Yalanlar ve rakamlar

Salı, 17 Haziran 2008 (18 yıl 4 ay önce)

Maliye Bakanı Kemal Unakıtan'ın neredeyse günaşırı boy göstermesine de, espri yapıyorum ayaklarına Türkiye işçi sınıfının yoksulluk ve yoksunluklarıyla dalga geçmesine de alışmamız için bitimsiz bir çaba harcanıyor.

Sebebi malum; "Başörtüsüne serbestlik", "Güney Kürdistan'a sefer" vb. konular üzerinden dışavuran rejim krizi sarsıntıları ile cari açık tartışmalarından yansıyan ekonomik belirsizlikler ve küresel krizin ayak seslerinin belirginleşmeye başlaması.

Son 5 yılda bu ortamda artan oranlarda, doğrudan ve (spekülatif) portföy yatırımlar için gerçekleşen emperyalist/mali sermaye girişlerinin tersine dönmesinden ve yarattıkları beklenti havasının yerini kitleselleşen bir işçi sınıfı hareketinin almasından korkuyorlar.

Herşeyin gerçekten iyiye gittiğine inanılırsa emperyalist ve Türk tekelci kapitalistlerinin elbirliği içinde kanırta, acıta sömürülerine sessizce boyuneğmeye devam edilebilir. Ne de olsa umut fakirin ekmeği ve umutsuzluk korku duvarlarını yıkan bir isyanın başlangıç noktası.

İşte rakamlar ve AKP/Unakıtan'ın kimlere hizmet ettiğinin belgesi:

2003'ten 2008 Nisan sonuna kadar olan dönemde Türkiye’deki doğrudan yabancı sermaye yatırımlarının elde ettikleriyle birlikte "spekülatif" amaçlarla giren emperyalist sermayenin portföy yatırımlarından elde ettiği ve toplamda 25 milyar doları bulan karı, ülkelerine transfer ettikleri Merkez Bankası raporlarıyla ortaya kondu.

Merkez Bankası Ödemeler Dengesi İstatistikleri'ne göre; son 5.5 yıllık dönemde emperyalistler, Türkiye’deki doğrudan yatırımlarından elde ettikleri 6 milyar 805 milyon dolar kar ile Borsa, Devlet İç Borçlanma Senetleri gibi finansal araçlar üzerinden 17 milyar 777 milyon doları yurt dışına transfer etti. Böylece bu dönemde Türkiye işçi sınıfı ve yoksul, emekçi köylülüğünün geçimliklerinden tırtıklanan 24 milyar 582 milyon dolarlık bir toplam değer, emperyalistlerin kasasına aktı.

Doğrudan yatırımlardan kar transferleri, 2000’lerin başında 300-400 milyon dolar aralığında salınırken, bu kalemin büyüklüğü 2003 yılında 643 milyon dolara ulaştı. Böylece, yüzde 50'lik bir artışla gözleri kamaştıran artı değer sömürüsünde; 2004'te 1 milyar 43 milyon dolara, 2005’te 1 milyar 51 milyon, 2006’da 1 milyar 168 milyon ve 2007 yılında 1 milyar 905 milyon dolara ulaştırarak tam bir işbirlikçi soygun ekonomisi yarattılar.

Yalnızca ilk dört aylık dönemiyle bu yıl, doğrudan yatırımlardan 910 milyon dolarlık bir kar transferi gerçekleştirdiler.

Bu emperyalist soygunun hizmetkarı kapitalist TC Devleti mekanizmaları ile bunların faaliyetlerini Türkiye işçi sınıfından gizli saklı koordine etmekle görevli AKP Hükümeti'nden başkası değildi. Bu işbirlikçilik koalisyonu, son iki yılda Türkiye’nin gayri safi milli hasılasının yüzde 8’i dolayında gerçekleşen cari işlemler açığını sürdürebilmesini kolaylaştırdığı için, doğrudan yabancı sermaye girişlerine ve elde edilen karların kayıtsız, koşulsuz transferlerine kolaylaştırıcı hizmetlerini esirgemediler.

Koltuk altımızdaki kene değil mali sermaye asalakları

"Sıcak para" olarak popülarize edilen emperyalistlerin borsa ve devlet iç borçlanma senetleri (DİBS) başta olmak üzere, finansal yatırım araçları üzerinden elde ettiği ve alıp-götürdüğü miktar da yıllar itibariyle hızla büyüyor.

2003 yılında 3 milyar 259 milyon dolar olan Emperyalistlerin portföy yatırımlarından (namı diğer "Sıcak Para"dan) elde edip yurt dışına aktardığı miktar, 2004 yılında 3 milyar 974 milyon dolar oldu. 2005 yılında ise 4 milyar 379 milyon doları buldu. Bu rakam 2006'ya gelindiğinde 4 milyar 650 milyon dolara ve 2007’de de 5 milyar 740 milyon dolara yükseldi. 2008'in ilk çeyreğinde ise 1 milyar 732 milyon dolar olarak gerçekleşti.

Emperyalistlerin; 2003'ten, 2008'in Nisan ayına kadar olan olan 4 yıllık dönemde portföy yatırımlarından elde ederek yurt dışına aktardığı tutar 17 milyar 777 milyon dolarlık yekün ve doğrudan yatırımlardan elde edilen karlarla birlikte, toplam kar transferi 24 milyar 582 milyon dolara ulaştı.

Bu rakamlar Devlet ve hükümet kodamanlarının yalanlarını açığa vurmakla kalmıyor. Yalancılığın gerisindeki artı değer sömürücülüğünü ve işbirlikçiliği de tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyor.