Pazartesi, 28 Nisan 2008 (18 yıl 6 ay önce)
1 Mayıs'a 3 gün kaldı! 3 gün sonra, görünen odur ki, emeğin kürsüsünün işçi ve emekçilerin öncüleri tarafından zaptedilmesiyle, faşist odakların hedef alınmasıyla, en önemlisi emekçilerin militan ve özgüvenli duruşuyla sermayenin ve rejimin dudağını uçuklatan 1996 1 Mayıs'ından sonraki en kitlesel 1 Mayıs gösterisini gerçekleştirmiş olacağız. İster izin verilsin, ister verilmesin, ister İstanbul'un her yanı sıkıyönetim tertibatına sokulsun, ister baskılar kitlelere yönelik kısmi bir geri çekilme ile birlikte devrimci güçlere, Kürtlere saldırı biçiminde uygulansın, 1 Mayıs her koşulda kut-la-na-cak!
1 Mayıs: Birlik ve dayanışma!
1 Mayıs, işçi sınıfının birlik, dayanışma ve mücadele günüdür. Bu hep söylenir ama geniş işçi kitlelerinin, sınıfın yeni kesimlerinin bu sele katılmadığı yerde, daha çok bir slogan olarak kalır. Dünyanın her yanında, proletaryanın aynı kavga marşını ayrı dillerden söylemesinin, birbirini eylem içerisinde görmesi, iş bırakması, onun yeni atılımlara hazırlanması için taşıdığı önem bambaşkadır!
Geçen 1 Mayıs, işçi sınıfının, emekçilerin mücadeleci, öncü kesimlerini Taksim'e mıknatıs gibi çekti. Taksim ruhu, Taksim'e ulaşan ve ulaşamayan her sevdalısının içinde büyüdü. Ancak 1 Mayıs, geçen yıl aynı zamanda bölünmüştü. Türk-İş, aldığı kararla bağlı sendikaları Kadıköy'e mahkum etmiş; işçilere içi boş, sınıf işbirlikçisi bir havayı zerketmişti.
Bu 1 Mayıs, Türk-İş yönetiminin AKP'ye monte olması ve SGGSS'ye karşı mücadeleyi satmasıyla birlikte, işçi sınıfının birlik ve dayanışma isteğinin yaşam bulması açısından bambaşka bir anlam kazanıyor. Demiryol-İş, Türk Metal gibi işçi sınıfını içinden yiyen kurtçukların, faşist sendikaların
"Biz yokuz" çığırtısına rağmen, Türk-İş'e bağlı sendikaların önemli bir bölümü, tabandan gelen basınçla o gün Taksim'de olacaklarını duyurdular. Türk-İş yönetimi, bu resti görmezlikten edemedi! Her ne kadar ağalar bazında Taksim'in de içini boşaltmaya, kısa kesmeye, vb. niyetli olsa da, öncü işçi ve emekçilerden gelen ve sendika şube platformları üzerinden kendisine ulaşan
"SGGSS'yi sattın, satışa satış ekleme!" basıncına boyun eğmek zorunda kaldı.
Bunun anlamı ise, Türk-İş'e bağlı sendikalarda örgütlü işçi sınıfının daha geniş kesimlerinin Taksim'i soluması, burada diğer sendikalarla, sendikasız işçi ve emekçilerle, en önemlisi komünist ve devrimcilerle, Kürt emekçilerle... aynı mücadele alanında yer almasıdır. 1 Mayıs 2008, işçi sınıfının birlik ve dayanışma ihtiyacının, onu bölüp parçalayan sendikalı-sendikasız, kadrolu-taşeron, mavi yaka-beyaz yaka, kadın-erkek, Türk-Kürt vb ayrımların... aşılmasına yönelik başlı başına bir adım olacaktır. Arkası SGGSS'ye, “istihdam paketi”ne, kıdem tazminatına karşı saldırıya, zamlara, iş cinayetlerine karşı birleşik mücadeleyle getirildiğinde
Genel Grev Genel Direniş yönünde azımsanmayacak bir adım olacaktır.
İşçi sınıfı devrimcileri olarak, sınıfın birlik ve dayanışması, birleşik eylemi ile özgüven toplaması yönündeki bu sürecin içerisinde 1 Mayıs'ta en güçlü biçimde yer almalıyız, alacağız!
