Çarşamba, 23 Temmuz 2008 (18 yıl 3 ay önce)
1996 Süresiz Açlık Grevi ve Ölüm Orucu şehitleri, İstanbul'da Osman Akgün ve Yemliha Kaya'nın mezarları başında anılacaklar.
Yüreklerimizin gönderine
Çelik bir yıldız olan
Yoldaşlara sözümüz var
Acıların gözbebekleri üzerine
Andımız var
Dindireceğiz özgürlüğe olan hasreti
Zulmün olduğu her noktaya
Tırnaklarımızla taşıyacağız zaferi
Biz partinin yıldızı
Genç yapıcılar
Cüceleştirirken ölümü
Aydınlık düşlere
Sere serpe koyverdik bilincimize
Geçti artık boyun eğme dönemi
Yazgımız kazanmaktır
(Mayakovski)
Komünizmin özgürlük dünyasını yaratma mücadelesinde şehit düşen yoldaşımız Osman Akgün ve onunla aynı siperde dövüşerek aynı gün şehit düşen siper yoldaşımız Yemliha Kaya’yı anma etkinliği mezarları başında yapılacak.
Toplanma yeri: Yeni Bosna Cemevi önü
Tarih: 27 Temmuz Pazar
Saat: 14.00
Anma Etkinliği: Koca Sinan Mezarlığı
Hücrelere karşı ilk muharebe
Cezaevi sorunları her dönem sınıf çelişkilerinin ve politik saflaşmanın net bir göstergesi olmuştur. 1996 1 Mayıs‘ından sonra devrimci tutsakların Eskişehir tabutluğuna götürülmesiyle başlayan hücre saldırısı da tesadüfen gelişen bir olay değildi. Gazi‘deki antifaşist direnişte ve daha sonra 96 1 Mayıs’ında sınıf dengelerini zorlayan devrimci militan coşkuda kendisini gösteren kitle hareketinin gelişme potansiyelleri, burjuvazi için ciddi bir tehdit oluşturuyordu. Sermayenin tahammül sınırı aşılmıştı. Burjuvazi için bu tehdidi uzun ve kısa vadeli çıkarları açısından yoketmenin yolu, kitlelere öncülük eden örgütleri teslim almak ve kitlelerdeki devrimci umutları yoketmekten geçiyordu. Bu nedenle Eskişehir tabutluklarına karşı ‘96 Cezaevleri Direnişi, bu umudu diri tutacak, kitlesel ve ölümüne verilecek bir mücadele olmalıydı. TİKB davası tutsakları, direnişte, kitlesel olarak sürdürdükleri Süresiz Açlık Grevi taktiğiyle, dönemin gerektirdiği kitlesel militanlık çizgisinde konumlandılar.
Tahsin yoldaşın son günlerinde söylediği gibi o yaz sıcak geçiyordu. Geleceği belirleyen günlerdi yaşananlar.
Cezaevlerindeki komünist ve devrimci tutsaklar, bunun bilincinde olarak, buna göre mevzilenerek dışarıyı da buna göre bilinçlendirme ve nasıl dişe diş ölümüne bir savaşımla kazanılacağını gösterme mücadelesini zaferle taçlandırdılar. Ancak dışarıda yürütülen mücadele kendi içinde önemli kazanımları içerse de, içerideki mücadelenin düzeyinde değildi. Bunu gören devlet, daha sonra birçok cezaevine düzenlediği saldırılarda hücre saldırısıyla teslim alamadığı tutsakları katliamlarla sindirmeye çalıştı. Cezaevi katliamlarıyla burjuvazi aynı zamanda kazanılan zaferin emekçi kitleler üzerinde yarattığı moral etkiyi kırmayı hedefliyordu. Katliamlara karşı tepkiler emekçi kitlelerin, işçi sınıfının mücadelesiyle bütünleştirilip aralarındaki ilişki yeterince kavratılamadığı için, kitlesel gösteriler de yapılmasına rağmen, yine devrimci demokratik kamuoyuyla sınırlı bir mücadele olarak kaldı.
‘96 Süresiz Açlık Grevi ve Ölüm Orucu Direnişi‘ni anmak her şeyden önce bu direnişin zaferle taçlanmasının önderleri ve kahramanları olan şehitlerimizle söze başlamak gerekir. Bir savaşın nasıl kazanıldığını anlayabilmek için bu savaşı doruklarda yaşamış olan şehitlerin inançlarını ideallerini ve yaşama bakış açılarını bilmek önemlidir.
‘96 Süresiz Açlık Grevi ve Ölüm Orucu Direnişi 12 şehitle kazanıldı. Şehitlerimizin her birinin yaşam öyküsü mücadele tarihimize zengin katkılar sağlayacak değerdedir. Tüm şehit yoldaş ve siper yoldaşlarımızı mücadelemizin ateşinde yaşatıyoruz.
Tahsin Yılmaz (TİKB) 26 Temmuz 1996 Sağmalcılar Cezaevi 68. gün.
Ulaş Hicabi Küçük (TİKB) 27 Temmuz 1996 Bursa Cezaevi 69. gün.
Osman Akgün (TİKB) 27 Temmuz 1996 Ümraniye Cezaevi 69. gün.
Aygün Uğur (MKP) 21 Temmuz 1996 Ümraniye Cezaevi 63. gün.
Altan Berdan Kerimgiller (DHKP/C) 23 Temmuz 1996 Sağmalcılar Cezaevi 65. gün.
İlginç Özkeskin (DHKP/C) 24 Temmuz 1996 Sağmalcılar Cezaevi 66. gün.
Hüseyin Demircioğlu (MLKP) 25 Temmuz 1996 Ankara Merkez Kapalı Cezaevi 67. gün.
Ali Ayata (MKP) 25 Temmuz 1996 Bursa Cezaevi 67. gün.
Müjdat Yanat (DHKP/C) 25 Temmuz 1996 Aydın Cezaevi 67. gün.
Ayçe İdil Erkmen (DHKP/C) 26 Temmuz 1996 Çanakkale Cezaevi 68. gün.
Yemliha Kaya (DHKP/C) 27 Temmuz 1996 Sağmalcılar Cezaevi 69. gün.
Hayati Can (MKP) 28 Temmuz 1996 SAG ve ÖO Direnişinin bitiminden sonra Bursa Cezaevinden hastaneye götürülürken şehit düştü.