Perşembe, 3 Temmuz 2008 (18 yıl 4 ay önce)
Son günlerde yine birbiri üzerine eklenerek iyice kesifleşen dumanla önümüz karartılmaya çalışılıyor.
Bu uluslararası konjonktür ya da daha doğrudan adlandırma ile emperyalist hegemonya savaşında; bir yandan yerleşik ilişki ve ittifakların parçalanması diğer yandan yenilerinin oluşturulması olarak yaşanıyor. Bunlardan en "kör gözüm parmağına" olarak gerçekleşeni bir 10 küsur yıldır Amerikan emperyalizmi tarafından yürütülen operasyonlar silsilesidir.
Bugün emperyalistlerin Afganistan ve Irak'ta, onların peşisıra sürüklediği, giderek toplumsal desteği daralan işbirlikçi rejimlerde kendini dışa vuran "güçlüyüm, o halde yaparım" anlayışının karizmayı çizdirdikçe gemi azıya almak zorunda kalması gibi. Çünkü bu politika, saldırıların hedefindeki halkların direnişiyle boşa düşürüldü/düşürülüyor.
Buna rağmen emperyalistler hegemonya ve güç mücadelesinin savaşsız-işgalsiz yürütülemeyeceği noktasında hemfikirler. ABD'de başkanlık seçimleri sürecinde yaşanan tartışmaların basına yansıyan bölümleri bile kim seçilirse seçilsin ne halihazırda yürütülen savaş ve işgaller-işgal tehditleri politikasından ne de "Önleyici Savaş Doktrini" doğrultusunda ilk etapta İran olmak üzere, Güneydoğu Asya ve Afrika'da yeni saldırılara ilişkin politikalarda bir değişiklik olmayacağını apaçık ilan ediyor. Tek farklılık bu saldırıların zamanlaması ve hangi ittifaklar temelinde gerçekleştirileceği. ABD'de burjuva klikler de aynı biçimde emperyalist güç mücadelesinde politikanın savaşsız-işgalsiz yapılamayacağını ilan ediyorlar. Bunu Amerikan Sağı'nın Başkanlık Adayı J. McCain'in danışmanının ağzından yapılan şu pervasız sözlerle birlikte düşünelim: "Seçime kadar ABD topraklarına yeni bir terörist saldırı düzenlenirse, bu durum çok işimize yarar!" Aynı durum farklı biçimlerde, farklı konular üzerinden gerçekleşen tartışmalara da yansıyor.
Bu, "demokrasinin beşiği" Avrupa için de geçerli. Fransa merkezli yürüyen Afrika politikalarındaki başarıların tüm sonucu, sadece Sarkozy'nin yıldızının biraz daha parlaması olmadı. Fransa'nın sömürgeci tarihinden dolayı "Afrika'ya bir özür borcumuz var" şovuyla başlayan süreç; Libya ve Çad'la yapılan yeni petrol arama ve işletmesine dair anlaşmalar, Somali ile yapılan (Uranyum, Toryum ve Cobalt) radyoaktif elementler başta olmak üzere altın, elmas vb. değerli maden anlaşmaları giderek tüm Afrika'yı saran savaşların gerçekte ne için yürütüldüğünü de ortaya serdi. Yine de, gerçekleşmekte olanın tümü bu kadarla sınırlı değil. Arjantin, Brezilya hattında yeni bir işbirlikçi neoliberal eksen yaratıp, anti-emperyalist öfke ve nefreti de sömürerek "kıyıbaşını tutmayı" da ihmal etmeyecek denli bütünsel bir politika yürütülüyor.
Kirli ilişkiler deşifrasyonu
Emperyalist hegemonya için mücadele bu rotada yürütülürken, bölgeler ve ülkeler içi güç mücadeleleri sarsılan dengeler içinden yürütülüyor. Türkiye'de de; emperyalist küreselleşmeye uygun yeni bir konumlanışın zorunluluğu kendini dayattıkça, geleneksel kırmızı çizgilerinin pembeleşmesi değil tümden bu değişime ayak uydurması kaçınılmaz hale geliyor. Bu da kayganlaşan zemin üzerinde gün günden kaypaklaşan ilişkiler nedeniyle sızıntıları, dünkü kirli ilişki ve hesapların deşifre edilişini tasfiye sürecini hızlandırmayı kaçınılmaz hale getiriyor. Bu doğrultuda artık apaçık hale gelen bu sürecin yarattığı tepkiyi yanıltıp, bizleri burjuva kliklerden bir başkasına yöneltme faaliyeti yoğunlaştırılıyor.
