GÜNCEL
Sıra Diyarbakır Barosu Başkanı Sezgin Tanrıkulu'na gelince Erdoğan'ın yüzü iyice geriliyor. Çünkü Tanrıkulu, "Kürt sorunu" diyor, "siyasi sorun" diyor konuşmasında. Bir yerde Almanya'daki Türkler'e ve anadilde eğitim hakkına geliyor söz. Tam bu noktada Erdoğan kesiyor Tanrıkulu'nun sözünü: "Sen yalan söylüyorsun"! Bunun üzerine Sezgin Tanrıkulu toplantıyı terkediyor. Toplantı, heyetin hayal kırıklığıyla bitiriliyor.
Erdoğan, "Ananı da al git" diyebilecek kadar edepsiz; milyonların önünde sokak jargonuyla hakaret edecek denli kaba; sıkıştığında "o kadar da şerefsiz değilim" diyebilecek kadar "sızıntı" yapan biridir. Bunları biliyoruz.
Diyarbakır Barosu Başkanı sıfatıyla kendi huzuruna çıkan Sezgin Tanrıkulu'na yaptığı ise sadece bir hakaret ve kabalık değildir.
Diyarbakır kenti ve Kürt sorunu için çeşitli taleplerini Başbakan'a ileten bir heyetin üyelerinden birine yapılan hakaret, hakaretten daha fazlasıdır; rejimin, devletin Kürtlere ve Kürt sorununa bakışıdır bu, Kürt sorununa "çözümü"! Burada hakir olan sadece Başbakan Erdoğan ve onun jargonu değildir; devletin, kapitalist düzenin ta kendisidir. Sistemin Kürdistan'daki temel dayanaklarından biri olan Kürt burjuvazisinin emekçi Kürt halkını, burjuva reformist politikası ve talepleri etrafında konumlandırması için, o da lafzen dile getirdiği ana dilde eğitim isteği bile öfke ile kapı dışarı ediliyor. Bu, Kürt halkına kendi dilinde konuşmayı bile yasaklayan; 90 yıldır, milyonları asimilasyon politikasının tezgahında aşağılayan bir devletin ağzıdır konuşan. Düzenin Kürt sorununa bakışı ve "çözümü"dür bu.
Onun "Kürt sorunu", Kürt halkının ulusal hak ve taleplerini bastırma; Kürt halkını sistemin içinde tutma sorunudur. Bu yüzden, kendileri de hem bilinen siyasi tutumları itibariyle olsun, hem de Başbakana sundukları raporun içeriğiyle olsun, Kürt burjuvazisini temsil eden bir heyetin, sermaye için istedikleri, kredi, teşvik, vergi muafiyeti gibi ekonomik uygulamaların hayata geçirilebilmesinin bir gereği olarak önerdikleri "ana dilde eğitim" gibi (o da seçmeli ders olarak tabii) kırıntı düzeyindeki bir hak bile, Başbakan Erdoğan tarafından, tıpkı "Ne mozaiği ulan" diyen Türkeş'inki gibi faşist asabiyetle karşılanıyor.
Tabii, eğer "ana dilde eğitim" Kürt halkını sistem içinde tutmaya hizmet edecekse, Kürt halk hareketi bununla darbelenecekse, hiç kuşkunuz olmasın, Erdoğan o zaman en ateşli ana dilde eğitim savunucusu olacak, Diyarbakır meydanında Kürtçe şiirler okuyacaktır. Kürdistan pazarını sorunsuz bir sömürü cennetine çevirmek, siyasal istikrar için (Kürt burjuvazisi o günlerin hayaliyle, Ankara kapılarını çalıyor) bir kaç parmak kültürel bal gerekiyorsa, emperyalist sermaye ve Türk tekelci sermayesi bunu yapacaktır. (Kürt sorununu "kültürel haklar" derekesine indirgeyip mevcut sistem içinde "siyasal çözüm" arayanlar, o zaman ne yapar acaba?! Kaderini Türkiye bujuvazisiyle ortak gören Kürt burjuvazisinin Kürt pazarından daha fazla rant kapmak için yaptığı atakları, "kültürel sos" serperek "Kürt sorununa çözüm" olarak sunmaya devam edebilecekler mi?!)
Kürt işçi ve emekçilerinin ise, inkarcı ve imhacı devletle olduğu gibi, bugün rejimin ve AKP'nin de Kürdistan'daki en güçlü dayanaklarının başında gelen Kürt burjuvazisiyle de köprüleri atmak, Türk işçi ve emekçi kardeşleriyle mücadele köprülerini kurmaktan başka seçeneği yoktur. Sorunu yaratan sistemin kendisinden çözüm bekleme boş hayalciliğine kapılmadan, işçilerin birliği halkların kardeşliği temelinde örgütlenmeli, mücadele etmeli.
Eksiksiz tüm kültürel hakların, siyasal özgürlüklerin kazanma yolu budur.
Çarşamba, 9 Nisan 2008 (18 yıl 7 ay önce)
Diyarbakır'dan gelen bir heyet, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'la meclisteki makam odasında görüştü.
Diyarbakır sanayi, ticaret, esnaf, mimar, mühendis, tabip, diş hekimleri odaları, baro ile sermaye derneklerinden oluşan heyet, Erdoğan'a "Diyarbakır kentinin sorunlarını" ve çözüm önerileri ile birlikte Kürt sorunu için de düşündükleri çözüm önerilerini içeren bir dosya sundu.
