GÜNCEL
Pazar, 13 Nisan 2008 (18 yıl 6 ay önce)
Ölümün anlamını yaşamda saklı bilenler
Bizler öleceğiz
Çünkü tarihin kaçınılmaz zorudur ereğimiz
Zor berraklık ister
Zorun berraklığıdır sıkıca sarıldığımız mavzerimiz
Bolşevik bir savaş kararlılığıysa geleneğimiz
Yaşadığımız gibi koşar adım ölmesini de biliriz
Kına yakmasın düşman
Bizler tükenmeyenlerin
Nasırlı büyük elleriyle çitleri yıkacakların çelik bilinciyiz
Bizler proletaryanın neferleriyiz.
İstanbul'a taşındıktan sonra yaşam mücadelemiz zorlu oldu. Sadece eşim değil çocuklar da çalışıyordu. Tuncay, işten çok yorgun gelse de birkaç saat kitap okur sonra yatardı. Bu arada örgütlenmiş, biz bilmiyoruz tabii, eve gazete getirip bize de anlatmaya başladığında öğrendik. Ailemiz yabancı değil devrimciliğe. Pek çok da şehidimiz var zaten. Bana sadece dikkatli ol demek düştü. Eve gelmeyeceği zaman "Ben gelmeyeceğim, merak etmeyin" derdi. Nereye gittiğini, ne yaptığını bilmezdik, sorsak da söylemezdi zaten. Ama gelmeyeceği zamanları bilirdik, bu konuda titizdi. "Baba, ben size haber bırakmadan gelmemişsem bilin ki başıma bir şey gelmiştir. En fazla bir gün bekleyin sonra beni arayın" demişti. O zamanlar kayıplar çok oluyordu. Her zaman dürüst ve açık olmuştur; o yüzden çok güvenir, peşini de takip etmezdik.Tuncay yoldaşın babası böyle anlatıyor oğlunu. Anlatırken gözleri parlıyor, göğsü gururla kabarıyor. Anne de bu gururu taşıyor, başı dikleşiyor Tuncay anlatılırken, gözleri nemlense de izin vermiyor akmasına gözyaşlarının. Gururla eğilip öpüyor mezar taşının üstündeki resmi, bir güzel silip temizliyor "yavruum" diyerek. Yengesi, yeğeni ve yoldaşları da paylaşıyor bu gurur ve sevgi yumağını. Anılar anlatılıyor peşpeşe... Bir yoldaşı;
Bir gün geldi; "Baba ben şu fabrikada işe girdim ama beni orada Tuncay olarak arama bulamazsın" dedi. "İyi de oğlum bunun iyisi var kötüsü var, seni bulmak gerektiğinde ne diyeceğiz, nasıl bulacağız?" deyince işe girdiği ismi söyledi. Meğer oraya kayıtsız girmiş. Amacı salt çalışmak değilmiş, ilk işi de iş yerinin bekçisini örgütlemek olmuş. Gazeteleri ona bırakıyor, yemek aralarında falan oradan satıyormuş diğer çalışanlara. Tutuklandıktan sonra cezaevinde de boş bırakmazdı bizi. Anasına şu eyleme gideceksin gelip bana anlatacaksın der, beni başka yere gönderir, abisine başka şey der, ötekine bir şeyler anlattırır, dışardaki gibi koşturur dururdu yani.
19 Aralıktan kısa bir süre önce Bayrampaşa Hastanesi acil kaldırılmıştım, yoldaşlarla mektuplaşıyorduk. Tuncay yoldaş sırf beni görmek için dişçiye yazdırmıştı kendisini. Öyle tanıştık ilk kez. Uzaktan ve tel örgüler arasından da olsa birbirimizi gördük ve konuştuk. Askerler engellemeye çalışsa da ikimizin birden çıkışmamız askerlerin geri çekilmesini ve sohbet edebilmemizi sağladı. Ve sonra mektuplarla devam ettik iletişime. Sevdiğim bir şiiri yazmamı, ezberi iyi olmasa da benim için yazacağım şiiri ezberlemeye çalışacağını ve ilk etkinlikte okuyacağını yazmıştı. Ben de "proletaryanın neferleri" şiirini yazmıştım. Bildiği ve kendisinin de sevdiği bir şiirmiş, yabancısı olmadığı bir şiir olduğu için "ezberlemek kolay olacak" demişti. Yoldaşın bu konulara yabancı olmasına rağmen uğraşıp şiiri ezberlediğini ve utana sıkıla, kıpkırmızı olarak bir başka yoldaşa okuduğunu sonradan öğrendim. Ama bir etkinlikte okumaya zamanı olmadı, 19 Aralık'ı yaşadık.Örgütçülük, gelişime - öğrenmeye açıklık, ısrar ve kararlılık. Dışardan ve içerden tanıyanların anlatımlarından Tuncay yoldaşın öne çıkan ilk özellikleri bunlar. Ama Tuncay'ı bir cümleyle tanımlamak gerekirse "Örgüt adamı ve sıra neferi" dememiz gerekir. Çünkü gazete satışından işçi örgütlenmesine, semt çalışmasından eylem adamlığına kadar Tuncay'ın alınterini dökmediği, emeğini akıtmadığı alan, çalışma yok diyebiliriz. Yoldaşın dışarıdan içeriye; yaşamı ve ölümsüzleştiği Ölüm Orucu eylemindeki duruşu, öğretmeye ve örgütlemeye devam ediyor.