1 Mayıs: Mücadele!
1 Mayıs, sadece işçi-emekçi kitlelerinin biraraya gelmesi değildir. O, aynı zamanda sermayeye dünyamızdan defolup gideceği gelecek günlerin küçük bir provası, militan bir kavga günüdür. İşte bu yüzden
1 Mayıs, iş bırakarak 1 Mayıs'tır. İşte bu yüzden 1 Mayıs, sermayenin ve devletin psikolojik ve fiziki saldırısına karşı kendimizden başlayarak işçi ve emekçileri hazırlamanın, örgütleme, onlarda
militan bir karşı koyuşu örgütlemenin sınavıdır.
Bu yıl 1 Mayıs, geçen yılı aşan bir kitlesellikle kutlanacak. 1 Mayıs'ta olması gereken, tam da bu kitleselliğe yaraşır bir militanlık, sermayeyi 1 Mayıs öncesi söylediği her şeye, savurduğu her tehdide pişman edecek ve milyonların, çocuklarımızın geleceğini kilitleyen yeni saldırıların yolunu tıkayacak bir kavga ruhudur. Bu ruhun, komünist ve devrimcilerle sınırlı kalmaksızın, eylem alanında, önümüzün kesildiği her yerde barikatları aşıp geçebilecek bir kitlesel başkaldırı tutumu halinde seyretmesi bizim sorumluluğumuzdadır. Valinin sermaye adına gürlemeleri ağzına tıkılmalıdır. 1 Mayıs'tan geriye, liberallerin geçen yıl yaptığı gibi
“Valilik İstanbulluya hayatı zehir etti!”leri değil, şimdi propagandasını yaptıkları gibi
“Taksim kutlamalara açılırsa toplumsal barış fayda görür” tavsiyeleri değil, tam aksine
“İşçi sınıfından korkulur!” havası kalmalıdır!
İşçilerin birliği, halkların kardeşliği için, sosyalizm için!
1 Mayıs, işçi ve emekçiler arasına sokulmaya çalışılan kamanın çıkarılması açısından da büyük önem taşıyor. Faşist saldırganların üniversitelerde ve fırsat bulup eşeleyebildikleri her yerde halkların kardeşliğini hedef alan, en son Sakarya'da yeni bir ölüme neden olan saldırılarının püskürtülmesinde, yaratılacak olan birleşik mücadele ruhu, bu yılki 1 Mayıs'ın temel eksenlerinden biridir. Birleşik, kitlesel ve militan bir 1 Mayıs, aynı zamanda Kürt emekçiler için de çemberleri yarmaya yönelik bir büyük adım olabilir ve olmalıdır. Kürt işçi ve emekçiler, kadınlar, 1 Mayıs alanlarında sınıf kardeşliğinin, proletarya enternasyonalizminin, emekçi kitlelerin yaşamsal taleplerinin harekete geçiriciliğini görecek, bu mücadelenin de militan bir unsuru olarak örgütlenebileceklerdir.
Proletarya enternasyonalizmi, 1 Mayıs'ın büyük çağrısıdır. Dünyanın her yerindeki proleterler ve emekçiler olarak sermayeye karşı aynı büyük provanın bir parçasıyız. Acılarımız, toplumsal ihtiyaçlarımız büyük! Özlemlerimiz, taleplerimiz, insanlığı her geçen gün toplu mezara götüren emperyalist kapitalist sisteme sığmıyor! Biz varolacaksak, o yıkılacak! Barbarlığa, açlık, sefalet ve alıklaşma içinde debelenmeye, kölece çalışmaya, yaşamaya, düşünmeye son vermenin yolu, sosyalizm için mücadeleden geçiyor. 1 Mayıs'ta alanları, işyerlerini, havzaları bu bilinç ve ruhla sermayeye dar edelim! 1 Mayıs'ı emperyalist ve işbirlikçi kapitalistlerin, rejimin korku gününe çevirelim! İleri işçiler!..
Yaşasın Proletarya Enternasyonalizmi!
Sınıfa Karşı Sınıf, Krize Karşı Devrim, Kapitalizme Karşı Sosyalizm!
Yaşasın 1 Mayıs, Bıji Yek Gulan!