Çarşamba, 11 Haziran 2008 (18 yıl 5 ay önce)
Hiç bu kadar güzel bir pazar görmemiştim. Pazara gittiğimde girişte bir arkadaşımı bildiri dağıtırken gördüm. Kocası tersanede çalıştığı için eşine destek vermek için stand açtıklarını söyledi.
Yolda, yukardan gelen insanların merakla bir şeye baktığını, yakından bakınca bir şeyler okuduklarını ya da ceplerine koyduklarını gördüm. Pazara girip arkadaşımı görünce anladım o meraklı bakışları.
Tersanede çalışma şartlarını anlatan konuşmalar yapılıyordu. Tersane İşçi Kurulu imzası olan bildiriler dağıtıyorlardı. Tersane işçileri 16 Haziran'da iş bırakma eylemi yapacaklar; destek vermeye çağrı yapıyorlardı. Hepsiyle merhabalaştık. Yanlarına oturdum. Masa kurmuşlardı. Masada gazete ve bildiriler vardı. Masanın iki tarafında da ayaklı panolara gazeteler ve bildiriler asılmıştı. Arkada Tersane İşçi Kurulu Aileleri imzalı eyleme çağrı yapan bir de pankart vardı. Tersane işçileri ve eşleri ile çocukları vardı. Mahalleden de gençler gelmişti.
"Kardeşimi öldüren tersanede şimdi oğlum çalışıyor"
Mahallede oturanların çoğu tersanede çalışan işçiler olduğundan pazara gelenlerin de çoğu işçi eşleri ya da çocuklarıydı. Gelenler mutlaka standa uğrayıp tersane bildirileri alıyordu. Genellikle eylemi desteklediklerini, eyleme gelemezlerse bile destek vermek istediklerini belirtiyorlardı.
Eşleri, yakınları tersanede çalışanlar yaşadıkları iş kazalarını vb anlatıyorlardı. İçlerinde kardeşini tersanede iş cineyetinde kaybeden yaşlıca bir kadın, herkesi çok duygulandıran, hüzünlediren bir şekilde
"buna rağmen" diye devam ederek
"bugün oğlum aynı tersanelerde çalışıyor, ne yapalım hayat koşulları bizi buna zorluyor" diyordu. Bu sözleri oradaki herkesi çok etkiledi. Oradaki arkadaşlara acısını ve iç dünyasını anlatan yaşlı kadın gibi bir çok işçi eşi ve yakını kadın yaşadıkları zorlukları anlattı.
Babam da tersane işçisi, ben de varım
Asıl beni etkileyen olaylardan biri de şuydu: 11-12 yaşlarında bir çocuk vardı. Standın etrafında merakla dolanıyordu. Ben de bakıyordum, ne yapacak diye. Gelenlerle yapılan konuşmalara kulak kabartarak, orada ne yapıldığını anlamaya çalışıyordu. Epey bir süre durumu kavramaya çalıştıktan sonra gelip sessizce bildiri dağıtmak istediğini söyledi. Niye, diye sordu, standın başında bekleyen bir arkadaş,
"Benim babam da tersane işçisi, o yüzden" diye cevapladı. Sanki babasının idam kararı alınmış, bir şeyler yapmalıyım, der gibiydi... Bu çocuk, daha sonra tomar tomar bildiri alıp pazara dalıyor, dağıtıyor, geri geliyor, tekrar alıyıp gidiyordu. Tersane işçilerinin aileleri de böylece eyleme katılıyor, eylemi örgütlüyordu. Babalarını, eşlerini yalnız bırakmıyorlar. Bunları görmek, bu duyguyu,
'ya hep beraber ya hiç birimiz' duygusunu yaşamak çok güzeldi.
Stand başında bunları yaşarken bize yakınlardaki evlerden çay geliyordu. Bir yandan da pazarcılar, tezgahların arkalarında pişirdikleri çaydan ikram ediyorlardı. Pazarcılar her hareketleriyle
'stand bizim standımız', der gibiydiler. Sonradan gelen gidenlerden fark ettik ki kocaman semt pazarının her yerinde tersanelerde yaşananlar ve yapılacak eylem konuşuluyormuş. Mahalleden tanıdığım bir çok emekçi, standa gelip oturarak oradaki arkadaşların çalışmalarına destek verdi. Bazılarıyla uzunca sohbet ettik. Akşama kadar sürdü. Sonra vedalaştık.
Pazardan eve giderken yol üzerindeki duvarlarda aylardır duran Tersane İşçi Kurulu afişleri dikkatimi çekti. Sanki ilk defa görüyormuşum gibi geldi bana.
Güzel bir günü geride bırakmıştım. Ailemiz, konu komşumuz için, o afişlerde yazıldığı gibi ekmekten çok ihtiyaç duyduğumuz onurumuz için, ben de 16 Haziran'daki eyleme katılacağım.