Cumartesi, 3 Mayıs 2008 (18 yıl 6 ay önce)
Önce siteye, sitemize.. 1 Mayıs‘ı, İstanbul’u verişiniz güzeldi, canlıydı. Hızlı bir haber akışı sağladınız ve o ritim, sokağın ritmi, militan ruh siteye an an taşındı, biz de soluk soluğa izledik. Benim niyetim, buradaki, bulunduğum kentteki 1 Mayıs’a gitmek, biraz uzaktan da olsa başka bir ülkedeki 1 Mayıs’ı görmek, kortejleri, pankartları, farklı dilden sloganlarıyla görmek ve bir nebze duyumsamaktı. Kendimi buna hazırlamıştım. Lakin İstanbul 1 Mayıs’ı... Günün ilk ışıklarıyla sokaklara dökülen eylemcileriyle enerjisini ortaya koymaya başlayan İstanbul 1 Mayıs’ı benim o küçük planımı bozdu. İlerleyen zamanda öğleden sonra saat 2‘de, 3‘te giderim diyordum ama İstanbul’da direniş, İstanbul’da eylemler sokaklara yayılmış, bir bölgeden öbürüne geçerek süren çatışmalar sürüyor ve çatışa çatışa, kendi geçiş yollarını açarak, Taksim’e doğru yaklaşıyordu. Sonuç olarak sitemize eylemlerle ilgili son haber düşünceye kadar bilgisayarın ve TV’nin başından kalkmadım, kalkamadım. Sanıyorum, her "uzakta" olanın yaşadığı da bu olmuştur. Ve Kuşkusuz buralardaki 1 Mayıs’lara pankartlarımızla, dövizlerimizle katılan yoldaşlarımız ekranın başından zorla kalktılar, ama sloganlarıyla, konuşmalarla İstanbul’u taşıdılar alanlara..
2008 1 Mayıs’ı geliyorum deyişine uygun geldi. Evet, işçiler on binler, yüz binlerle akmadı alanlara, gelmek isteyenlerin yolu kesildi, engellendiler. Henüz kitleler, kitle hareketi, bu polis devleti taktiğini tümden boşa çıkartacak kadar güçlenmiş değildi. Bununla birlikte emekçiler, bu karşıdevrimci faşist taktiği boşa çıkarmakta daha kararlı, daha istekli olduklarını gösterdiler. Devrimcilerle buluşabildikleri yerlerde de ancak kendilerinin o şekilde özne olabileceklerini, seslerini yükseltip güçlerini gösterebileceklerini de gördüler.
Sendikaların reformist taktikleri de uzun soluklu olamayıp çöktü. Onlar, liberal reformist hayallerle devletin bu kadar keskin bir tavır koymayacağını bekliyorlar ve arkalarına büyük bir kitle gücünü alırlarsa bunu aşabileceklerini umuyorlardı. Yanıldılar ve kritik bir anda emekçileri yüzüstü bıraktılar. Bununla birlikte DİSK’in, KESK‘in Taksim ısrarı, Türk-İş’teki bölünme, işçi sınıfının ileriye doğru olan basıncını yansıtan bu gelişmeler, devrimci taktiğin önünü açtı.
Devlet kaybetti. Ezberi faşizm olan bir devlet, denklemi polis aritmetiğiyle çözmeye giriştiği için kaybetti. Politik toplumsal bir olayı, basit matematikle ve Türk polisi kafasıyla çözmeye yeltendiler. Taksim kale gibi savunulacak, eylemcilerin bulundukları noktadan hareketine, toplanmalarına dahi izin verilmeyecekti. Bu taktik, DİSK Genel Merkezi'ndekilerin içerde tutulmasına, Bursa‘dan, İzmit’ten otobüslerin gelmesini, Anadolu Yakası‘ndan gelecekleri engellemeye yaradı. Bir de Taksim ‘deki heykelin korunmasına. Hepsi bu kadar!
Devlet, bu taktikle DİSK'i, KESK'i, varlığı yokluğu belli olmayan EMEP‘i, TKP‘yi, bir parça ayrı tutalım ÖDP‘yi, bilumum reformisti geri çekilmeye zorladı ve bunu başardığı söylenebilir. Ama ne komünist ve devrimcilerin, onlarla buluştukları zaman bir güç olduklarını hisseden, onu yaşayan binlerce emekçinin -Site’de çok güzel ifade edildiği gibi- Taksim’i kuşatmasını engelleyebildi, ne de direnişin onlarca sokağa yayılmasını ve bütün İstanbul’un bir direniş meydanı haline gelmesini.
