GÜNCEL
Konuştuğunda mangalda kül bırakmayan, yazıp, çizdiğinde fırtınalar koparttığını sana AB'ci liberal tayfanın tüm bu faşist saldırının hedefindeki işçi sınıfına önerisi işte bu kadar.
Mevcut Anayasa hükümleri ve Yasaları bile alaya alan "Topyekün dinleme yetkisine" olur veren Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi sanki bu ülkenin yargı organı değil.
Sanki tüm diğer mahkemeler gibi onun da verdiği kararlar Yargıtay denetiminden geçmiyor.
Sanki "3'er aylık periyot"larla verilen dinleme kararları otomatiğe bağlanmışçasına, yeniden yeniden uzatılmamış.
Sanki bugünkü "dinleniyoruz" kıyametini kopartan CHP TBMM'nin ilgili komisyonlarındaki üyeleriyle böylesi faşist uygulamaların yapılmasına olur veren kararlara "Okey" dememiş.
Sanki yıllardır DGM'lerde ve Ağır Ceza Mahkemelerinde verilen mahkumiyet kararlarının en azından yüzde 70'inde, gerekçeler uydurulmuş deliller yanında, bu ve tüm diğer gayri "yasal", gayrı meşru yöntemlerle ele geçirilen delillere dayandırılmıyor.
Sanki "paparazzicilik" diye bir iş uydurup kapitalizmin kültürünü en ücra köşedekiler dahil olmak üzere, işçi sınıfının herbir bireyinin evinin içine kadar girip kafalara kazımaya vakfedilmiş ömürlerle aynı plazalarda, yanyana çalışmıyor, birbirlerine omuz vermiyorlar.
Velhasılı tipik bir it dalaşıyla karşı karşıyayız. Ama bu dalaşta taraf olarak değil, kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarımızla yer alarak değerlendirmeliyiz fırsatları. Demokrasi ve özgürlükler evet mücadelemiz için gerekli olmanın ötesinde, bizden önceki sınıf kardeşlerimizin can bedeli mücadelelerinin kazanımlarıdır. Korunmaları için herşey yapılmalıdır. Ama unutulmamalıdır ki, genişletilmeyen her hak, her kazanım er geç genişleyip, çeşitlenen yaşamın ilişkileri ve çatışmaları arasında ezilip gider. Tıpkı sendikal hak ve özgürlükler, grev ve mücadele hakkı, iş ve işçi güvenliğine ilişkin kazanılmış haklar, yürülükteki mevzuatlar ve tüm diğerleri gibi.
Artık saldırı zamanıdır. İşçi sınıfı tüm cephelerden sınıf düşmanı kapitalistlere saldırmalıdır. Kendi içindeki birliğini sağlayacak olan yegane dinamik budur. AKP'li-CHP'li vs., dindar-milliyetçi vb. kapitalizme dair ayrımlarla bölünüp birbirine düşman olarak kapitalisti güçlendirmekten kurtulmalıdır. Alınterinin sahipleri olarak, emeğine sahip çıkarak yanı başındaki sınıf kardeşinin emeğiyle birlik olmaktan başka yolu yoktur.
Çünkü özgürlüğe en çok bizim, işçi sınıfının ihtiyacı var.
Çünkü, özgürlükler için en çok bedeli biz ödedik ve özgürlüksüzlüğe en çok bedeli biz ödemeye devam ediyoruz.
Salı, 3 Haziran 2008 (18 yıl 5 ay önce)
Dinlenen telefonlar, hallaç pamuğu misali savrulan elektronik postalar, banka, şirket, mağaza, çarşı hatta kişisel güvenlik kameralarıyla desteklenip organize edilen Mobese kameralarıyla günün 24 saatinde izlenip, kayıt altına alınan yaşamların sahipleri ne yapacaklar?
CHP Genel Sekreteri üzerinden açığa çıkan ve yürürlükteki hiç bir yasa ve yönetmelikle meşrulaştırılamayan durum hakkında başlayan tartışmalarda gelinen son nokta: "Dava açın. İlgili yönetmeliğin yürütmesinin iptalini sağlayın."
Dinleten mahkemeler değil mi?
Konuştuğunda mangalda kül bırakmayan, yazıp, çizdiğinde fırtınalar koparttığını sana AB'ci liberal tayfanın tüm bu faşist saldırının hedefindeki işçi sınıfına önerisi işte bu kadar.
Mevcut Anayasa hükümleri ve Yasaları bile alaya alan "Topyekün dinleme yetkisine" olur veren Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi sanki bu ülkenin yargı organı değil.
Sanki tüm diğer mahkemeler gibi onun da verdiği kararlar Yargıtay denetiminden geçmiyor.
Sanki "3'er aylık periyot"larla verilen dinleme kararları otomatiğe bağlanmışçasına, yeniden yeniden uzatılmamış.
Sanki bugünkü "dinleniyoruz" kıyametini kopartan CHP TBMM'nin ilgili komisyonlarındaki üyeleriyle böylesi faşist uygulamaların yapılmasına olur veren kararlara "Okey" dememiş.
Sanki yıllardır DGM'lerde ve Ağır Ceza Mahkemelerinde verilen mahkumiyet kararlarının en azından yüzde 70'inde, gerekçeler uydurulmuş deliller yanında, bu ve tüm diğer gayri "yasal", gayrı meşru yöntemlerle ele geçirilen delillere dayandırılmıyor.
Sanki "paparazzicilik" diye bir iş uydurup kapitalizmin kültürünü en ücra köşedekiler dahil olmak üzere, işçi sınıfının herbir bireyinin evinin içine kadar girip kafalara kazımaya vakfedilmiş ömürlerle aynı plazalarda, yanyana çalışmıyor, birbirlerine omuz vermiyorlar.
Özgürlüğe en çok bizim ihtiyacımız var
Velhasılı tipik bir it dalaşıyla karşı karşıyayız. Ama bu dalaşta taraf olarak değil, kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarımızla yer alarak değerlendirmeliyiz fırsatları. Demokrasi ve özgürlükler evet mücadelemiz için gerekli olmanın ötesinde, bizden önceki sınıf kardeşlerimizin can bedeli mücadelelerinin kazanımlarıdır. Korunmaları için herşey yapılmalıdır. Ama unutulmamalıdır ki, genişletilmeyen her hak, her kazanım er geç genişleyip, çeşitlenen yaşamın ilişkileri ve çatışmaları arasında ezilip gider. Tıpkı sendikal hak ve özgürlükler, grev ve mücadele hakkı, iş ve işçi güvenliğine ilişkin kazanılmış haklar, yürülükteki mevzuatlar ve tüm diğerleri gibi.
Artık saldırı zamanıdır. İşçi sınıfı tüm cephelerden sınıf düşmanı kapitalistlere saldırmalıdır. Kendi içindeki birliğini sağlayacak olan yegane dinamik budur. AKP'li-CHP'li vs., dindar-milliyetçi vb. kapitalizme dair ayrımlarla bölünüp birbirine düşman olarak kapitalisti güçlendirmekten kurtulmalıdır. Alınterinin sahipleri olarak, emeğine sahip çıkarak yanı başındaki sınıf kardeşinin emeğiyle birlik olmaktan başka yolu yoktur.
Çünkü özgürlüğe en çok bizim, işçi sınıfının ihtiyacı var.
Çünkü, özgürlükler için en çok bedeli biz ödedik ve özgürlüksüzlüğe en çok bedeli biz ödemeye devam ediyoruz.