Irak'ta bitmeyen emperyalist işgal, ardında binlerce dul ve yetim bırakıyor.
Irak'ta eşleri katledilen yüzbinlerce kadın yardımlarla yaşıyor. Herhangi bir meslek sahibi olmayan, iş bulamayan ve yardıma ulaşamayan kadınlara ise çocuklarının karnını doyurabilmek için fahişelikten veya dilenmekten başka yol kalmıyor. Bir iş bulmayı başarmak ise yardıma muhtaç olmaktan kurtulmak anlamına gelmiyor çünkü ücretler çok düşük.
Günün bir vakti evlerinin kapısını kırarak içeri doluşan askerlerin alıp götürdüklerini babalarından, kayınpederlerinden bir daha haber alamayan ya da eşleri-babaları gözlerinin önünde katledilen kadınların ve çocukların acısı bu gördüklerinin sebep olduğu büyük psikolojik tramvalarla sınırlı değil. Çalışabilen erkeklerin kaybedildiği bu ailelerde geride kalanları bekleyen gerçek bir yokluk oluyor. Bu konumdaki yüzbinlerce dul ve yetim yardım kuruluşlarına muhtaç durumda.
Eşini ve oğlunu kaybeden 43 yaşındaki Selime Zamil "şanslı" olanlardan; onun bir işi var. Ayda 100 dolar kazanan Zalim, "Ben çalıp geri kalan 3 kızıma bakmaya çabalıyorum. Onlara hem anne hem baba olmaya çalışıyorum. Kızlarım okula gidiyor, masrafları çok fazla ama bir şekilde idare ediyorum" diyor.
Ayrıca bazı vakıflardan yardım aldığını da ifade eden Selime Zamil, "Bu yardımları istedikleri zaman verip istedikleri zaman kesebiliyorlar" diye ekliyor.
Irak devleti dul kadınlara iki ayda bir yaptığı 100 dolarlık yardımı 5 ay önce kesti. İşgal güçlerinin katliamları ve devam eden mezhep çatışmalarıyla ise bu kadınların sayısı her geçen an artıyor. Bağdat caddeleri her gün, dilenen kadın ve çocuklarla dolup taşıyor.