Kanatlarında kaldı bahar

Perşembe, 22 Mayıs 2008 (18 yıl 5 ay önce)

Hapishaneye girene kadar Okan yoldaş ile tanışmamıştık. Dışarda tecrite karşı mücadelenin yoğunlaştığı ve tecrit saldırısında faşist devletin epey yol aldığı, 19 Aralık katliamının yapılıp hücrelere geçildiği sürecin hemen sonrasında iki-üç ay arayla tutuklanmış, soluğu hücrelerde almıştık.

Okan’la tanışmamız hücrelerde, yoğun tecrit ve tretman koşullarda "F tipi sosyalleşme" şeklinde, yani notlaşarak oldu. 1 ve 3 kişilik izolasyon koşullarında hapishanenin çeşitli yerlerine dağılmış vaziyetteyken, bu notlar, iç ilişki ve örgünün sağlanmasının tek biçimiydi ve hala bu işlevini önemli bir şekilde koruyor.

Faşizmin içerde de dışarda da azgınca saldırdığı, katliamlar-operasyonların olduğu bir dönemdi. Dışarda tecrit karşıtı hareketin gerilemeye başladığı bir sürece girilmişti. Yoğun operasyonlar ve saldırılar, sonra da gözaltı ve tutuklamalar, çalışmaların sekteye uğraması yıpratıcı ve moral bozucu rol oynuyordu. Tüm bunların baskısı üstüne bir de F tipi "cehennemi"nin eklenmesi... kuşkusuz büyük sarsıntı ve yalpalamaların yaşanmasına kapı aralıyordu.

Yalnız F tipi sadece ‘cehennem’ değildi; biz devrimci tutsaklar için bir direniş mevzisi, düşmanın tüm saldırısı ve aldığı mesafeye rağmen, ideolojik-moral değer üstünlüğün tutsaklarda olduğu çok açık olan bir mevziydi. İçerde, Ölüm Orucu direnişi, saldırılara karşı fiili direnişler, herkesi dönüştüren bir etki yaptı. Siyasi şube yenilgisi ile F tiplerine gelenlerin haleti ruhiyeleri (geri durma, ezik vb.) demoralize olanları toparlayan ileri atılmasını sağlayan direngenleştiren bir okul oldu. Direniş, faşizmin F tipi hücrelerle, tecrit ve fiziki-psikolojik saldırısıyla bize yaşatmak istediği ‘cehennem’e karşı, onu gerileten, sınırlayan hayati bir mevziydi.

Direktif beklemeden eylemde yerini aldı

Okan yoldaş, gözaltı sonrası tutuklu bulunduğu Kartal hapishanesinde örgütümüzün hücrelere geçişle birlikte aldığı kitlesel ÖO taktiği kararı çerçevesinde hemen ÖO’na başlamıştı. Benim tutuklanıp F tipine gelmemden çok önce hapishaneye getirilmişti. Onunla ilk günlerde ilişki kuramadık çünkü hastaneye kaldırma furyası başlamıştı, Okan da hastaneye götürülmüştü. Saldırının boyutu direnişin uzun soluklu olacağı öngörüsü ile kitlesel başlayan ÖO’nun, ekipler biçimiyle sürdürülmesi kararı sonrası, gerek ekipte yer almadığından gerekse de 3.5 ay sürdürdüğü ÖO sonrası sağlık durumu oldukça kötüleştiğinden Okan yoldaş da ÖO eylemi bıraktırılanlardandı. Tedavi sonrası şans eseri kaldığım hücrenin sırtında kalan hücreye getirildi Okan yoldaş. Orda da yoldaşlar kalıyordu. İşte bu süreçte tanıştık, düzenli notlaşmalar ve seslenmeyle ilişkimiz, sohbetimiz oldu. Kısa bir süre önce ben de Ölüm Oruççusu olarak direnişin ön mevzisinde yerimi almıştım.

