Pazartesi, 17 Mart 2008 (18 yıl 7 ay önce)
egitimemekcileridernegi.org
Çukurova Üniversitesi Ortaöğretim Sosyal Alanlar Eğitimi Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Adnan Gümüş, öğretmen adaylarının büyük bölümünün baba, anne veya kardeşinden harçlık aldıkları, başta depresyon ve kaygı olmak üzere önemli sağlık sorunları şikayetinde bulunduklarının tespit edildiğini bildirdi.
Prof. Dr. Gümüş, "Eğitim Fakültesi Mezunlarının Çalışma Durumları" konulu araştırma kapsamında, 2000 ve 2007 yılları arasında mezun olan 151 kişinin katıldığı anket çalışması yaptıklarını belirtti.
Ankete katılan 38 "işsiz öğretmen"den yüzde 55'inin "3 yıl veya daha uzun süredir" bu durumda olduklarını belirten Prof. Dr. Gümüş, yüzde 59'unun babasından, yüzde 10'unun anne veya kardeşinden harçlık aldığının, geriye kalanların ise geçici işlerde hizmet vererek geçimini sağlamaya çalıştığının tespit edildiğini söyledi.
Depresyon ve değersizlik hissi
Araştırmaya göre, "işsiz öğretmenlerin" yüzde 79'unun yaşamını anne-babasıyla sürdürdüğünü belirten Prof. Dr. Gümüş, son 3 ayda babasıyla kavgalı olanların oranının yüzde 37, annesiyle benzer sorunlar yaşayanların oranının ise yüzde 43 seviyesinde olduğunun anlaşıldığını kaydediyor.
Araştırmanın, öğretmen adaylarının yaklaşık yarısına yakınının, "çok düşük ücret teklifi" ile karşılaşmaları nedeniyle çalışmayı kabullenemediklerini gösterdiğini ifade eden Prof. Dr. Gümüş, şöyle konuşuyor:
Öğretmenlerin yaklaşık yüzde 80'inin bin ile 2 bin YTL arasında maaş beklentisi olduğu anlaşıldı. Ancak işsiz sayısının çok olması, çalışanları da zor duruma sokuyor. Bu durum, çalışanı terbiye aracı olarak kullanılıyor. İşsiz öğretmenlerin yüzde 66'sı, 1500 YTL veya daha az ücrete razı olduğunu belirtti.Öğretmen adaylarının yüzde 87'sinin, atamaları yapılmadığı için "yaşamlarının olumsuz etkilendiğini" belirttiklerini bildiren Prof. Dr. Gümüş, bu durumun kaygı ve depresyonu artırdığını, yüzde 20'sinin çoğu zaman veya sürekli "kendini önemsiz-değersiz hissettiği", yüzde 15'inin sık sık veya sürekli "baş dönmeleri, ateş basmaları, çarpıntılar yaşadığı" seçeneklerini işaretlediğini söylüyor.
Bu istatistiklerdekiler kim?
Yüzde 30'u, yüzde 43'ü, yüzde 79'u, yüzde 80'i... İşsiz olanlar, depresyona girenler, yaşamın kıyısında kalanlar... Yüzü kızararak anne-baba eline bakmak zorunda bırakılanlar, intihar edenler ve hatta cinayet işleyenler... Yaşama umutla bakmak için çırpınanlar...
Yüzdelik dilimlerle ifade edilenler, bu istatistiklerdekiler bizleriz. Sayımız o kadar çok ki! Ama yetmez, milyonlarca da olsak farkına varmadığımız gücümüzü birleştirmedikçe, bilince dönüştürmedikçe, mücadele etmedikçe dilimlere sıkışmaktan çıkamayacağız. Oturduğumuz yerden hayıflanmak, umutsuzluk bağlamak değil ihtiyacımız olan, ezberlettirilen koyun-bacak hikayesi hiç değil... Bir araya gelmek, kolektif mücadele bilinci oluşturmak tek ihtiyacımız.
Bir bütün olarak kolektif bir bilinç geliştirerek ayağa kalkmamızı sağlayacak nedir? Kime karşı birleşeceğiz? İşçi, ancak patron karşısında işçidir. Bir sınıf, bir başka sınıfa karşı mücadele içerisinde sınıf niteliği kazanabilir. Kazı-kazan oyunu sınıf atlama rüyasının simgesidir. Kazırsın kazanırsın. Biz kazanmak için hükümetin arkasındaki devleti, devletin arkasındaki patronlar sınıfını, patronun varlığı ile görünür olan sömürü ilişkisini bilincimizle, eylemimizle, örgütlü mücadelemizle kazımalı, açığa çıkarmalıyız. Patronlar sınıfına karşı, bizimle aynı şekilde sömürülen işçi sınıfı ile birlikte mücadele etmeliyiz. Ancak böyle kazanabiliriz. Kazanacağız!