileriniz sizi devrimci öfkemizden kurtarabilir. O öfke nehirler gibi coşarak üstünüze üstünüze geldiğinde bir zamanlar küfrettiğiniz Kiev-Moskovalar'da yaşam dilemeniz boşuna olacaktır. Her şeyden önce devrimci adeletin gölge gibi peşinizde olduğunu unutmayın.
Asla unutmayacağız, asla bağışlamayacağız...