Baharın gelişi, direnişin coşkusu içinde tüm olumsuz koşullara rağmen zaman, adeta bir kuşun ürküp uçarak gözden yitmesi gibi geçiyordu. Okan’la sık sık yazışır, seslenerek sohbet ederdik. Hücrelerde zamanı genelde yazı yazarak üretmekten çok okuma faaliyeti ile geçirirdik. Bu, özgün sürecin içinde olmaktan ve daha çok da geri teorik-siyasi birikimden dolayı böyleydi denebilir. Bu nedenle teorik, felsefi okuma, ağırlıklı olarak roman okuma faaliyetiyle geçiyordu. Bu okuma faaliyeti Okan yoldaş açısından okuduğunun kendinde kaldığı bir biçimde değildi. Notlar aracılığıyla konu açar, düşüncelerini, okuduklarını paylaşır, teorik, felsefi konularda tartışırdı. Bunu coşkuyla yapardı. Onun bu yanı, bir çok yoldaş için ön açıcı oldu.

Okan yoldaşın okuduklarını, edindiği bilgileri paylaşma, tartışma, fikir alışverişi yapma alışkanlığı tüm olumlu, iyi yanlarına rağmen bazen beni zorlar, zor durumda bırakırdı. İyi hatırlıyorum, devrimci-sosyalist yayınların içeri yeni verilmeye başlandığı dönemdi. mDP’nin Nisan 2001 sayısı gelmişti, sınırlı sayıda geldiği için bir yoldaştan çatı aracılığıyla elden ele Okan yoldaşa gelmiş, okur okumaz tekrar çatıdan bana yollamıştı.

Okan bu, durur mu hiç? mDP’nin o sayısında pozitif bilimlerdeki gelişmeler ve bunlar dolayımıyla felsefi konular ele alınmıştı. Okan yoldaş, hemen notlarıyla bombardımana başlamıştı. Ben dergiyi yeni görmüş, henüz başlıklarından ötesine bakamamıştım bile! Notlarla dergi değerlendirmesi yapıp bilimsel, felsefi konuları tartışmayı önermişti. Hayda!!… "Yahu dur hele yoldaş, ben henüz Newton’un koca elmasını kavrayamazken şimdi kuantumla, ele avuca sığmaz fotonlarla, elektronlarla ve diğer parçacıklarla nasıl başa çıkayım" deyip, zar zor yakamı kurtarmıştım. O koşullarda Okan yoldaşın bu çabaları edinilen felsefi-bilimsel-edebi bilgi ve deneyimlerin kolektivize edilişinin ham biçimiydi. Fakat kuşkusuz çok önemliydi. Bu önem, F tiplerinde, tecrit koşullarında, hücrelerde, uzayan süreçte hükmünü, yaşamın hangi ritimde geçirileceğinde kendini gösterdi.

Tecrit

Hızlı geçen zamanda, tecritin günlük yaşam ve ilişkilerdeki yansıma ve kendini göstermesini daha iyi kavrıyorduk. Sırtındaki hücrede yoldaşların vardır, seslerini duyar ama göremezsin. Kazara, nadiren görecek olsan dokunamazsın! Bilirsin ileride bir hücrede can yoldaşların vardır amma ne görebilirsin ne de sesini duyabilirsin!.. Görmek, duymak, dokunmak sosyal ilişkinin bu olmazsa olmaz öğeleri, tecrit duvarlarıyla, mimari yapıyla, yasal düzenlemelerle birbirinden koparılmıştı. Her iletişim denememizde, bir öğe, bir boyut mutlaka eksik kalırdı. Tecrit buydu ve daha fazlasıydı işte. Okan yoldaşı her hücre çıkışında, dönüşünde havalandırma camından görürdüm. Hücrelerdeki bu camdan görmeler çok heyecanlı oluyordu. Yanındaki bir veya iki kişiden farklı birilerini görüp, merhabalaşabilmek çok güzeldi. Hele bir de bu kişi yoldaş olunca sormayın keyfinizi, yaşadığınız sevinci.

