GÜNCEL
Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği'nin (TİKB) cunta dönemi sonrası sokakta ölümsüzleşen ilk şehidi olan Yunus Durmaz, 17. ölüm yıldönümünde mezarı başında anıldı.
Yunus Durmaz, 29 Temmuz 1991 tarihinde devrimci bir eyleme giderken düştüğü pusudan yaralı olarak kurtulmasına rağmen, bacağından yediği kurşunun halsizleştirmesiyle elinden düşen bombanın, çevredeki insanlara zarar vermemesi için üzerine kapanması ve bombanın patlamasıyla yaşamını kaybetti.
Yunus Durmaz'ın Gazi Mezarlığında bulunan mezarı başında gerçekleştirilen anması, onun şahsında tüm devrim şehitleri için yapılan saygı duruşu ile başladı. Konuşmalar ve marşlarla süren anmada yapılan konuşmaların odağını, "örgüt adamlığı", "yaşamın devrimle bütünleştirilmesi" gibi kavramlar oluşturuyordu.
Devrimci yaşamın idealleri olan bu kavramların, yaşamda olağanlaştırılmasının tek yolunun, mücadele içerisinde, arada duran küçük burjuva tavrın reddi ile olanaklı olduğu vurgulandı. Yunus Durmaz'ın yaşamının bu durumun bir örneğini teşkil ettiği söylendi.
Ana babasız büyüyen Yunus Durmaz'ın, küçüklüğünden itibaren çalışarak yaşamını kazandığı, kolay para kazanmanın yolunu önüne açan mafya yaşamını reddettiği, alınterine - emeğe değer vermeyen çevresindeki yozluğun içine gamsızca batmak yerine bilinçli bir tercihle devrimci bir yaşama yöneldiği anlatıldı.
Çevresindeki lümpen ilişkileri tamamen redderek geldiği TİKB'de politik, ahlaki, manevi yönlerden tam bir arınma yaşayarak kısa sürede devrimcileştiği belirtildi. Gelip geçici bir gençlik hevesiyle değil, bilinçli bir istekle yaptığı bu seçimde, yaşamla ilişkisini örgüt odağından düzenlemeye ve sürekli olarak örgüt olanaklarını çoğaltmaya çalışan bir düşünce yapısı geliştirdiği vurgulandı. Bir yandan bir işe girip geçimini idame ettirmeye çalışırken diğer yandan güçlü bir okuma ve yoldaşlarının anlattığını mal edinme ve bunları dolaysız olarak eyleme geçirme isteği gösterdiği... Örgüt çalışmasında kendisini sakınmasızca ortaya koymasının, komünist bir kimlik edinme yolunu koşar adım almasının, yalın ve net devrimci yaşamının kaynağının biraz da bu dolaysızlık olduğu söylendi.
Gerçekleştilen anmanın temsili bir yeri olduğu, Yunus Durmaz'ı gerçek anlamda anmanın ancak, bu anmanın ardından gidilecek semtlerimizde, okullarımızda, fabrikalarımızda onun gibi yozluk ve lümpenliğe karşı büyüteceğimiz savaşla sağlanabileceği vurgulandı.
80 sonrası kuşağın, sözde birey gelişimini öne çıkaran, temel değerlerden uzak tutulmuş, kişilik özelliklerinin gelişimi yönünden yüzeysel ve zayıf, düşünsel ve duygusal dalgalanmaları sık ve uçlarda seyreden genel tiplemesinin çok uzağında yer alan Yunus Durmaz'ın mezarı başındaki anma programı, kavga marşları ve son olarak da kendisi gibi bir sokak çatışmasında yaşamını kaybeden Osman Yaşar Yoldaşcan için bestelenmiş "Osman'ın Türküsü"nün söylenmesi ile son buldu.
Daha sonra ise Gazi şehitleri ziyaret edildi.
Devrimcilik; kendini sürekli yenileyebilme, mücadelenin ihtiyaçlarına göre yeniden şekillendirme ve her aşamada kendini yeniden örgütleyebilmedir. Burada tecrübe ve birikim önemli bir kaldıraçtır. Fakat daha da önemli olan o ruhu, o sevdayı, o tutkuyu yüreklerde hep diri ve yeşil tutabilmeyi başarmaktır.
Devrimcilikte "artık oldum" yoktur, "zirveye ulaştım" yoktur. Sürekli bir yenilenme, dönüşme, komünistleşme sürecidir yaşanan, yaşanması gereken. Yunus Durmaz'ın şahsında bir kez daha, devrimciliğin yıllarla değil, o yılların nasıl yaşandığı, nasıl doldurulduğu ile ölçülmesi gerektiği görülmüştür. O çocuksu yüzü ve gülen gözleriyle inanç ve azmin başaramayacağı hiçbir şeyin olmadığını en yalın, en sade haliyle anlatıyor.
