Cuma, 11 Nisan 2008 (18 yıl 7 ay önce)
Sosyal Güvenlik ve Genel Sağlık Sigortası yasa tasarısına karşı uzun zamandır hareketliyiz. Basın açıklamaları, bildiri dağıtmalar, kısa süreli iş bırakmalar, oturma eylemleri gibi bir dizi irili ufaklı eylemlilik sürecinden geçiyoruz. Milyonlarca işçi ve emekçinin geleceğini de ipotek altına alan bu yasa binlerce insanı sokağa döktü, biraraya getirdi. Yeni bir canlanış, bir kıpırdanış var herkeste ve elbetteki umut; sustukça insanlığımızı da yitirdiğimizi bir farkediş ve bunu değiştirebilecek gücümüz olduğunu yeniden keşfediş...
Tülay'la SGGSS karşıtı eylemlerden biri olan 6 Nisan mitingine giderken tanıştık. "Senin resmini gazetede görmüştüm, tanışmayı çok istiyordum" diye konuşmaya başlıyor, biraz çekingen ama biraz da "yapmalıyım" diyen bir tarzda... Şaşırıp dönüyorum, çok hoş bir hali var, "Haberini daha bugün sabah yeniden okudum. Yıllarca cezaevinde kalmış bir insan... Keşke acılarının bir kısmını kendi üzerimize alabilseydik... diye düşünüyor ve seninle tanışmayı çok istiyordum" diye devam ediyor.
İnanılmayacak kadar güzel bir tesadüf! Hiç tanımadığım bir insanla aynı mitinge giderken tanışıyor ve bir devrimci ile duyarlı bir insanın buluşmasını, biraraya gelişini yaşıyordum. Canlanış, hareket, işçi sınıfı devrimcileri ile kitlelerin buluşma zeminleri... Bir çırpıda bir çok şey geçiyor aklımdan. Çok sıcak bir insan karşımdaki, hemen kaynaşıyor ve sıcak bir sohbete başlıyoruz. Çok genç görünmesine rağmen 21 yaşında üniversiteye giden bir kızı olduğunu öğrenince şaşırıyorum. Kızıyla alanda buluşmayı planlamışlar.
Eylemi, gidişatı konuştuk biraz. Tülay eskiden beri katılırmış mitinglere. "Eşim öğretmen olduğu için bunlara alışığım ama birkaç yıldır katılamıyordum, uzun bir aradan sonra katıldığım ilk miting olacak o yüzden çok heyecanlıyım" diyordu. Heyecanını ben de farkediyorum zaten ama neden ara verdiğini merak ediyorum, sohbet ilerledikçe öğreniyorum nedenini ve tüylerim diken diken oluyor, insanlığımdan utanıyorum. Hasta bir tutsak olarak acılarımı paylaşmak isteyen kadının yaşadığı acılar düşündürüyor beni...
İnsanlık nerde ölür ve nerde başlar?
Tülay, eşini birkaç yıl önce kaybetmiş. Ama öyle sıradan bir ölümle değil... İşten eve dönüş saati epey gecikmiş bir gün ve Tülay kaygılanıp telefon etmeye karar vermiş:
Eşimi aramak adetim değildi, biz eşimle arkadaş, dost, kardeş, ana-baba gibiydik, kısacası birbirimizin her şeyiydik ve her şeyimizi de paylaşırdık, gizlimiz saklımız yoktu yani. Bu yüzden telefon etmek huzursuz ediyordu beni, telefona yabancı bir erkek cevap verince şaşırdım. İş arkadaşlarını tanıyordum ses yabancıydı. 'Eşiniz biraz rahatsızlandı' deyince panik halde kızımla birlikte çıktık evden. O arada da adam eşimin bulunduğu yeri tarif etmeye çalışıyordu, kendisi tarifte zorlanınca civardaki iş merkezinin güvenlikçilerine sorup bize tarif etti. Biz o bölgeye gittik, etrafı birkaç kez dolandık ama bekleyen birini görmedik, telefonda kapanmıştı, ulaşılamıyordu. Yakındaki hastaneye götürmüştür diye düşünüp hastaneye sorduk. Aslında neyi olduğunu bile tam bilmiyorduk, kaza mı geçirmiş başka bir şey mi?.. Hastane yok deyince dışarıya çıktık tekrar aramaya başladık, güvenlikçileri görüp onlara sorduk, tesadüfen aynı güvenlikçilermiş, vardiya değişmemiş yani bir adamın onlara yer sorduğunu hatırlıyorlardı ve bize geldiği yönü gösterdiler. Gösterdikleri yerden birkaç kez geçmiştik aslında ama öylece bir kenara atılmış bulacağımı hiç düşünmediğim için göremedik galiba ve eşimi kaldırım kenarına öylece bırakılmış vaziyette bulunca şok olduk, alıp hastaneye götürdük ama...Sözün bittiği ve insanlığın öldüğü yerde ikimiz de susup kalmıştık. Kendimi toparladığımda "Peki neymiş, ne olmuş, hastanede ne yaptınız" diye sordum. Olayın nasıl geliştiğini bilemiyorlar çünkü adamı bulamamışlar, iş merkezinin kamera kayıtlarıysa en geç 15 gün sonra siliniyormuş. İlk günlerde bunlarla değil uğraşmak sormak, soruşturmak bile gelmemiş akıllarına, sonrası ise...
Kalp krizi geçirmiş eşim, hemen hastaneye getirilseymiş belki farklı olurdu, onu bulan adam öylece bırakmış, cep telefonunu da alıp gitmiş. Bu yüzden ulaşamamışız daha sonra. Biz aramasak haberimiz bile olmayacaktı demek ki. Ya da güvenlikçilere söylese...Uzunca bir süre kendilerine gelememiş ana kız daha sonra da psikolojik destek almak zorunda kalmışlar. Ne ironidir ki kendilerini toparlayıp iyi hissettikleri ilk anda da Herkese Sağlık Güvenli Gelecek mitingine tesadüf etmişler. Yaşamlarını toparlamak hiç de kolay olmamış ikisi için de.
Kime kızayım ki, onu öylece bırakan adama mı, sisteme mi? Yani neden bu durumda olduğumuz belli.Tülay, miting boyunca öfkesini sloganlara yansıttı. Ben ise onun yaşamında sadece sağlık sisteminin değil bir bütün olarak kapitalizmin çürümüşlüğünü ve insanı, insanlığı çürütüşünü gördüm.
"Metalar dünyası büyüdükçe insanlık dünyası küçülür" der Marks. Metalar dünyasına bağımlılığın başladığı yerde insanlık bir cep telefonuna yenilir. Ve bağımlılık arttıkça insanlık sokak kenarlarında ölüme terk edilir. Bağımlılığa-köleliğe karşı çıkışın başladığı yerde ise acıları paylaşma, direniş, öfke ve umut yani insanlık başlar. Kişiler kendi dünyalarından, acılarından çıkıp "biz" olurlar. İnsanlık sokağa dökülür "insanca yaşam"ı haykırır.
Tülay, yaşadığı travmaya rağmen yaşamdan da insandan da ümidini kesmemiş. Bıraktığı yerden yaşama tutunmaya devam etmiş ve insanlığın kurtuluşu için geleceğe sahip çıkmaya koşmuş. Bir yerlerden başlamak gerekiyorsa, zamanı ve yeri değil mi?