TSK'nin "Bilgi Destek Faaliyeti Eylem Planı" başlığı altında derlenen iç savaş planlarının Taraf gazetesi tarafından ele geçirilip teşhir edilmesi gibi gelişmeler, bu genel sürecin gerçekleşme biçiminden başka bir şey değil. Tıpkı devlet partisi CHP'nin kayıp trilyonlarının birdenbire tespit edilivermiş olması, bir tek türban karşıtlığına kadar düşürülmüş "CHP laikliği" borazanı ve "derin devlet"in özgür ekranı KanalTürk'ün ve tabi sözümona sahibi Tuncay Özkan'ın da mali polis marifetiyle deşifre ve rezil edilip safdışı bırakılması gibi. Dün Kemalist Cumhuriyeti korumak bahanesi ardında, ABD politikalarına mesafeli duruşun sorumlusu addedilen AKP iktidarını köşeye sıkıştırması.. Ergenekon operasyonunda kaldığı yerden devam düğmesine yeniden basılması gibi... Tamamen dışımızda akıyor gibi gözüken bu süreçler özellikle sendika bürokratları içindeki yandaşları kanalıyla, Türkiye işçi sınıfının öfkeli ve mücadeleye istekli kesimlerini kendisine yedeklemeye çalışıyor.
Bizim değil, bize karşı bir kavga!
İşbirlikçisi politikacılar ve partilerinden şunu veya ötekini omuzlamak, burjuva kliklerin sistemin bekasını yeniden yapılandırmak için birbirinin tasfiyesi için çırpınmasında taraf olmak; aynı fabrikada, yanyana tezgahlarda bitmek bilmez çalışma saatleri boyunca birlikte sömürülen Türk, Kürt, Laz, Çerkez vb. halklardan biz işçilerin, sokağa çıktıklarında birbirlerine düşmanlaşmaları en çok kimin işine yarıyor? Türkiye işçi sınıfının işine yaramadığını anlamak için bu toz duman içinde SGGSS'deki yeni tırpanlanan ilaç hakkının da gaspedildiği şu günlerdeki gelişmeleri hatırlamak yeterlidir.
Bu gün kimin darbelendiğine bağlı olarak "darbe karşıtlığı" diyen ikiyüzlü politikalara yedeklenmek isteniyoruz. Darbelere karşı olanlar o, 12'den 12'ye darbelerle işçi sınıfının kazanılmış ne kadar hakkı varsa tank paletleri altında ezip geçildiğinde, bırakalım partiyi, sendikayı, grevi sınıf olduğunu bile söylemenin suç haline getirilmesinde neden darbelere karşı değildiler? Darbelenen biz olduğumuz sürece, işçi sınıfının emekçilerin hakları darbelendiği sürece birbirini yiyen kliklerin topyekün olmasından da anlaşılacağı gibi yine darbelerin kendisine değil kime yapıldığına bakmaktadırlar.
"Kahrolsun Kapitalizm" ekseninde biraraya gelmediğimiz sürece bize hep burjuva klikler arası kapışmanın kazanılması gereken potansiyel destekçileri gözüyle bakılmaya devam edilecek. "Kahrolsun kapitalizm ve sömürü sistemi" ekseninde birleşmeyi başaramadığımız takdirde; planlaması onyıllar önce yapılıp en son 1997'de güncelenen ve Türk işçinin Kürt işçiyi katletmesi hedefli, iliklerine kadar karşı devrimci bir iç savaşın teşhir olan planları; bu kez gericilikten gericilik beğenen kapitalistlerin faşist elleri tarafından dindar işçinin laik olanla kapıştırılması biçiminde sahneye konularak, ama her koşulda sistemin çıkarları doğrultusunda tezgahlanacaktır.
Bugün Tuzla tersaneleri başta olmak üzere hemen bütün fabrikalar, atölyeler ve işletmelerle, tarlalarda kah gün günden zehirleyerek kah, yakarak, havaya uçurarak, ezerek, parçalayarak işçiyi katleden ve karını bu iş cinayetleri üzerinden katlayan kapitalistlerin sisteminden, devletinden bahsettiğimizi hiç akıldan çıkartmamalıyız. Onlar, uluslararası politika, müttefikliğin gerekleri vb. hangi yalanı sallarlarsa sallasınlar, işte aynen böyle kanından kar devşirmek için kırk takla attıkları yine işçi sınıfından, onun genç kuşaklarından başkası değildir.
Tanrılar yedekleyecekleri kurban istiyor diyerek başlamıştık; işçi sınıfı, tanrısı para olan kapitalistlerin gönüllü kurbanları olmayacağımızı görmeli ve göstermelidir. Bush'larla, McCain'lerle, Sarkozy, Brown, Merkel'lerle ve bunların uzantısı Erdoğan, Baykal ve TSK vb. eliyle yaratılan karanlığı yarabilecek yegane güç işçi sınıfı ve onun devrimci temellerde yükselteceği sınıf savaşımıyla kuklacı durumundaki işbirlikçi kapitalistleri soluksuz bırakmasıdır. Asgari yaşamın adı olan ücret için değil, insanca yaşanacak bir ücret için, sağlıklı yaşayabilme hakkı için atılacak en küçük adımlar için bile ipin ucunu kaçırma telaşıyla önüne gelene sopa sallamaya başlayan askeri, polisi, mahkemeleri, hükümeti ve muhalefetiyle TSK'sı TÜSİAD'ı ile kapitalistlerin sistemi karşısında daha net ve devrimci bir işçi sınıfı duruşu zorunludur.