Zam yağmuru devam ediyor. Sessizlik yeni zamları getiriyor. Krizin faturasını ödemeyelim.
Dünkü, Zammı otomatiğe bağladılar başlıklı haberimizde TETAŞ'ın (Türkiye Elektrik Üretim AŞ) dağıtım tekeli TEDAŞ'a sattığı elektriğe yaptığı yüzde 12,7'lik zammı aktarmış fakat, bu fahiş oranın da faturalarımıza bindirilecek olan zammın yanında küçük olacağını belirtmiştik.
Sistemin de, rejimin de amentüsü olan "Sözkonusu kapitalistin karıysa gerisi teferruattır" gerçeği yine tekrarlanıyor. Bugün telaffuz edilmeye başlanan rakamlara göre, son kullanıcı olarak işçi sınıfının, yoksulların, esnafın ve emekçi memurların yani nüfusun yüzde 80'den fazlasının elektrik faturaları 1 Temmuz'dan geçerli olmak üzere yüzde 30'dan fazla ağırlaşacak.
Zammı otomatiğe bağlayan kapitalistlerin hayatı otomatik vitesli bir araç gibiyken, geride kalanlarımızınki bayır aşağı yuvarlanan çakıl misali, her dönüşte yeni çakılları katarak, çakıllar taşlarla, taşlar kayalarla büyüyerek çığlaşıp kayıp gidiyor.
Durmaya, yuvarlanmaya direnmeye diğer çakıllar, taşlar ve kayalarla birbirimizi ezip, itelemek yerine birleşmeye çalıştığımızda "yasak"larla korkutuluyoruz ve tepeden bir taş daha fırlatıyorlar üzerimize.
Yuvarlandıkça kendimiz gibileri, yeni sınıf kardeşlerimizi önümüze, ardımıza katıp daha da dibe batıyoruz.
Özgürlüklerin bayraktarı olmakla kandırıp iradelerimizi çalarak yukarılara tırmanan tüm diğerleri gibi şimdinin Başbakanı da ellerini açıp "yapacak bir şey yok" diyor.
Sendikalarımız bir bir kapatılırken, örgütlenme ve mücadele girişimlerimiz patron polisi, jandarması, Özel Güvenlik Birimleri'ne doldurulmuş faşist beslemelerin saldırılarıyla engellenirken, "Yapacak bir şey yok. Sebest piyasa" diyen de kendisi.
Velhasılı, kapitalistin parlamentosu da hükümeti de "Özerk Kurullar"ı da aynı safta ellerini işçi sınıfının yaşamından çalmakta kullanıyorlar.
Biri alınterimizden devşirdiği milyonları istiflerken diğerleri yeter diyerek doğrulttuğumuz başımızda jop kırıyor. Beriki ise, iki yana açtığı kolları ve umursamazca silkelediği omuzlarıyla dalga geçiyorlar.
Peki biz ne yapacağız? Kırıntıları biriktirp 12 artı 30'luk yüzdelerle başlayan talanlara eyvallah deyip, birbirimizi ezmeye mi çalışacağız. Bir sınıf kardeşimizin daha işsiz kalmasına ses çıkartmayıp üç otuz paraya onun işini de omuzlayarak kapitalistlere soluk alma fırsatı mı vereceğiz?
Tek çare sessiz, uysal sömürü nesneleri olmadığımızı haykırmak.
Çözüm; ihtiyaçlarımızla birlikte toplumsal özneler olduğumuzu her adımda büyüyen ayak seslerimizle duyurmak, bunun için örgütlenmek ve varolan sendikalarımıza, örgütlerimize sahip çıkmaktır.
Örgütsüzken, tek başınayken hiçiz. İşte şimdi olduğu gibi canları istediğince sömürüp, soyup, yalanlarla uyutup kapitalistlere pazarlanan artıdeğer, kar nesneleriyiz.