Başbakan, Kürt sorununa ve Kürtlerin ulusal haklarına hiç değinmeden, hükümetleri döneminde Güneydoğu illerine yaptıkları yatırımları anlattı, heyet üyelerine. Ardından sözü Diyarbakır'dan gelen kurumların temsilcilerine bıraktı.
Heyet üyeleri konuşmaya başladı; bölgeye daha fazla yatırım, sermayeye vergi muafiyeti, kredi, teşvik, sübvansiyon, ihale, ihracat desteği, ihracat için havalanı, sınır kapısı... vb. vb. vb. dedi.
"Deme"
Sıra Diyarbakır Barosu Başkanı Sezgin Tanrıkulu'na gelince Erdoğan'ın yüzü iyice geriliyor. Çünkü Tanrıkulu, "Kürt sorunu" diyor, "siyasi sorun" diyor konuşmasında. Bir yerde Almanya'daki Türkler'e ve anadilde eğitim hakkına geliyor söz. Tam bu noktada Erdoğan kesiyor Tanrıkulu'nun sözünü: "Sen yalan söylüyorsun"! Bunun üzerine Sezgin Tanrıkulu toplantıyı terkediyor. Toplantı, heyetin hayal kırıklığıyla bitiriliyor.
Bir devletin ağzıdır konuşan
Erdoğan, "Ananı da al git" diyebilecek kadar edepsiz; milyonların önünde sokak jargonuyla hakaret edecek denli kaba; sıkıştığında "o kadar da şerefsiz değilim" diyebilecek kadar "sızıntı" yapan biridir. Bunları biliyoruz.
Diyarbakır Barosu Başkanı sıfatıyla kendi huzuruna çıkan Sezgin Tanrıkulu'na yaptığı ise sadece bir hakaret ve kabalık değildir.
Diyarbakır kenti ve Kürt sorunu için çeşitli taleplerini Başbakan'a ileten bir heyetin üyelerinden birine yapılan hakaret, hakaretten daha fazlasıdır; rejimin, devletin Kürtlere ve Kürt sorununa bakışıdır bu, Kürt sorununa "çözümü"! Burada hakir olan sadece Başbakan Erdoğan ve onun jargonu değildir; devletin, kapitalist düzenin ta kendisidir. Sistemin Kürdistan'daki temel dayanaklarından biri olan Kürt burjuvazisinin emekçi Kürt halkını, burjuva reformist politikası ve talepleri etrafında konumlandırması için, o da lafzen dile getirdiği ana dilde eğitim isteği bile öfke ile kapı dışarı ediliyor. Bu, Kürt halkına kendi dilinde konuşmayı bile yasaklayan; 90 yıldır, milyonları asimilasyon politikasının tezgahında aşağılayan bir devletin ağzıdır konuşan. Düzenin Kürt sorununa bakışı ve "çözümü"dür bu.
Dertleri Kürt sorunu değil, sorunsuz bir sömürü cenneti
Onun "Kürt sorunu", Kürt halkının ulusal hak ve taleplerini bastırma; Kürt halkını sistemin içinde tutma sorunudur. Bu yüzden, kendileri de hem bilinen siyasi tutumları itibariyle olsun, hem de Başbakana sundukları raporun içeriğiyle olsun, Kürt burjuvazisini temsil eden bir heyetin, sermaye için istedikleri, kredi, teşvik, vergi muafiyeti gibi ekonomik uygulamaların hayata geçirilebilmesinin bir gereği olarak önerdikleri "ana dilde eğitim" gibi (o da seçmeli ders olarak tabii) kırıntı düzeyindeki bir hak bile, Başbakan Erdoğan tarafından, tıpkı "Ne mozaiği ulan" diyen Türkeş'inki gibi faşist asabiyetle karşılanıyor.
Tabii, eğer "ana dilde eğitim" Kürt halkını sistem içinde tutmaya hizmet edecekse, Kürt halk hareketi bununla darbelenecekse, hiç kuşkunuz olmasın, Erdoğan o zaman en ateşli ana dilde eğitim savunucusu olacak, Diyarbakır meydanında Kürtçe şiirler okuyacaktır. Kürdistan pazarını sorunsuz bir sömürü cennetine çevirmek, siyasal istikrar için (Kürt burjuvazisi o günlerin hayaliyle, Ankara kapılarını çalıyor) bir kaç parmak kültürel bal gerekiyorsa, emperyalist sermaye ve Türk tekelci sermayesi bunu yapacaktır. (Kürt sorununu "kültürel haklar" derekesine indirgeyip mevcut sistem içinde "siyasal çözüm" arayanlar, o zaman ne yapar acaba?! Kaderini Türkiye bujuvazisiyle ortak gören Kürt burjuvazisinin Kürt pazarından daha fazla rant kapmak için yaptığı atakları, "kültürel sos" serperek "Kürt sorununa çözüm" olarak sunmaya devam edebilecekler mi?!)
Kürt halkının önünde yıkılacak ve kurulacak köprüler var!
Kürt işçi ve emekçilerinin ise, inkarcı ve imhacı devletle olduğu gibi, bugün rejimin ve AKP'nin de Kürdistan'daki en güçlü dayanaklarının başında gelen Kürt burjuvazisiyle de köprüleri atmak, Türk işçi ve emekçi kardeşleriyle mücadele köprülerini kurmaktan başka seçeneği yoktur. Sorunu yaratan sistemin kendisinden çözüm bekleme boş hayalciliğine kapılmadan, işçilerin birliği halkların kardeşliği temelinde örgütlenmeli, mücadele etmeli.
Eksiksiz tüm kültürel hakların, siyasal özgürlüklerin kazanma yolu budur.