Diyarbakır'dan yazan bir okurumuz, "Çocuklar da görsün bunları" diyor.
İlk kez 2007 genel seçimlerinde oy kullandım. (Ondan sonra da zaten seçim olmadı henüz ) Oyumu AKP’ye vermedim. Ama bir önceki genel seçimde parti başkanlarına ve şu an başbakanlık koltuğundaki zata karşı oldukça iyi şeyler düşünüyordum ya da kötünün iyisi diyordum belki de bilmiyorum. Daha önce öyle ve ya böyle okuduğu şiir nedeniyle ceza alan bir siyasetçi en azından diğer siyasetçilerden daha ılımlı bir hal yaratır ülkede sanıyordum. Öyle de oldu ilk birkaç yıl. Avrupa Birliği’ne üye olabilmek için birçok alanda “reform” gerçekleştirildi. Kâh Kürt sorunu çözülecek dendi, kâh ülke ekonomik anlamda çok iyiye gidiyor dendi... Başbakan nerede olursa olsun gündemi sarsmayı bildi. Yaptığı tanımlamalar, ettiği hakaretler, açtığı davalar, tutmayacağını cümle âlemin bildiği sözler ve daha neler neler… ile hep konuşuldu Sn. Başbakan Recep Tayip Erdoğan (seçim otobüsünden bu şekilde anons ediliyordu kendileri) Erdoğan sevenler belki kızacak ama Sülü’nün, Ecevit’in şapkaları ne kadar özelse, Erdoğan’ın da tam on parmaktan oluşan iki eli (sağ eli aslında asıl mesele) o kadar özel oldu yüzde kırk yedilik başbakanın…
İkinci döneminde Erdoğan, “bize oy veren, vermeyen herkesin başbakanı olacağız.” şiarının tersine; “laik ol, Kürdü tanı, Alevi’yi önemse, fabrikaları peşkeş çektirme, kolaysa sen üç çocuk doğur.” karşıcevabındaki insanlarla hep kavga etti. Öteki belledi kendi gibi olmayanları. Sadece yüzde kırk yedi oyluk bir kesimin temsilcisi gibi davranan, yüzde beş, on, yirmi oy alan parti gruplarını ve ya bu oranı da tutturamayan kesimleri önemsemeyen bir anlayış hâkim olmaya başladı iyice Erdoğan’a son zamanlarda. Uzatmadan, el mevzusuna dönecek olursak,
Erdoğan’ın bir eli çok kıymetli, dedim girişte. Doğru. O el, deyim yerindeyse kedi köpek gibi atıştığı Deniz Baykal’ın, türbana özgürlük etiketli yasayı mecliste beraber işlediği ama sonra kapama davasında AKP’yi yarı yolda bırakacak kadar “siyasetçi” Devlet Bahçeli’nin elini kavradı. Listeyi uzatacak olursak, Muhsin Yazıcıoğlu, Ufuk Uras, Zeki Sezer’e de “merhaba” diyen, hal hatır soran Erdoğan, DTP’yi ise meclisin açılmasından beri muhatap olarak görmediğini ifade eden bir tutum sergiliyor. (Hasip Kaplan bu durumu “nezaketsizlik” olarak tanımlıyor ama neyse) “PKK’yı terör örgütü kabul etmedikleri sürece ‘onlarla’ görüşmem.” diyen aynı Erdoğan çeşitli görüşmelerde yardımcısı Cemil Çiçek’i DTP’lilerle görüştürebiliyor…
Onu bir tarafa atalım da Erdoğan’ın bir yanılgısı da başka bir yerde baş gösteriyor: Çankaya’da. Türkiye’nin en saygın köşkü Çankaya’da Ahmet Türk ve arkadaşları çok iyi karşılanıyor. Abdullah Gül, Erdoğan’ın “yoldaşı” sayılır. ‘Terörü reddetmeyen bir parti eşittir terör örgütü işbirlikçisi.’ diye düşünen Erdoğan, Abdullah Gül’ü hangi kefeye koyuyor acaba? Başbakanın terörle ilişkileri olduğu gerekçesiyle görüşmediği vekillerle cumhurbaşkanının çekinmeden görüşmesi hukuk devletinin “ağır” ağabeylerinin çelişkisi değil midir? Hadi bunları da boş verdik, peki Ufuk Uras’a ne demeli? Uras’ın elini sıkmakta (tokalaşma sözcüğünü pek sevmiyorum) bir sakınca görmeyen Erdoğan, Uras’ın nasıl meclise girdiğini hatırlıyor mu acaba? Yüzde onluk korkunç seçim barajını aşmak için bin bir güçlükle “bağımsız” adaylarla seçime giden ve bunu “Bin Umut” diye ifade eden DTP’lilerin desteklediği bir isim de İstanbul’dan Ufuk Uras’tı. “Meclise Ufuk gerek!” diyenler kimlerdi? Uras ile DTP’ye oy veren seçmeni nasıl birbirinden ayırabiliriz? DTP’li vekillerin elini sıkmayan bir başbakan Uras’ın elini nasıl sıkar? Uras, açıkça PKK’yi terör örgütü mü saydı? PKK’yi terör örgütü ilan edip Ahmet Türk ve ya Sırrı Sakık gibi isimlerle aynı partide yer alan vekiller olursa Erdoğan gelip tokalaşacak mı sahiden bu vekillerle?
23 Nisan törenlerinde Erdoğan’ın Devlet Bahçeli’nin yanında duran esmer, bıyıklı, de ki dışarıdaki herhangi bir amca konumundaki, meclisin tecrübeli, esas adamlarından biri “Kürt Ahmet Türk’ün” elini sıkmaması nasıl kabul edilebilir? 24 Nisan’da Radikal’de, “Aman Çocuklar Bu Haberi Görmesin!” haberini tüm çocuklar okumuştur heralde… Yazık. Kürt sorununun çözümü konusunda çeşitli zamanlarda çeşitli sözler veren; ama çok geçmeden aksini iddia eden, kendisine itiraz eden çiftçisine “anasını da alıp gitmesini” buyuran, bir eylem sonrası “kadın da olsa çocuk da olsa gereken yapılır.” diye emniyetin copuna, tekmesine kuvvet veren, demokratik taleplerde bulunan insan hakları sözcüsüne “yalan konuşuyorsun!” diye hakaret savuran, 1 Mayıs’ı Taksim’de kutlayacağız, diyen sendikacıları ve bütün işçi kesimini “ayaklar” olarak gören, bir başbakan bizdeki... E böyle bir başbakanımız olunca haliyle yirmi vekil çıkarmış bir partiyi önemsememesini dikkate değer bulmuyoruz haliyle.
Halklar olarak o kadar alt seviyelerde beklenti içine sokuluyoruz ki; Bahçeli’nin Hasip Kaplan’ı yanında görmek istemesini dünyanın en büyük barış hareketi olarak lanse ediyoruz. Beklentilerimiz alt seviyelere inince elde edilen küçük kazanımları da abartıyoruz…
“Durmak yok, yola devam .”
Deniz Pasur