Ölüm Orucu direnişinin mevsimleri aşması haliyle bu uzun yürüyüşe yeni ekiplerle devamı zorunlu kılıyordu. Bizden sonra beşinci, altıncı ekipler yola çıkmıştı. Yedinci ekipler yola çıktığında Okan yoldaşın da ekipte olduğunu duyunca hem şaşırmış hem de onur duymuştum. Çünkü Okan yoldaşın yüz küsür günlük ÖO sonrası fiziken oldukça yıpranmış ve hasarlı olduğunu biliyorduk, ölümün eşiğinden döndüğü de söylenebilir. Tekrar gönüllü olması mücadelede kararlılık ve azmin ispatıdır. Bu her koşul altında mücadele etmenin azmini gösterenlerin, her koşulda gittiği yere mücadeleyi, coşkuyu götürenlerin-yayanların alabileceği, gelecek kuşaklara aktarılması gereken örnek bir karardı. Ve Okan yoldaş almış olduğu bu kararı sonuna kadar layıkıyla yerine getirdi.

Şehitlerle yürüyorduk

Okan yoldaşla aramızdaki fiziki mesafe, sürdürülen zorla hastane sevkleri furyasıyla iyice açılmıştı. Ben artık Tekirdağ Devlet Hastanesi’ndeydim. Direniş onlarca şehitle sürüyordu. Hapishanedeyken Tuncay’ımızdan sonra Ali yoldaşımız da şehit olmuştu. Tekirdağ hastanesindeyken Lale’mizin şehit haberi gelmişti. Yoldaşlarımızla birlikte onlarca şehidimiz, direnişteki kararlılığımızı, öfkemizi besliyor, bileyliyordu. Hastaneden-hastaneye, hastaneden-Adli Tıp Kurumu’na, başka hastanelere sevk sirkülasyonu devam ediyordu. Ben de bir yoldaş ve siper yoldaşlarıyla birlikte Bayrampaşa’ya, kavgamızın şehrine getirilmiştik. Yanılmıyorsam Şubat ayıydı, baharın arifesindeydik. Direnişte dört mevsimi geride bırakmıştık.

Kavgamızın şehrindeydik lakin gözümüz aklımız, geride bıraktıklarımızdaydı. En çok da son ekipte olan Okan yoldaştaydı. Sonuçta onu da getireceklerdi. 7. ekipti ama aylar olmuştu yine de. Ancak ne zaman getirilecek, nasıl karşılayacağız soruları hep aklımda asılı duruyordu.

Bayrampaşa'da kaldığımız yerde, daha önce kadın tutsaklar kalıyormuş, sonra bir üst kata taşımışlar onları. Bizden önce buraya getirilen arkadaşlar, odadaki komodinin çekmecesinde Lale yoldaşa ait olan mektuplarda kullanılmak üzere dergi ve gazeteden kesilip hazırlanmış resim küpürleri bulmuşlar, bunları bize verdiler. Bu durum hem insanın derin bir acı duymasına neden oluyor hem de ondan bir anı olması nedeni ile sevindiriyordu. Böylesi bir tesadüfü bir de hastaneye ilk gelişimizde yaşamıştık. Hastanede kalanların isimlerinin olduğu listede soyismi ÖKTÜLMÜŞ olan biri vardı. Bunu gördüğümüzde aklımızı-duygularımızı devindiren yoldaşımız M.Fatih’i hatırlamış, ondan güç almıştık adeta. Onun 1984′teki yürüyüşünün ardılı olmanın gururunu, heyecanını bu soyisim benzerliği ile yaşadık. Ve sonra da Lale'mizle aynı mekanı, eşyaları paylaşmış olmak… “Şurada oturmuş olmalı, elini uzatınca 'abı-hayat'ı (tuz-şekerli su karışımı) almış olmalı. Burada TV seyretmiş, burada saçını taramıştır; bu aynada ışıl ışıl gözleriyle kendisine bakmıştır” vb. düşünceler geçmiştir mutlaka aklımızdan. Duygusallığın yoğun olarak yaşandığı zaman ve mekandaydık. Garip hislerdi aslında. Aynı nehrin hareketinin, sürekliliğinin aynı ideolojik, kültürel, psikolojik ortak şekillenişin, aynı pratiğin farklı zamanlarda “aynı” mekanda kesişmesi, sürekliliğinin sağlanması…

