Pazar, 20 Nisan 2008 (18 yıl 6 ay önce)
Önce 17 aylık bebeğe tecavüz olayıyla sarsıldık.
Hayat kadını olan annesi ve pezevengi, bebeği "müşterilere" pazarlamışlardı. Bebeğe defalarca tecavüz edilmiş, işkence edilmiş, etinde sigara söndürülmüştü.
Bebekler toplumda masumluk, saflık, sevimlilik ve umut sembollerinden biridir. Daha doğrusu biriydi! Bu dokunulmazlık da parçalandı, kirletildi, ırzına geçildi. Öyle ki bu ufak çaplı bir travmaya yol açtı, günlerce internet portallarında tartışıldı, "insanlık nereye gidiyor?" sorularını sordurdu.
Tam bu travma küllenmeye yüz tutmuştu ki bu sefer, "annelerini doğrayarak öldüren kızlar" travması başladı. Son 2 ayda dört kadın ve genç kız, annelerini bıçakla doğrayarak öldürdü! Anneler de, anne-kız ilişkisi de toplumdaki kutsallık ve dokunulmazlık sembollerinden biriydi. Anne ve ailenin dokunulmazlığı, kutsallığı da parçalandı, bıçaklandı, delik deşik edildi. Öyle ki bu da ufak çaplı bir toplumsal travmaya yol açtı. Bu da eski toplumun harcındaki kurumsallaşmış geleneklere, inançlara, değer yargılarına, normlara sığmayan, tam tersine onları çatlatan, hatta aile kurumun kutsallığını ve dokunulmazlığını kökünden dinamitleyen bir gelişmeydi. Bu yüzden de açıklanmaya muhtaçtı. Burjuva medya bazen "canavar kızlar" söylemiyle, bazen bilumum "sosyolojik, psikolojik" tahlille boğuntuya getirmeye çalışsa da, bu ihtiyaç ortadan kalkmadı. Ailenin kutsallığını restore etmeye çalışan muhafazakar kesime karşı, baskıcı otoriter aile yapısına karşı annelerini doğrayan çocukları savunanlar, bazılarını haklı bulanlar bile oldu. Ve tabii, boşlukta yankılanan "bu ülke, bu toplum, bu insanlık nereye gidiyor" soruları...
Derken Pippa vakasının dehşeti bir yana, şimdi de güpegündüz, sokak ortasında yalnız kadınlara tecavüz girişimleri birbirini izlemeye başladı. Kadınlara karşı şiddet ve tecavüz dehşeti, bu toplumda tecavüz edilenlerin çoğuna "fahişe" damgası ve iması ile pek "meşru" ve "rutin" sayılıyordu ama tecavüz girişimlerinin, iki gün üst üste biri park, diğeri dolmuş durağı gibi kamusal alanlarda, birileri görür mü kaygısı bile duymadan, bu kadar aleni, bu kadar pervasız biçimde olması da artık o eski mide bulandırıcı, rezilce, iğrenç "meşruluk", "rutinlik" mezhebine bile sığmıyordu! Nitekim bu sefer burjuva medya bile "tecavüz vakaları çığrından çıktı" başlıkları atmak zorunda kaldı. Ve tabii yine boşlukta yankılanan "bu ülke, bu toplum, insanlık nereye gidiyor" soruları?
Sarsılan, parçalanan, çözülen
İnsanı manevi olarak da sarsan, tüm bu dehşet verici gelişmeler, gerçekte ağırlaşan bir toplumsal krizin, çözülmenin görüngüleridir. Sarsılan, parçalanan, çözülen ise aile kurumu da dahil olmak üzere, insanlar arasındaki toplumsal ilişkinin bir dönemki kurumlaşma biçimleridir. Kapitalist toplumun bir dönemki kendini yeniden üretmesinin biçimi olan kurumlaşma biçimleri, devletiyle, eğitim sistemiyle, düzen sendikacılığıyla vb. olduğu gibi, aile kurumuyla da çatırdamaktadır. Bir dönem bu işlevi nedeniyle kutsallık atfedilen, dokunulmaz sayılan tüm ilişki biçimleri; anne ile bebeğinin ilişkisi, yetişkin çocukların anne-babalarıyla ilişkileri, kadın-erkek ilişkileri ile bunların kurumlaşmış biçimi olan aile, norm ve değer yargıları çatırdamaktadır.
Ve eskiden tüm o kutsallık perdesi altında, kol kırılır yen içinde kalır mantığıyla iştigal eden bu ilişki biçimleri, bu kurumların çatırdaması ve çözülmesiyle birlikte tüm çürümüşlüğüyle, kokuşmuşluğuyla, nasıl bir leş kokusuyla ortalığa saçılmaktadır!
Kutsal aile!?
