Pazar, 30 Mart 2008 (18 yıl 7 ay önce)
30 Mart 1972. THKP-C ve THKO önder ve savaşçılarının Kızıldere'de katledildiği tarihtir. Tokat’ın Niksar ilçesine bağlı Kızıldere köyünde THKP-C’li Mahir Çayan, Hüdai Arıkan, Ahmet Atasoy, Ertan Saruhan, Saffet Alp, Sinan Kazım Özüdoğru, Sabahattin Kurt, Nihat Yılmaz, THKO'lu Ömer Ayna ve Cihan Alptekin ağır silahlı, yüzlerce asker tarafından kuşatılıp katledildiler.
Onlar 1960'ların ortasından itibaren yoğunlaşan halk hareketinin yeni filizleriydiler. Toprak işgallerinin, 6. Filo'ya karşı mücadelenin, 15-16 Haziran'ların içinden çıkıp geldiler. İşçisi, köylüsü, öğrencisiyle yükselen bu halk hareketinin karşısına 12 Mart cuntasıyla dikildi faşizm.
THKO önderleri Hüseyin İnan, Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan için idam sehpaları kurulurken, devrimciler en zor koşullarda birbirine karışan kanlarıyla devrimci başeğmezliğin, yenilmezliğin unutulmaz geleneğinin parçası oldular. İdamları engellemek için THKO ve THKP-C savaşçıları eylem kararı aldılar ve Kızıldere tarihe böyle yazıldı.
NATO'nun Ünye Radar Üssü'nden üç İngiliz teknisyen kaçırılarak Deniz'lere karşılık rehin alındı ve Kızıldere'ye gidildi. Fakat kaldıkları yer bir süre sonra bulundu. "Onlar" etraflarını akbabalar gibi saran faşist sürülerin "Teslim ol" çağrısına, "Biz buraya dönmeye değil ölmeye geldik" cevabını verdiler.
Kızıldere direnişi '71 devrimcilerinin yazdıkları direniş destanlarının doruklarındandır. O, koşulların elverişsizliğine ve olanakların sınırlılığına rağmen oportünist teslimiyet ve tasfiyecilik yolunu değil devrimci direniş ve mücadele yolunu seçişin bir ifadesidir. Aynı zamanda soylu bir devrimci dayanışma, vefa ve siper yoldaşlığı örneğidir.
Katliamdan sağ olarak kurtulan tek kişi olan Ertuğrul Kürkçü, Kızıldere'de somutlaşan devrimci tutum ve ruhu, bianet'te yayınlanan şöyleşisinde "Sizi Kızıldere’ye götüren güç neydi?" sorusuna verdiği yanıtta şöyle anlatıyor:
Engels’in lafını hatırlamak önemli: "Ayaklanmayla oynamaya gelmez. Bir kere başlandı mı sonuna kadar gidilmelidir ve her gün yeni zaferler kazanmaksızın da sürdürülemez."
Kızıldere’ye bizi götüren şey bir kere ayaklanmış olmamızla ilgili. Geriye dönüp bakınca doğru/yanlış/kısmen doğru/kısmen yanlış diye birden çok şey söylenebilir. Ama şu hakikat değişmez. Denizler Amerikalı erleri kaçırdığında, biz Mete Has’ı kaçırdığımızda, Efraim Elrom'u kaçırıp deklarasyonlarımızı yayınladığımızda bir silahlı ayaklanmayı başlatmış olduk. Bunun kendi dinamiği, süreci ve ahlakı var.
Çoğu kez bu ayaklanmayı başlatmış olmanın kendisi aslında başka koşullarda yerinde ve mantıklı bulmayacağınız şeyleri etik olarak yapmaksızın edemeyeceğiniz bir sorun haline dönüşebiliyor. Bizi Kızıldere’ye götüren şey Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idam edilmelerine imkan vermemek, onların asılmalarını öylece elleri kolları bağlı şekilde izlemek yerine bir şey yaparak onu durdurmak kastıydı.
Bu yolla durdurulabilir miydi? Bu başka soru.
Ama bu yolla durdurmaya çalışmanın başka yollardan sağlanacak etkiyi azaltmış olabileceğini, mesela imza kampanyası ya da Anayasa Mahkemesi’nin kararı yoluyla durdurma olanaklarını zayıflatmış olabileceğini savunanlar da var. Ama aslında hayat bunun görünüşte böyle olduğunu, özde infazların bir rejim kararı olduğunu gösteriyor.
Peki bu irade bu kadar güçlüyken buna böyle karşı konabilir miydi? Burada kısmen bizim içine düştüğümüz bir açmazın rolü var. Biz -Denizleri kurtarmak için harekete geçenler- Fatsa’da Ankara’dan gelen birliklerin sıkıştırması altında kaldık. Kendimizi Fatsa’dan çıkarmak zorunda kaldık. Gideceğimiz yerde politik bir çıkış için bir hedef yoktu. Ya orada son rehineleri alacaktık ya da almayacaktık. Oy çokluğuyla alma yolu tutuldu.
Demek ki mesele bizim açımızdan isyanı sonuna kadar taşımak ve bu isyanda tutsak düşmüş olanların ortadan kaldırılmalarına seyirci kalmamak için yapabileceği son şeyi yapmak tercihiydi. Bunun pratik bir politik karşılığı olmayabilir. Fakat o an için bunlar önemli olmaktan çıkmıştı.