Bayrampaşa Hastanesi'ne, mekanımıza iyiden iyiye alışıp yerleşmiştik. Günlerimiz, ağrılarımızı, sızılarımızı saymazsak güzel geçiyordu. Fakat sürekli tetikteydik, müdahale olasılığı, tekrar başka bir yerlere sevk vs. Tabii Okan ve diğer ÖO’cusu yoldaşları hep bekliyorduk. Hatta getirilirlerse kalacak yerleri dahi ayarlamıştık.

Biz Okan’ı beklerken tekrar bir sevk durumu oldu. Kafalarına göre durumunun görece daha kötü olduğunu düşündüklerini Şişli Etfal Hastanesi'ne götürdüler. Buraya geldiğimizde her zaman için böyle bir riskin olduğunu biliyorduk, buna uygun tedbirleri de almıştık kendimizce. Doktorlar her sabah viziteye çıktıklarında mutlaka ayakta oluyorduk, bizi yatakta hiç görmediler. Zorlanıyorduk ama beş-on dakika da olsa iyi görünmek için her türlü hazırlığı yapıyor, ayakta oluyorduk.

Bu rutinlikle gün geçirirken bir sabah Şişli Etfal’e sevk edileceklerin isimleri söylendi. Yanımdaki yoldaş da vardı aralarında. Ve durumu görece kötü olan 6-7 ÖO’çusu dostla birlikte Şişli’ye götürüldüler. Şişli Etfal müdahale yeri olduğu için götürülenler için endişeleniyorduk. Bu durum bana oldukça kötü günler geçirtmişti. Okan ve diğer yoldaşları beklerken yanımdaki yoldaşı da götürmüşlerdi. Bu durum uzadıkça yanımdaki yoldaşın geri getirilme umudu da Okan’ın getireleceği beklentisi de azalıyordu.

Okan geldi, heyecan geldi

Sonra bir gün kalabalık bir görüş günümüzde yeni gelenler olduğu söylendi. Son ekipte olan ÖO’çuları getirilmişti ve Okan yoldaş da aralarındaydı. Sonunda birbirimizi hem gördük hem duyduk ve hem de sıkıca sarılıp kucaklaşmıştık. Güzel bir andı, heyecan vericiydi. Okan’ı hemen görüşçülerimle tanıştırdım, kısacık hoşbeşten sonra da görüşü bitirdim! Zaten çoğunlukla beş on dakika ancak görüşüp konuşuyordum, sonra dinlenmeye çekilip tekrar bir beş on dakika görüş... Görüşü ancak bu şekilde yapabiliyordum.

Okan’ların gelmesiyle hastaneye yeni bir heyecan-hareket egemen oldu. Yeni yer düzenlemesi, günlük yaşamın kolaylaştırılması için görev dağılımı yapıldı. Görevlerin büyük çoğunluğunu yeni gelenler üstlendi. Son ekiptekilerin bize nazaran daha iyi durumda olmaları doğallığında böyle bir paylaşımı getiriyordu. Belli bir zaman sonra bu koşullarda yaşam rutinleşiyor ve insanlar alışıyordu. ÖO’nda günler ilerliyor, fiziksel hareketliliğimizin ritmi yavaşlıyordu. Bundan çoğumuzun düşünsel etkinliği de nasibini alırdı. Klasik ÖO manzaraları…