Komünist ve devrimcilerin taktiği güçlüydü. Hedefi belliydi, net ve kesindi! Yılların birikmiş devrimci özlemi ve geçen yıl Taksim’e çıkılmış olmasının kazanımı vardı. Geçen yıl, Taksim’e ulaşılamayacağı düşüncesiyle Okmeydanı ve Anadolu Yakası’nda kalan devrimci örgütlerin de olmalarıyla daha da güçlenmişti. Devlet geçen yıldan daha hazırlıklı, daha sert ve daha planlıydı. Komünist ve devrimciler, Taksim özlemiyle yanan emekçiler de hedefe ulaşmakta daha istekli, daha kararlıydılar. Ve daha güçlüydüler. Bir yılda gerçekleşen çeşitli direniş ve grevler, kitlelerde mücadele etmekten başka yol kalmadığı düşüncesinin belirmeye başladığını göstermekteydi. Bir yön değişiminin işaretleriydi bunlar.
Komünist ve devrimcilerdeki hedef netliği ve o hedefle buluşmaktaki kararlılık, militan ruh, devrimcilerle buluşan kitlenin ileriye doğru olan yönelimi ve cesareti faşizmin polis devleti taktiğini boşa çıkardı. Denklemi bozan komünistler, devrimciler ve eylemle devrimcileşen emekçiler oldu. Taş ve yürekle sokaktan sokağa, bir bölgeden öbür bölgeye geçerek Taksim’e dayanan direnişin solukluluğu, ısrarı ve kararlılığı faşizmin taktiğini boşa çıkardı.
Zayıf yönleri üzerine de konuşabiliriz ama 2008 1 Mayıs’ı hedefine ulaştı. Komünistler, devrimciler, 1 Mayıs’a katılan, yüreği İstanbul’la çarpan bütün emekçiler, kendilerinin bir güç olduğunu ve bir alternatif olduklarını gösterdiler. Rejim krizinin iç çatışmaları, AKP, türban krizi vs. başka bir şey duymamaktan, hatta devrimcilerin gündemini bile bunların belirler olmasından gına gelmişti. En başta devrimcilerin, işçilerin, biz komünistlerin bir alternatif ve güç olduklarını görmeye, daha doğrusu yaşamaya ihtiyaçları vardı. Bunu hiçbir söz başaramazdı.
1 Mayıs, 2 Mayıs'a bağlandı. Geleceğe doğru uzanan bir köprüyü kurdu. Değişmekte olanı yakalamak demiştik, şimdi ona sıkıca yapışmalıyız. Enflasyon -özellikle temel gıda ve en yaşamsal ihtiyaçlarda- yükseliyor, toplu sözleşmeler daha çetin geçecek, daha çok greve çıkılacak, fiili direnişler çoğalacak, sendikalara, özellikle mücadele edenlere yönelim artacak. Kitlelere doğru attığımız, atacağımız adımların karşılığını önceki yıllardan daha fazla alacağız. Artan yoksullaşmayla birlikte pahalılık emekçi semtlerini yakıyor. Öfkeli eylemlerin örgütleyicisi olmalıyız. Bu yaz emekçi köylü eylemleri de daha yaygın, kitlesel ve öfkeli olacak. Sadece mazot fiyatlarındaki yükselişe dahi baksak bunu görebiliriz. Ürünleri fahiş fiyata satılıyor ama kır yoksullarının sayısı kitlesel olarak artıyor. Yönümüzü onlara da dönmeli ve onlarla da buluşmalıyız. Kitlelere, Kitlelere, kitlelere... Kitlelerle daha derin ve daha sağlam, daha içerden ilişkiler kurmaya ve isyan bilincini yaymaya. Biz sınıfın devrimcileriyiz! Biz proletarya sosyalistleriyiz! Biz komünistiz!.. Bunları beynimize, yüreğimize, yaşamımıza kazıyalım.
Her komünist ve devrimci, eğer ruhunu karartmamışsa mücadelenin kalbi nerede atıyorsa en fazla o gün, o an orada olmayı ister. Düşüncenin eylemle buluşmasıdır bir devrimciyi en fazla özgürleştiren. Başka hiçbir şey de bunu bu ölçüde sağlayamaz. İşte bundan dolayı uzaktan gıptayla izledim sizi yoldaşlar. Gıptayla ve özlemle. İstanbul bir gün özgürlüğü yaşadı sizlerle...