Pazartesi, 19 Mayıs 2008 (18 yıl 5 ay önce)
Bir süredir, Türkiye ile Irak arasında yoğunlaşan bir diplomasi trafiği yaşanıyor. Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığından resmi bir heyet önce Bağdat'ı, “psikolojik engeller” aşılınca da ardından Erbil'i ziyaret etti. DTP'den de başını Meclis Grup Başkanı Ahmet Türk'ün çektiği bir heyet aynı günlerde Irak'taydı; Irak Cumhurbaşkanı Celal Talabani ve Kürdistan Bölge Hükümeti ve KDP yöneticileriyle çeşitli görüşmeler yaptı.
Bu diplomasi trafiğine silahlar eşlik etti. Güney Kürdistan'ın bazı bölgeleri, sınıra yakın köyler, Kandil ve civarı Türk savaş uçaklarınca havadan, İran ordusu tarafından karadan bombalandı; bombalanıyor.
Al sana sürpriz
PKK gerillaları, Genelkurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt'ın PKK'yi kastederek
“önümüzdeki günlerde sürpriz gelişmeler olacak” dedikten iki gün sonra, bu sözlerle dalga geçer gibi, geçtiğimiz sonbaharda Gabar Dağı ve Oramar (Dağlıca)'da yaptığına benzer bir
“sürpriz” yaparak Şemdinli'de Aktütün Karakolu'na(Bezele) büyük bir saldırı düzenledi.
Genelkurmay Başkanı'nın İsrail Milli Günü resepsiyonunda ilan ettiği
“sürpriz” ise yine boş çıktı. Bezele Karakolu'nun üç binasından alevlerin yükseldiği dakikalarda Genelkurmay Başkanlığı'nın internet sitesine PKK yöneticilerinin Kandil'den kaçtığı haberi konularak, örgütün, kim bilir kaçıncı kez,
“belinin büküldüğü” ilan ediliyordu. Genelkurmay'ın
“süpriz”i buydu. Oysa dağıldı, kaçtı denilen PKK, yüzlerce gerilla ile karakol basıyor; kaçtı, öldürüldü denilen PKK yöneticileri bulundukları kamplardan televizyonlara bağlanarak açıklama yapıyordu. Kısaca, psikolojik savaş yöntemlerinden birini, hem de en beceriksizce kullanarak iş yaptığını sanan Genelkurmay, kendi silahıyla hiç de
“sürpriz” olmayan bir rezalete daha imza atmış, gülünç duruma düşmüştü.
Diplomasiden yayılan kötü koku
İzleyen günlerde, kapalı kapılar ardında yürütülen diplomasinin kokusu da Irak'tan bu yana gelmeye başladı.
Burjuva medya, sonraki günlerdeki haberlerden de anlaşılacağı üzere, planlı olduğu belli bir habercilik yöntemiyle, Ahmet Türk'ün YNK'nin sitesi PUKmedia'ya verdiği röportajda
“PKK Kürtlere zarar veriyor” dediğini iddia etti.
Ahmet Türk, aynı gün yaptığı bir açıklama ile bunu
“yalanladı”. 15 Mayıs tarihli açıklamada Türk, Irak'taki temasları sırasında bir medya organıyla yaptığı röportaja gazetelerde farklı anlamlar yüklenmeye çalışıldığını belirterek başından beri
''Çatışmalı sürecin Türk ve Kürt halkına zarar verdiğini ve bu sürecin bitirilmesi gerektiğini'' söylediklerini ifade etti. Kürt sorununda silahların devreden çıkarılması gerektiğine inandıklarını ifade eden Türk, şunları kaydediyordu:
Temaslarımız sırasında da çatışmalı sürecin nasıl sona erdirileceği konuşuldu. PKK'nın silahlı yöntemlerden arındırılması yönünde bir tartışma oldu, ancak burada da öncelikli olarak Türkiye'nin bir proje oluşturması ve PKK'nın silahları bırakması halinde siyasi yaşama nasıl dahil edileceğinin belirlenmesi gerektiği ifade edildi.