Biz, Bayrampaşa'ya götürüldükten sonra kitap okumayı bırakmıştık, ancak günlük gazeteleri okuyabiliyorduk. Zaten bu süreçte de hep roman türü kitaplar okumuştuk. Okan ise günlerinin ilerlemiş olmasına rağmen farklı kitaplar okuyordu. En son elinde "Felsefenin Temel İlkeleri" kitabı vardı ve yine sırf okumakla yetinmiyor, okuduklarını başka hapishanelerden mektuplaştığı yoldaşlara taşıyor, fikir alışverişi yapıyordu. Okuduğu son kitapla ilgili olarak da Uşak hapishanesindeki kadın yoldaşlara yazmıştı. Yazdığı mektup üzerine kadın yoldaşlar oldukça uzun bir yanıtla bize misafir oldular. Bu mektubu birlikte okumuş, yazılanlar üzerine konuşup söyleşmiştik. Mektup, kitap üzerine değerlendirmelerin yanı sıra felsefi konularda eğitici-aydınlatıcı şeylerle dolu doluydu. Mektup üzerine yaptığımız söyleşi yüzeysel kalmış olsa da ilerlemiş günlerde bunu yapmış olmamız değerli ve anlamlıydı. Bunun yanı sıra günlük gelişmeler üzerine de konuşmalarımız - değerlendirmelerimiz oluyordu. Yani "ÖO'ndayız, günlerimiz ilerledi..." diye gelişmelerden, güncel siyasal gündemden kendimizi muaf tutmuyorduk.

Günlük işler hala son ekibin üzerindeydi. İçecek gibi şeyleri hazırlama vs. gibi işleri onlar yapıyordu. Zaten en keyif aldığımız şeylerin başında içecek bir şeyler hazırlamak geliyordu. F tipi mahrumiyetinden çıkmış, adeta bolluk içine düşmüştük, bitki çayları bakımından. Burada çeşitli ot çayları vardı ve bu ot çaylarını karıştırıp karıştırıp yeni tatlar bulmak için uğraşıyorduk. İlk bir iki bardak içildiğinde yeni karışımın tadı iyi geliyordu. (Aslında doğrusunu söylemek gerekirse hepsi de berbat şeylerdi. Normal koşullarda kimsenin ağzına sürmeyeceği şeylerdi.) Sonrasında ise tiksinti verir hale dönüşüyordu ve biz tekrar yeni arayışlara girişiyorduk. Bu arayışların o aralar en gözde içeceği, ismini "haydut çorbası" koyduğumuz içeceğimizdi. Bunu elde etmek için elimizdeki bütün ot çaylarını karıştırıp kaynatıyorduk. Ama bu haydut çorbası dediğimiz şey tuzsuz bir şeye benzemiyordu. Zaten normalde yüzümüz, ayaklarımız, ellerimiz şişti, içeceğe biraz tuz atınca daha da şişiyor balon gibi oluyorduk. Çaktırmadan korsan yapıp tuzun ölçüsünü kaçırıyorduk, sonuç malum… Yüzümüzde kırışık namına bir şey kalmıyordu, böylesi durumlarda “botoks yaptırmışsın” gibi espirilerle takılırdık birbirimize.

Coşkun akan nehirler gibi

Okan, ilk bakıldığında dibinde çakıl taşları görünen durgun, duru su gibi sakin, sessiz biri gibi gözükür. Oysa hiç de göründüğü gibi değildir, bu ilk bakış yanılsamasıdır. Baharda coşan nehirler gibidir iç dünyası. Coşarak faşist zorba düzeni tarihin çöplüğüne sürükleyip atacak kadar bendine sığmayanlardandır. Doğru bildiği, doğruluğuna inandığı şeyleri sonuna kadar savunur, geri adım atmazdı. Bu Ölüm Orucu'nda ilerlemiş günlerine rağmen öyleydi. ÖO direnişinin seyri, bitirilip bitirilmemesi üzerine konuşmalarımızda da Okan’ın düşünceleri devam edilmesi yönündeydi. Ölüm Orucu'na kilitlenmekten kaynaklı doğal olarak duygusal, tek yanlı düşünme durumu hepimizde vardı. Yenilgiyi ÖO savaşçıları olarak kabullenmek bizde daha güç olmuştu. Eylemin temel hedefi ve amacı, taleplerine ulaşmamış olması ve buna rağmen ödenen bedellerin büyüklüğü, ağırlığı, gerçekliği karşısında ÖO'nun bu hali ile bitirilmesinin acı ezikliğini yaşamıştık. Okan da bunu en üst boyutta yaşayandı.

