Bir okurumuz kendisini derinden yaralayan bir olayı ve düşündürdüklerini paylaşıyor:
Tarih: 12 Temmuz 2008. Olay: Gaziantep'te bir düğün sonrası yaşananlar. Güzel, davullu - zurnalı düğünden sonra, tabi şimdiki kenar semt düğünlerinde düğünün sesini duyan oldu mu, hele bir de düğün sahipsiz, yani başında olayları idare eden olmadığı zaman illa sokağa semte serseriler doluşur. Kavga kaçınılmaz olur.
Evlenen bir konfeksiyon işçisi ve ağabeyide berberse o zaman gençler daha fazla olur, tıpkı bahsedeceğim düğün gibi. Kalabalık yerindeydi. Her şey güzel derken, düğün bittikten sonra gençlerden bir grup bir köşeye toplandı. Sayıları 15-20 kişiydi çoğu semtte ismi bilinen kişilerdi; yani belalılar. Biz Kara Şimşek ile büyümüş idik, onlar ise mafya filmleriyle... Derken yoldan geçen bir genci gördüler. Düğün bitmiş kendilerine eğlence arıyorlardı.
Genci ara sokağa çektiler. Çocuğun sansı yoktu. Ben tektim ve müdahale etmem söz konusu değildi çünkü, dükkandaydım ve onlar benden uzaktaydı. Çocuk 15 kişinin arasında yapayalnızdı. Dışardan diğer serserilere "bunu tanıyor musunuz" diye sorup, "yok tanımıyoruz" cevabını aldıklarında çocuğun sansı azalmıştı.
Daha sonra amaçları ve kurdukları tezgah ortaya çıktı, gence zorla uyuşturucu hap vermek istiyorlardı. Genç önce bu teklifi geri çevirdi fakat, bir yerden sonra "sen nasıl erkeksin" gibi sıkıştırmalarla başka şansı kalmadı. Ardından biraz ayak üstü dostluk sohbetleri başladı ve genci mahalledeki parka götürdüler. Bu park daha önce yemyeşil, ışıklı ailelerin oturduğu bir parktı. Şimdi ise o günlerinin çok uzağında.
Sonrası mı; dükkanı kapattım gençler gözden kaybolmuştu. 23 yaşındaki yeğenim de camdan bakıp olanları izlemiş. Cümle kapıdan olayı konuşurken onun da benim gibi kanı donmuştu.
Eve girdim üzerimi çıkarmadan kanepeye uzandım. Olayı tekrar tekrar gözümde canlandırdım. Bazen kendimi gencin yerine koydum. Bazen gencin ailesi oldum. Gözüme uyku girmiyordu. Midem sancıdı. Ve bu halde saat 01.00'i bulmuştu. Hala olayın şokunu yaşıyordum. Uykum kaçmıştı. Tekrar sokağa bakan cama yöneldim, artık kimse yoktu.
Şimdi o genç gör ne durumda diye düşünüyordum. O serseriler ancak çok olduklarında ahkam kesilirler. Çoğu konfeksiyon atölyesinde çalışan, istedikleri zaman işi bırakan gençler. Kişi ne olursa olsun sorumluluk bilmeli. İnsancıl sosyal bir yapıya sahip olmalı.
Bu durum onların elinde mi? Eğer dünkü olaya bakarsak hiç de öyle görünmüyor. Yani hepsi aynı olayı yaşamış, aynı tezgahlardan geçmişler. Önce "güven biz varız, derdin varsa çağır", sonra "hele iç, bir şey olmaz, ayıp sana sen nasıl delikanlısın" diye uyuşturucuya alıştırma.
Anlatırken yazarken dünkü olayı gördükten sonra kendimden utanıyorum, insanlıktan utanıyorum, her şeyden utanıyorum adeta şok olmuş durumdayım. Her gün zehirlenen binlerce genç. Kötü emellere alet edinen gençlik. Daha sonra ise artan cinayetler, tecavüzler vs. Hayatın her alanında bu olaylar yaşanacak her gün çoğalacak. Bir bakmışınız ki kardeşiniz, yeğeniniz, çocuğunuz bu durumla karşı karşıya gelebilir.
Halkın alım gücünün bittiği ülkemizde, gençler uyuşturucuya, fuhuşa sürükleniyor. Yaşam zorlaşıyor. Eskiden olsa diye hitap ediyoruz. Suç gelecek günler de mi? Yoksa sermayenin, düzenin getirdiklerinde mi? Bunalıma giren, cinnet geçiren, intihar eden insanlarımız; bulaşıcı bir hastalıktan geçmiyor.
Her gün acı bir olay ve her gün çoğalan olumsuz olaylar. Bu en çok emekçi kesiminde oluyor. Bu fakirliğin verdiği yetmemiş gibi, düşük ücrete atölyelerde çalışan insanlar bir de burada arabeks müzikle hayatı tanımlamaya bırakılıyor. Sınıf bilincini, dayanışmasını bu olarak belirliyor. Yani arebeks şeyler.
Bakıyoruz küçük yaştaki çocuklar ekmek parasına, ara sokaklarda, kötü koşullarda çalışmaya itiliyor. Yaz mevsiminde, mevsimlik işçi olarak 1 aylıktan 77 yaşına kadar ailece çalışmaya, ölümü taç yapıp yola çıkıyorlar ve karın tokluğuna...
Geleceğimizin karartıldığını her defasında dile getirdik... Gençlerin nasıl tuzağa düştüğünü dile getirdik. Burada şunu dile getirmek de lazım neyi, kimi, kime şikayet edeceğiz...
Elbet herkesi derinden yaralayacak anlar anılar vardır ama bu bende çok galiba... İnsanlarımızın cebinde çocuğuna dondurma alacak parası yok...
Ali Bakır