Perşembe, 8 Mayıs 2008 (18 yıl 4 hafta önce)
Ben 1 Mayıs’a gittiğim için çok mutluyum. Çocuklarımın geleceği için katıldım 1 Mayıs’a. Bizim evde 1 Mayıs heyecanı 4-5 gün önce başlamıştı zaten. 1 Mayıs sabahı eşim rahatsız olduğu için gelmedi fakat beni 1 Mayıs’a katılmam için belirlenen toplanma yerine götürdü ve 2 çocuğumuza o gün o baktı. Çocuklarım ve eşim beni ve arkadaşları tren istasyonundan Taksim’e doğru uğurladılar.
Taksim’de ve çevresinde çatışmalar yaşandığını telefonlarla bizlere bildiriyorlardı ama hiç korkmuyordum. Daha sonra trenden inip vapura bindik ve oradan da Eminönü'ne geldik, her taraf polis doluydu. Taksim’e çıkabilmek için ara sokaklardan giderken polis bizi durdurdu ve gözaltına aldı. Yaklaşık 2 saat sonra bıraktı. Ben ise eve geri dönmedim ve Taksim'e 1 Mayıs’a katılmak için yola devam dedim.
Aslında, gözaltına alındığımda biraz da olsa korktum ama çocuklarımın geleceği için katılmam gerektiğini biliyordum ve katıldım da. Orada polis bize saldırdı, biz barikatlar kurduk, taş attık polise. O anda çocuklarım bile aklıma gelmedi. Ya bana bir şey olursa çocuklarıma kim bakar diye hiçbir endişe duymadım.
Ben ilk defa böylesi çatışmalı bir eyleme katıldım. Önce taş atmıyordum, baktım insanlar kaldırım taşlarını kırıp atıyorlar hemen ben de kaldırım taşlarını kırarak atmaya başladım. O anda çok mutluydum ve kendimle gurur duyuyordum, şu anda elim alçıya alındı çünkü polis jopla koluma vurdu ve çatlak olmuş ama ben 1 Mayıs’a gittiğim için pişman değilim.
Hatta, 1 Mayıs sonrası kolumu gören komşular bana ne olduğunu sorduklarında "1 Mayıs’a katıldım ve polis jopla yaptı" diyerek anlatıyorum, hem de göğsümü kabartarak anlatıyorum. Bana, "Neden katıldın bak ne oldu" dediklerinde ise ben, "Çocuklarımın geleceği için katıldım" diyorum. Kimisi "iyi yaptın" diyor ve polislere lanet okuyorlar, kimisi de şaşırıyor.
Tabii bu arada televizyondan eşim ve çocuklarım haberleri izleyip tedirgin oluyorlarmış. Eşim çocuklara, "Çocuklar anneniz cezaevine düşerse ne yaparız" diye sorular sorduğunda çocuklarımdan 4 yaşındaki Onur "Baba ben yemek yaparım, abimle sen de bulaşıkları yıkar" diye cevap veriyorlarmış. Tabii ben akşam eve geldiğimde hepsi bana sarıldı ve ağladılar, ben de ağladım ama ben mutluluktan ağlıyordum. Çok mutluyum ve çok gurur duyuyorum yaptığım şeyden.