Pazartesi, 26 Mayıs 2008 (18 yıl 5 ay önce)
50 kadar yoldaşı ve sınıf kardeşi olarak Okan Külekçi'yi ölümünün 6. yıldönümünde mezarı başında andık. Ölüm Orucu direnişinde sonsuzluğa uğurladığımız yoldaşımızın yaşamını, yapılan değişik konuşmalarla bir kez daha bir mücadele çağrısı olarak dinledik.
Okan Külekçi'nin mezarı başında dinlediğimiz konuşmalarda onun 21 yıla sığdırdığı kısacık yaşamı başlı başına bir eylem olarak anlatılıyor ve cezaevleri katliam ve direnişlerinden, gerilla mücadelelerinden, devrimci savaşımın bir çok alanından çok sayıda devrim şehidinin yattığı Sarıgazi Mezarlığı'nda bu kısacık yaşam başlı başına bir eylem olarak canlanıyordu zihinlerimizde...
Bu yaşamda inanç vardı, bağlılık vardı, adanmışlık vardı. Ekmek fırınlarında çalışma esnasında, sokakta savaşma esnasında, bildirileri-gazeteleri işçi ve emekçilere ulaştırma esnasında, ölümle koyun koyuna bir eylem esnasında militanlık vardı, mütevazılık vardı, sarsılmazlık vardı, düşmana sonsuz bir kin, zafere delice bir özlem vardı.
Tüm konuşmalardan süzülüp gelen ise gerçek bir devrimci olmanın örgütlü olmaktan geçtiği, gerçek bir örgütlülüğün ise kendisiyle birlikte yoldaşlarını, örgütüyle birlikte kendisini sürekli olarak geliştirebilmek olduğuydu.
Onları anmak mücadelelerini büyütmektir
Okan şahsında tüm devrim şehitleri için yapılan saygı duruşuyla başlayan anma, anlatımlar, konuşmalar, şiirler ve marşlarla devam etti. Daha sonra aynı mezarlıktaki Ali Çamyar yoldaş da ziyaret edildi. Burada da bir saygı duruşu yapıldı ve ardından tanıyan yoldaşları Ali'yi anlattı. Anma programına Mücadele Birliği Platformu ve Demokratik Haklar Platformu'ndan dostlar da destek verdi ve "Yaşasın Devrimci Dayanışma" sloganı atıldı.
Anma programı sloganlarla bitirilirken, son olarak yapılan konuşmada; "Bugün şehitlerimizi anmak mücadelede en öne atılmakla olur. Fabrikalarda, semtlerde, iş cinayetlerinin ardı ardına geldiği tersanelerde şehit yoldaşlarımızın şiarını bayraklaştırmalıyız. Kitlelere, kitlelere, kitlelere! Onları ancak bu şekilde layığıyla anmış oluruz" denildi.Bu çalan biten bir şarkı değil
Mücadelenin bütünselliği ve sürekliliğinin vurgulandığı anmada son sözü Okan'ı tanıyan bir yoldaşı söyledi:
Esip gürlemek, kuru gürültü yoktu Okan’da. Çok konuşup iş yapmamak uzaktı ona. İşin özü esastı onun için. Yapılması gerekenin yapılmasında duruşu ve pratiği ile öne çıkardı. Bir eylem adamıydı. Fakat kör-sığ bir koşturmaca değil, bilinçli hedefli yürüyen, ne yaptığını ve nereye varacağını bilen bir eylem adamı. İlgi duyduğu konular, okumaya olan tutkusu okuduklarından süzülüp çıkanları insanlarla paylaşma istenci güçlüydü. Engin bakışı ve sıcak gülümsemesi ile yaydığı enerji yetiyordu etkileşim yaratmaya.
Okan’nın duruluğu, istikrarlı ve yalpalamadan uzak devrimci proleter yaşamdaki hareket seyri, güçlü bir sosyalizm inancı ile buluşarak çağlayanlar yaratıyordu. Bu yönüyle dolu dizgin ve coşkundu Okan. Kabına sığmazdı. Yaşamda ve yaptığı her işte sakin ve akışında istikrar olan, önüne çıkan bentleri yarıp geçen bir ırmak gibiydi. Okan örgütlü mücadeleyle tanışıp ilerlerken de mücadele içerisinde kendini büyütürken de istikrar ve sürekliliği ve iş yaparken yüksünmemesi ile öne çıktı. Oluşan su kabarcıkları gibi ömrü kısa hevesler değil, hedefi sürekli döven bir akışla şekillendi.Okan yoldaş'ı tanıyan, farklı mücadele kesitlerinde onunla birlikte yer almış, koşturmuş yoldaşları böyle anlatıyorlar Okan'ı, mücadeledeki yeri ve düşlerini. Mezarı başında, emekçi semtlerinden, fabrikalardan, tersaneden, üniversiteler ve liselerden gelen yoldaşları ve dostları onu anarken örgütlü mücadelenin olmazsa olmazlarını paylaştılar yeniden.
Okan’ımız bugün bizimle olmasa da ortak düşlerimizin bu dünyada karşılığı var, somut gerçekler olmaları için koşullar var. Düşlerimizi gerçekleştirmek için yolunuzda yürümeye devam ediyoruz. Bu biçimde Okan’ımız da bizimle yaşayacak, sonu çok güzel olacak.