Okan’la en çok sevdiğimiz şeylerden biri camdan dışarıyı seyretmekti. Ben çok fazla ayakta duramıyor, sandalyede de uzun süre oturamıyordum. Ama buna rağmen beş on dakika da olsa Okan’ı camdan dışarıyı seyrederken yalnız bırakmıyordum. Dışarıyı seyrederken geleceğe dair olsun, dışardaki gürül gürül bahara-hayata dair olsun düşlerimizi planlarımızı paylaşırdık. Dışarda olmanın hayalini kurardık. Lale yoldaş da aynısını yaparmış. Bir mektubunda yazmıştı; camdan dışarıyı, güneşin batışını seyrettiğini, yazıp paylaşmıştı. Biz de Lale’mizin yaptığını yapıyorduk aynı mekan, aynı camdan. Bu anlarda ne açlık ne de ağrı sızı, ne tutsaklık/hapislik ne de başka bir şey... Tek fiziksel engelimiz görünüşte ufuk çizgisiydi. Olsun, tek engelimiz haline gelen tüm kızıllığıyla ufku seyre dalmak bize büyük bir haz veriyordu. Baharın sessiz çığlığını seyrediyorduk camdan. Bahar gelmişti İstanbul’a, kavgamızın şehrine. Hemen yanı başımızda durmaksızın akan trafik, belediye otobüslerinin içinde tıkabasa üst üste istiflenmiş insanlar, sokaklarda oyun oynayan çocuk sesleri, duvar diplerinde şarap içenler, hemen pencerenin dibinde bir gelin gibi beyaz çiçeklerle donanmış, ne ağacı olduğuna bir türlü karar veremediğimiz meyve ağacı… Bütün bunlar bizi daha da perçinliyor, sıkı sıkıya kenetlenmemiz gerektiğinde buluşuyorduk. Bu durmaksızın akan hayata karışıp, ona yön vermenin karşı konulmaz davetkarlığı karşısında duvarların-tutsaklığın gerçekliği... Bu duygu karmaşasını yüreğimizde hissederdik.

Okan’ın son bir haftasını saymazsak birlikte geçirdiğimiz günler bu rutinlikte devam ediyordu.

Şehit düşmeden bir hafta önce rahatsızlanmıştı, sıvı alımı düşmüştü, zaman zaman kusmaya da başlamıştı. Böylesi ara rahatsızlıklar bizlerde de olmuştu-oluyordu. Dönemsel rahatsızlık deyip fazla üstüne düşmedik. Bu rahatsızlığın yanı sıra klasik ÖO ağrıları vardı, tarifi zor olan ayak ağrıları (sızlama, yanma, üşüme, şişme gibi), buna belli aralıklarla hararet basması -bu en kötü olanıydı- üşüme, zaten sürekli olan şeylerdi. Bir de Okan’ın son günlerde bel ağrıları başlamıştı. Son haftalar kusmaya başlamıştı diyorum fakat Okan’ın kustuğunu iki sefer tesadüfen gördüm, bize hiçbir şey söylememişti. Tahminimce bizim görmediğimiz kusmaları da olmuştur. Bu durumu bize söylememesinin nedeni, üzerinde durulmaması için olabilir. Son haftalarda hareketlerinde yavaşlama da olmuştu. Bütün bunlar normal olan şeylerdi. Çünkü Ölüm Orucu'nda günleri oldukça ilerlemişti. Bunlara karşın ayaktaydı, günlük işlerini aksatmadan görebiliyordu.