Bu bir yalanlamadan çok, söylenenlerin izahıdır. Ne demek istendiği ve niye söylendiğini herkes biliyor. DTP ve Ahmet Türk'ün her fırsatta dile getirdiği
“silahların devre dışı bırakılması” için devletin bir
“yol haritası” çıkartması, yani dil ve kültürel haklara karşılık gerillanın tasfiyesi,
“demokratik cumhuriyet” sınırları içinde birlik ve bütünlük vb barış politikası çervesi içinde söylenegelenlerdi. Yine de bir yerlerde bir soru işareti kafalara takılıyor(du)... Ve birilerini heyecanlandırıyor(du)..
Liberallerin heyecanı
Kokuyu alan liberaller hemen ses vermeye başladı. Hem de ordunun helikopterlerden PKK gerillalarına attığı çağrılardan farkı olmayan açıklamalarla.
Ahmet Türk'ün sözleri üzerine
"Silahlar sussun' demekle, oğlunuzu askere göndermeyin demekle, barış heyetleri kurarak kendi kendimize barış çağrıları yapmakla da bir yere varılmıyor. İnandırıcı ve etkili olmak için başka şeyler söylemek ve yapmak lazım", diyor kaşar liberallerden Ümit Fırat. Bir başkası onu tamamlıyor:
“PKK'nin silahlı eylemleri Kürt muhalefetinin Avrupa'da ve Türkiye'de ciddiye alınmasını engelliyor, bunun için silahların bırakılması gerekiyor.” (Türkiye Barış Meclisi Sözcüsü Mesut Yeğen)
“İki taraflı ateşkes' gibi taleplerin karşılığı yok. Devletin merkezinin barış planı oluşturmak gibi bir eğilimi de görünmüyor.” O yüzden silahlarınızı bırakın, gelin teslim olun!..
Bunlar, Ahmet Türk'ün Süleymaniye'de sarfettiği sözler üzerine başlayan tartışmalar, Türkiye ile Barzani ve Kürdistan Bölge Hükümetinin ilişkilerinde
“normalleşme” dönemine girildiği günlerde yaşanıyor. Genelkurmay Başkanı Büyükanıt,
“sürpriz”imiz var dediği İsrail Milli Günü resepsiyonundaki açıklamalarında Barzani'ye de göz kırparak
“üslubunda değişiklik var” diyor; 24 Nisan'daki MGK toplantısından sonra
“Irak'taki bütün gruplarla temasların sürdürülmesi” kararı çıkıyor ve Türk resmi heyetleri Güney Kürdistan'a ziyaretler yapıyor.
Emperyalizmin ihtiyaçları
Bu, ABD emperyalizminin uzun bir zamandır dayattığı şeydi. Türkiye'nin Güney Kürdistan Federe Hükümeti ile
“normal ilişkiler kurmasını teşvik ediyoruz” diye defalarca açıklama yapan Beyaz Saray sözcüleri bu son gelişmelerden memnunluk duyduklarını da duyurdular zaten. ABD'nin Ortadoğu'da BOP diye bir derdi var ki bu da Türkiye ve Güney Kürdistan yönetimi gibi iki önemli işbirlikçisi arasında sorun kaldırmayacak kadar kritik bir Irak dönemeci ve ardından gelmesi kuvvetle muhtemel İran atağı var. Konu Türkiye-Güney Kürdistan yönetimi ilişkileri olunca, Ortadoğu'da emperyalist saldırganlığa tam uyum; İran'a karşı ortak duruş; Irak'ın istikrarı -hiç değilse dünyadaki enerji krizinin basıncını hafifletecek Irak ve Güney Kürdistan'daki petrol vanalarını açık tutabilecek bir istikrar... ABD emperyalizmi için öncelikli olan budur ve Türkiye rejiminin geleneksel korku ve komplekslerinden çok daha önemlidir bunlar.
Türkiye işbirlikçi sermayesi açısından da Ortadoğu pazarı ve buraya açılan kapılardan biri olan Güney Kürdistan pazarının çekim gücü, bölünme paranoyasından giderek daha baskın hale gelmeye başlıyor. Washington'un basındaki sesi olan köşe yazarları Cengiz Çandar, M. Ali Birand, Hasan Cemal gibilerinin sıkça vurguladığı gibi, Türkiye, Irak ve Ortadoğu'da daha fazla politik nüfuz edinmek istiyorsa Güney Kürdistan Federe Yönetimi'nin üzerinden atlayamaz. Bu, bölgede emperyalizmin son 20 yılda oluşturduğu yeni
“reel politik” durumdur. Bölgedeki PKK varlığı bu duruma engel olmamalıydı! Bu konu MGK düzleminde
“çözülmüş” görünüyor.