Pazartesi, 21 Temmuz 2008 (18 yıl 3 ay önce)
o ne önde
ne arkada
sırada sıramızdaydı..
ve yanındakinin kanlı başı onun omuzuna eğilince
ona sıra gelince sırasını saydı...
söz istemez
yaşlı göz istemez
çelenk melenk lazım değil..
susun
sıra neferi uyusun
Yunus Durmaz, 29 Temmuz 1991 tarihinde devrimci bir eyleme giderken düştüğü pusudan yaralı olarak kurtulmasına rağmen, bacağından yediği kurşunun halsizleştirmesiyle elinden düşen bombanın, çevredeki insanlara zarar vermemesi için üzerine kapanması ve bombanın patlamasıyla yaşamını kaybetti.
Yaşamın anlamını kavgada bildi
Yunus Durmaz'ın Gazi Mezarlığında bulunan mezarı başında gerçekleştirilen anması, onun şahsında tüm devrim şehitleri için yapılan saygı duruşu ile başladı. Konuşmalar ve marşlarla süren anmada yapılan konuşmaların odağını, "örgüt adamlığı", "yaşamın devrimle bütünleştirilmesi" gibi kavramlar oluşturuyordu.
Devrimci yaşamın idealleri olan bu kavramların, yaşamda olağanlaştırılmasının tek yolunun, mücadele içerisinde, arada duran küçük burjuva tavrın reddi ile olanaklı olduğu vurgulandı. Yunus Durmaz'ın yaşamının bu durumun bir örneğini teşkil ettiği söylendi.
Ana babasız büyüyen Yunus Durmaz'ın, küçüklüğünden itibaren çalışarak yaşamını kazandığı, kolay para kazanmanın yolunu önüne açan mafya yaşamını reddettiği, alınterine - emeğe değer vermeyen çevresindeki yozluğun içine gamsızca batmak yerine bilinçli bir tercihle devrimci bir yaşama yöneldiği anlatıldı.Koşar gibi...
Çevresindeki lümpen ilişkileri tamamen redderek geldiği TİKB'de politik, ahlaki, manevi yönlerden tam bir arınma yaşayarak kısa sürede devrimcileştiği belirtildi. Gelip geçici bir gençlik hevesiyle değil, bilinçli bir istekle yaptığı bu seçimde, yaşamla ilişkisini örgüt odağından düzenlemeye ve sürekli olarak örgüt olanaklarını çoğaltmaya çalışan bir düşünce yapısı geliştirdiği vurgulandı. Bir yandan bir işe girip geçimini idame ettirmeye çalışırken diğer yandan güçlü bir okuma ve yoldaşlarının anlattığını mal edinme ve bunları dolaysız olarak eyleme geçirme isteği gösterdiği... Örgüt çalışmasında kendisini sakınmasızca ortaya koymasının, komünist bir kimlik edinme yolunu koşar adım almasının, yalın ve net devrimci yaşamının kaynağının biraz da bu dolaysızlık olduğu söylendi.
Gerçekleştilen anmanın temsili bir yeri olduğu, Yunus Durmaz'ı gerçek anlamda anmanın ancak, bu anmanın ardından gidilecek semtlerimizde, okullarımızda, fabrikalarımızda onun gibi yozluk ve lümpenliğe karşı büyüteceğimiz savaşla sağlanabileceği vurgulandı.
80 sonrası kuşağın, sözde birey gelişimini öne çıkaran, temel değerlerden uzak tutulmuş, kişilik özelliklerinin gelişimi yönünden yüzeysel ve zayıf, düşünsel ve duygusal dalgalanmaları sık ve uçlarda seyreden genel tiplemesinin çok uzağında yer alan Yunus Durmaz'ın mezarı başındaki anma programı, kavga marşları ve son olarak da kendisi gibi bir sokak çatışmasında yaşamını kaybeden Osman Yaşar Yoldaşcan için bestelenmiş "Osman'ın Türküsü"nün söylenmesi ile son buldu.
Daha sonra ise Gazi şehitleri ziyaret edildi.
Durmadan, yorulmadan...
Devrimcilik; kendini sürekli yenileyebilme, mücadelenin ihtiyaçlarına göre yeniden şekillendirme ve her aşamada kendini yeniden örgütleyebilmedir. Burada tecrübe ve birikim önemli bir kaldıraçtır. Fakat daha da önemli olan o ruhu, o sevdayı, o tutkuyu yüreklerde hep diri ve yeşil tutabilmeyi başarmaktır.
Devrimcilikte "artık oldum" yoktur, "zirveye ulaştım" yoktur. Sürekli bir yenilenme, dönüşme, komünistleşme sürecidir yaşanan, yaşanması gereken. Yunus Durmaz'ın şahsında bir kez daha, devrimciliğin yıllarla değil, o yılların nasıl yaşandığı, nasıl doldurulduğu ile ölçülmesi gerektiği görülmüştür. O çocuksu yüzü ve gülen gözleriyle inanç ve azmin başaramayacağı hiçbir şeyin olmadığını en yalın, en sade haliyle anlatıyor.