Okan’la bir ziyaret günüydü kucaklaşmamız, şehit düştüğü gün de yine bir ziyaret gününe denk gelmişti. Ogün ikimizin de ziyaretçisi gelmişti. Ziyaretçilerle görüşümüzü yaptıktan sonra Okan’la birlikte son günlerde zar zor yapmamıza rağmen koridorda günlük voltamızı attık. Tabii bunun adına ‘volta’ denilirse... Voltalarken son konuşmamız ziyaret hakkında olmuştu. Okan’ın görüşüne halası gelmişti. Bu görüş gününde öğrenmişti ailesinin yurtdışına gittiklerini. Bu duruma sevinmişti, ailesi için en iyisinin bu olduğunu, buradaki maddi durumlarının iyi olmadığını, geçim sorununu ciddi şekilde yaşadıklarını, bulundukları şehirde pek olanakları olmadığını konuşmuştuk. Bu son konuşmamız oldu.

Direniş bize ölümü ayakta karşılamayı da öğretti

Sonra Okan’ın her zaman düzenli yaptığı, 1-1,5 saat kadarlık uyku saati gelmişti. Yattığımız odaya gitti. Bir saat sonra da televizyonda haberler başlamıştı. TV’nin olduğu odada haberleri izliyorduk. Normalde Okan da haberleri kaçırmazdı. O gün uyanıp izlemeye gelmemişti. Yalnız biz haberleri izlerken Okan’ın kalkıp lavabo-tuvalete gittiğini gördük. Normalde haberleri izlemeye gelmesi gerekirken tekrar yatmaya gitti. Biz de bu durumun üzerinde pek durmadık, o anda fazla önemsemedik. Bu durum dikkatimizden kaçmıştı. Yarım saat sonra da Okan yoldaşı yatağında ölmüş olarak bulduk. Ölüm Orucu direnişinde yaşanan klasik sağlık problemleri ve emareler birçoğumuzda çokça mevcuttu fakat, Ölüm Orucu'nun ilk bir iki ayı dışında süreç boyunca B1 hapı alıyorduk, sanırım bu ilaç bir yandan işlevini görüyorken bir yandan da kimi önemli emareleri perdeliyordu. Çünkü bir çok insan görünüşte gayet iyiyken bir iki gün içinde kötüleşip yaşamını yitiriyordu. Ayakta ölünüyordu denilebilinir bu duruma.

Ölüm Orucu direnişi bir çok teorik-felsefi-bilimsel kaynaktan çok daha yalın olarak günlük yaşamımızdaki deneyimlerimizde bir olguyu bize açıkça belletiyordu: Ölüm ve yaşam diyalektiğini... Şairin dediği gibi, "Ölüm ve yaşam öyle sıkı kenetlenmişti ki saflarımızda"! Günlük yaşamın tüm sadeliği içinde, birden yaşamını yitirebiliyordun. Eğer rolünü abartmıyorsam bu da B1′in bir cilvesiydi. Ölüm her an her dakika yanımızdaydı, üstümüze çektiğimiz yorgan kadar yakındı biz Ölüm Oruççularına. Ve direniş bize ölümü ayakta karşılamayı da öğretti.

Okan da ölümü ayakta karşıladı, sessiz, sakin, kimseye sezdirmeden doruklaştı. Sanki bu Okan yoldaşın kötü bir şakası gibiydi. Oysa daha dün, camdan baharın akışını izlerken söz vermiştik baharda coşan nehirler gibi coşkuyla akacaktık mücadelenin içine. Emekten yana yeni bir hayata akacaktık. Bu düşlerimiz savrulup giden zamanla silikleşip unutulan şeyler değil. Okan’ımız bugün bizimle olmasa da ortak düşlerimizin bu dünyada karşılığı var, somut gerçekler olmaları için koşullar var. Düşlerimizi gerçekleştirmek için yolunuzda yürümeye devam ediyoruz. Bu biçimde Okan’ımız da bizimle yaşayacak, sonu çok güzel olacak.

Devrimci selamlar...
Mehmet Sarar
Tekirdağ F Tipi Cezaevi