Kriz, hem işçi sınıfı hem de burjuvazi için yeni "fırsat ve tehlike"leri beraberinde getirir.
Uluslararası kapitalist piyasalardaki kriz dalgası tekelci sermayenin gözünü daha büyük sömürü olanaklarına kilitlemiş görünüyor.
Yine yeniden işçi kıyımları, sıfır ya da daha doğru söylenişiyle baz alınan döneme göre eksi (Diyelim 6 aylık bir dönem için dayatılan yüzde 4-5 artış aynı dönemde gerçekleşen aylık yüde 1-1.75'lik enflasyona göre gerçek ücretlerin yüzde 1 ya da yüzde 5.5 düşmesi anlamına gelir) sözleşmeler-ücret artışı dayatmaları, sağlık ve sosyal kazanımlardan geri kalan kırıntıların da tasfiyesi, çalışma zaman ve sürelerinin fiziki dayanma sınırlarının ötelerine taşınması vb. gibi sayısız yol ve yöntemle sürdürülen saldırılarda vites büyütülen bir döneme girdik. Bunların üstüne bir de tüm temel gıda ve tüketim ürünlerine zam üstüne yapılan zam yağmurunu ekleyelim.
Tüm bunların gerekçesi olarak ortaya konulan, ABD'de mortgage krizi ile başlayıp emperyalist kapitalist sistemin bütününde yaşanmaya başlayan krizden başkası değil. En genel ifadesiyle kar oranlarının düşmesi, daralan pazarlar, satılamayarak dağlar gibi biriken mallar nedeniyle yavaşlayan sermaye çevriminin para ve kredi halkalarından başlayarak kopmaya başlaması, milyar dolarlık alacakların altında kalan yatırım bankalarının birbiri peşi sıra iflas bayrağını çekmeleri ve tabii tüm bunları hem örten hem de ışıltılı neonlardan bir reklam panosu gibi iş gören borsa şeklindeki incir yapraklarının düşüvererek küçük-orta yatırımcıların tüm birikimlerinin sıfırlanması son 20 yılda yaşanan pekçok örnekle artık herkesin tanıdığı durumlar.
Bunlar kadar tanıdık bir başka tablo da işçi sınıfı ve emekçilerin örgütsüzlüğü, dağınıklığıdır. Örgütsüzlük ve siyasal bilinç zayıflığı, sınıf olduğunun bilgisine erişemeyen işçinin yanı başındaki işçiyle rekabete, baskılanmaya ses çıkartmayarak sınıf düşmanı kapitaliste soluklanma, diğer kapitalistler karşısında rekabet avantajı kazandırması gibi durumlar da "olağanlaşır".
Yine işbirlikçi sendikaların örgütlenmeyi büyütüp, sendikasız işçi bırakmamak için çaba harcamak, varolan hakları korumak için sonuna kadar mücadeleyi, yeni kazanımlarla güçlendirerek kapitalistlerin ve kapitalizmin gırtlağını biraz daha daraltan bir direniş-mücadele hattı tutturmak bir yana kapitalistlerin tüm bu saldırılarına açık-örtük destek vermeleri yani bugünkü Türk Metal benzeri ihanetlerin yaygınlaşması sıradanlaşır.
Bu olağanlaşma hali işçi sınıfının her günkü çalışma ve yaşam koşullarındaki ağırlaşmaya paralel olarak kapitalist sınıfın önüne, özellikle kriz dönemlerinde yeni yeni fırsat kapılarını açar. İşte bunu bağıran bir örnek.
Dünyanın en büyük 86. bankası olma ünvanını yakın zamanda kazanan İş Bankası'nın "İş Yatırım Araştırma Raporu" Türkiye işçi sınıfının bu yıkımından doğan fırsatları sıralarken kendinden geçerek işporta satıcı gibi inliyor: "Gel kapitalist gel. Sömürüyse sömürü burada. Üstelik yüzde 3-5-10-20 değil tam yüzde 47 kar var burada. Batan geminin malları bu borsada. Geeel."
"Küresel piyasalardaki fırtınanın Türkiye ekonomisinin büyümesini ve şirketlerin karlarını olumsuz etkileyebileceğini kabul ediyoruz. Ancak Türkiye ekonomisinin uzun dönemli bir iktisadi durgunluk ve politik istikrarsızlık dönemine girmesini beklemiyoruz. Bu yüzden, yaşanmakta olan dahili ve harici sorunlara rağmen, Türk hisse senetlerinin dip seviyelerinden alım için uygun fırsatlar yarattığını düşünüyoruz. Hesaplarımıza göre hisse senetleri piyasası yüzde 47'lik bir artış potansiyelini bünyesinde barındırıyor."
Aynı araştırmanın dikkat çeken bir diğer yönü enflasyon kontrölü bahanesi ardına saklanıp ücret artışlarını sınırlayan kapitalistlerin iş kendi yatırımlarının karlılığına gelince başka bir dilden konuşmalarıdır. "Türkiye ekonomisinin dışsal şoklara dayanıklılığı son yıllarda önemli ölçüde arttı. Doğrudan yatırımlar ve uzun vadeli borçlanmalar ödemeler dengesinin önemli kalemlerini oluşturuyor. Bireysel yatırımcıların 65 milyar doları aşan net döviz pozisyonu dışsal şoklara karşı bir kalkan görevi görüyor. Bu nedenle, küresel risk alma iştahında dramatik bir kötüleşme olmazsa ödemeler dengesinin finansmanında ciddi bir sorun görmüyoruz" diyen araştırma 2002-2006 döneminde büyük oranda "yabancı" sermaye girişleri sayesinde ayakta durduğunu ve (yüzde 7-8'lik) büyümeyi bu dinamik sayesinde başardığının altını çizdikten sonra bu hızlı büyümenin sürdürülemeyeceğini ve yavaşlamanın başladığını söyleyerek "Küresel likiditedeki daralma, dış ticaret şokları ve yükselen enflasyon Türkiye'nin 2008-2009 yıllarında uzun vadeli büyüme trendinin altında, yüzde 4-4,5 seviyelerinde büyüyeceğini gösteriyor." deniyor.
Peki buradan nasıl bir sonuç çıkar dersiniz? Tabii ki halihazırdaki sömürü koşulları ve biçimlerinin devam ettirilmesi değil, daha da ağırlaştırılmaları için her şeyin yapılacağı. Kısacası burjuvazi krizin yarattığı-yaratacağı fırsatları değerlendirmeye bakıyor.