17 aylık bebeğe tecavüz vakası, aile içi ilişkilerin de nasıl piyasalaştığı, bebeklerin çocukların anne babanın malı sayıldığı, Marks'ın ifadesiyle
"kapitalizmin hücre yapısı" olan aile kurumunun iç yüzünü kusmasıdır. Yine Marks'ın 140 yıl öncesinden tespit ettiği ve öngördüğü gibi, kapitalist ücretli kölelik düzeni, emekçi anne babaları çocuklarının köle tüccarı haline getirmiyor mu? İşçi emekçi anne babalar, eve para getiren çocuklarını baş köşeye oturturken iş bulamayan, dolayısıyla "para etmeyen" çocuklarına daha kötü davranıp, bazen evden bile kovmuyorlar mı?
Bunlarla 17 aylık bebeğini tecavüzcülere pazarlayan anne arasındaki tek fark, nicelikseldir. İlkinde artık kabuklaşmış aile kurumu, geleneksel varlığını sadece biçimsel olarak sürdürür görünmektedir, hepsi bu. Bu perdenin yırtılmasıyla, bu
"ailevi ilişkinin" gerçek iç yüzü, işte tam da 17 aylık bebeğini tecavüzcülere pazarlayan köle tüccarlığı kurumu olarak ortaya çıkmaktadır!
Sevgilisiyle evlenmesine veya kredi kartını kullanmasına izin vermediği ya da kendisine
"şıllık" deyip baskı yaptığı için annelerini öldüren yetişkin kadınların vakasına bakalım. Bu
"kuşak çatışmasının", "yaşam tarzı farklılaşmasının" vb. çok ötesinde bir şeydir. Burada da gerici, engelleyici, baskıcı aile kurumunun iç yüzü patlak vermektedir. Aile kurumun paketlediği insanlar arası ilişkilerin nasıl bir çatışma, gerilim, düşmanlaşma, nefret barındırdığını ortaya koymaktadır bu cinayetler serisi. Ve artık, bu farklılaşan insanlar arasındaki ilişkilerin ve çatışmaların artık o eski, o kutsal addedilen geleneksel aile kurumu kabuğuna sığmadığına, onu nasıl bilinçsiz bir nefret ve kör şiddetle yıkmaya başladığına!
Güpegündüz, kamusal alanlarda, artık başkaları tarafından görülür müyüm kaygısı bile taşımayan tecavüz girişimlerine bakalım. İşte bu da, bu sınıflı ve kapitalist toplumdaki, kadın-erkek ilişkisinin, aile kurumun kadın ezilir yen içinde kalır paketinden de, birtakım geleneksel toplumsal norm ve göstermelik
"adab-ı muaşeret" yasalarından da sıyrılmış, en yalın ve saf biçimiyle yüze vurmaya başlayan biçimidir.
Aile kurumu içinde ya da kapalı mekanlarda kılıfına uydurarak ya da baskın erkek normlarına dayanarak yapılan ile bu kadar kılıfsız yapılmaya kalkışılan arasında da sadece biçimsel bir derece farkı vardır, hepsi bu. Kapitalizmin körüklediği en gerici, en ilkel, en hayvani içgüdüler, toplumsal lümpenleşme ve bataklaşma, artık hiçbir göstermelik şeker kağıdına sığmamakta, geleneksel ilişki ve normların tüm dikişlerini patlatarak yüze vurmakta; güpegündüz, kamusal alanlarda yalnız kadınlara karşı tecavüz avı seferlerine çıkmaktadır.
Bu ölü kabuk...
Bir toplumsal sarsıntının başladığı her yerde, bunun büyüyen yakıcılaşan toplumsal ihtiyaçları karşılayamayan, tam tersine engelleyen, bastıran eskimiş toplumsal kurumlardan, toplumsal ilişkilerin bir dönemki kurumlaşma biçiminden kaynaklandığını görmek gerekir. Toplum, artık hiçbir biçimde eski ilişki ve kurumlaşma biçimlerine sığmamakta, onun dikişlerini patlatmaya başlamaktadır. Ve insanlar arası kurumlaşmış ilişkilerin eski biçimiyle çatırdaması ile ortaya bir yandan ileriye doğru bir sınıf mücadelesi dinamiği, diğer yanıyla da tüm bir toplumsal tortunun leş kokularıyla zincirlerinden boşanmaya başlaması çıkmaktadır.
Evet, toplumsal kriz! Toplum artık bu ölü kabuğuna, eski kurumlaşmış ilişki biçimlerine sığmıyor. Toplum, emeğin toplumsal üretkenliği artık kapitalizmin ölü kabuğuna da, onun yerine geçirmeye çalıştığı cilalı göstermelik yeni batak biçimlere de sığmıyor. Toplumsal sarsıntılar, insanı allak bullak eden gelişmeler bile bunun izdüşümleri. İnsanlar arası ilişki biçiminin, boğucu, çürütücü, kör, hayvani, piyasacı, köleleştirici biçimlerinden sıyrılması, özgürleştirici, eşitlikçi, bilinçli biçimde kurulabilmesi için kapitalizm ve özel mülkiyet prangasından kurtulmak zorunlu. Yoksa bu ölü kabuk altında olsun, onun çözülmesiyle ortalığa dökülen gerçek kaos ve çürümüşlüğüyle olsun, kapitalizm altında gidilecek tek yer barbarlıktır!
Kahrolsun kapitalist dehşet ve barbarlık düzeni!
İnsanca yaşam sosyalizmde!