ah verebilseydim keşke yüreği avcunda koşan herbir anneye tepeden tırnağa oğula ve kıza kesmiş bir ülkeyi armağan
Alınteri okurları olarak 1 Mayıs Mahallesi’nde Anneler Günü dolayısıyla annelerimize kolektif ziyaretler örgütledik. Ellerimizde kızıl karanfillerimizle gittiğimiz aileler öncelikli olarak tutsak ve sürgün anneleriyle Alınteri okurlarının anneleri oldu.
Evlerinde bulamadığımız annelerimiz de oldu, ulaştıklarımız ise "Bizim çocuklar geldi" diyerek kapıda karşıladılar ve bağırlarına bastılar bizi...
Şu an belirli sebeplerden dolayı çocukları yanlarında olmayan annelerimizin gözyaşlarını tutamadıkları anlar da oldu. Bir anne yakın zamanda oğlunu kaybetmişti ve bizi görünce gözleri doldu. Eski anılardan bahsedildi, eski resimlerine baktık. Bir eylemde bizim pankartımızın arkasında yürüdüğü resmini aradı, bulamadı. Biz de hüzünlenmiştik doğrusunu söylemek gerekirse. "Onlar şu an yanlarınızda, yanımızda olmaya bilir. Ama artık biz varız. Bizler de sizin çocuklarınızız, çünkü onlar da bizlerin kardeşiydi" diyerek teselli ettik.
Kent yoksulu emekçi kadınlar, annelerimiz... Belki kendilerine ait özel bir günde, gaz bombası, jop yemeden geçiriyorlar... Emekçi annelerimiz... Çoğu Anneler Günü'nün farkında bile değiller. Dünyaları hakediyor elleri... Kapitalizmin muğlaklığıyla ve sadece bir gün değil her gün olsa; onları mutlu edebilmeyi başarmak gibi karışık bir duyguyla ayrılıyoruz yanlarından. Yine beklediklerini, her zaman gelebileceğimizi söylüyorlar ve biz de fırsat buldukça geleceğimiz sözlerini verip ayrılıyoruz...
Bütün tutsak analarının, emekçi annelerimizin Anneler Gününü kutlarız.
"bir sabah anne bir sabah
acını süpürmek için açtığında kapını
adı başka sesi başka nice yaşıtım
koynunda çiçekler
çiçekler içinde bir ülke getirirler
başlarını koymak için yorgun dizine
sen hazır tut dizini anne
o mükemmel güne"
(Nevzat Çelik)
ÜMRANİYE ALINTERİ OKURLARI