"Zaten ABD’nin de istediği bu"
Güney Kürdistan'la diplomatik ilişkilerin başlamasının hikayesi böyle. Tesadüf müdür; DTP'nin Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ile Çankaya'da yaptığı görüşmeden sonra gündeme gelen Irak'taki diplomatik girişimleri de buna paralel oldu. Süleymaniye'de dile gelenler de bu yüzden soru işaretleri yarattı. Ahmet Türklerin Güney Kürt liderleriyle yürüttüğü diplomasinin sonuçları basına yansıyınca sorular da giderilmiş oldu. Yaşar Büyükanıt'ın
“samimi arkadaşı” Fatih Çekirge'den dinliyoruz:
DTP Grup Başkanı Ahmet Türk, Irak Devlet Başkanı Talabani ile çok ilginç projede anlaşıyorlar. Geniş bir Kürt Konferansı... Türk’le uzun bir sohbet yapıyoruz. "Silahtan, terörden uzakta bir arayış için" diye söze başlıyor ve devam ediyor:
- Bunun için Kuzey Irak’taki Kürtler, Türkiye’deki Kürtler ve diğerleri geniş bir konferans düzenlemeyi düşünüyoruz. Bu konuda Sayın Talabani ile anlaştık. Kendisi her türlü desteği vereceğini söyledi.
- Artık silahsız bir dönemin hazırlığı başlıyor. Irak ve Türkiye Kürtleri PKK terörünü yani silahı dışlayacak ortak bir platform peşinde. Zaten ABD’nin de istediği bu.
Kürt reformist hareketi dönüp dolaşıp aynı yere geliyor: Silahların bırakılması!.. Bunda bir yenilik yok. Her şey buna bağlanmış zaten ve yıllardır en istikrarlı izlenen politika budur. Bu çizgi için dikkat çekilmesi gereken yer ABD'dir. Nerede
“ateşkes”, “silahların bırakılması” vb gündeme gelse mutlaka Talabani de oradan çıkıverir. 1993'te, sonraki yıllarda ve geçtiğimiz sonbaharda... Talabani ki ABD'nin en sadık işbirlikçilerinden biri. Şimdi de
“Talabani ile anlaştık” diyor Ahmet Türk,
“silahları dışlayacak ortak bir platform”a gidiliyor. Buna, Hürriyet'in Çekirge'si de ilk defa doğru bir tespitle noktayı koyuyor:
“Zaten ABD’nin de istediği bu.”
Kürt halkının Abbaslara ihtiyacı yok
“Zaten ABD'nin de istediği bu”. Bunun altı kalınca çizilmelidir. Zira, bu,
“barış”, “silahsızlanma” vb söylemler altında yürütülen çizginin nerelere varabileceğine dair, geçmiş örneklerden de anlaşılabilecek en önemli veridir. Gerisinde emperyalistlerin olduğu bir politikanın işbirlikçi Kürt ve Türk burjuvazsi dışında kimseye bir şey kazandırmayacağı, bilakis emekçi Kürt halkına daha büyük yıkım ve kölelik getireceği bilinmelidir. O yüzden bugün, kapalı kapılar ardındaki diplomasiyle kolkola giren Kuzeyi ve Güneyi ile Kürt sermayesi, kendi çıkarları için, Kürdistan pazarının yağmasından bir parça daha fazla pay kapabilmek için emperyalist ve işbirlikçi Türk sermayesi ile birlikte Kürt halk hareketinin yarattığı birikimleri tasfiye etmeyi “barış” diye sunuyor. ABD'nin
“barışı” Filistin'de olduğu gibi sorun yaratanları tasfiye etmek, işbirlikçilerini bir kemik parçasıyla idare ederek egemenliğini pekiştirmektir.
Emperyalistler ve Türkiye'nin efendilerince ciddiye alınmak isteniyorsanız, temel taleplerinizi bir kenara bıraktığınız gibi silahlara da veda etmelisiniz diyenler, Filistin'de Arafat ve Abbasların düştüğü durum için bir diyecekleri var mıdır bilinmez. Birileri ciddiye alabilir ama emekçi halklar almaz.
Arafat ve Abbaslar Kürt halkının ihtiyaç duyabileceği en son şeydir.