Perşembe, 31 Temmuz 2008 (18 yıl 3 ay önce)
Bu her şeyden önce "piyasaların rahatlıkla satın alabileceği" bir karar. Zaten günümüzde artık muhtıralar bile, zamanlama ve doz olarak "piyasa tanrısı"nın reaksiyonları gözetilerek veriliyor. TÜSİAD'ından TOBB'una Güler Sabancı'sından 20 gün önce yaka paça gözaltına alınıp kulağı büküldükten sonra bırakılan Ergenekoncu Sinan Aygün'üne kadar sermayenin bütün kesimlerinin temsilcileri anında alkışı bastılar. Arkasından da talep ve beklentilerini dile getirdiler: "Şimdi artık ekonomiye yüklenme zamanı", yani yeni azgın bir sömürü saldırısının zamların, özelleştirmelerin ve hak gaspları dalgasının düğmesine basma zamanı!..
Karar öyle bir karar, ayar öyle ince bir ayar ki, AKP ve destekçileri de memnun; karşısındaki "laik kanat" ve yandaşları da... Gerçi kimse tam mutlu değil, tarihsel olay ve süreçlerin gerçekte nasıl oluştuğuna dair proletaryanın büyük önderlerinden Engels'in dahice formülasyonunda dediği gibi:
Tarih öyle bir biçimde oluşur ki, nihai sonuç daima, birçok bireysel istenç arasındaki çatışmadan doğar... Her bireyin istediği, diğerlerince engellenir ve ortaya çıkan, hiç kimsenin istemediği bir şeydir.
Ama bütün taraflar
"muz niyetine" yiyebilirler.
AKP
"Kapatılmadım" diye sevinirken, CHP ve laikçi kanat
"gerici odak olduğunuz mahkeme kararıyla tescil edildi" tesellisiyle avunabilir. Küçük burjuva liberal ahmaklar,
"AB kriterleri ve Venedik İlkeleri baskın çıktı" şıkıdımlarıyla göbek atarken, Kızılelmacı "ulusalcılar"
"Cumhuriyet'in zinde kuvvetleri her şeye rağmen hala ayakta" avuntusuyla oyalanabilirler...
Hukuk+siyaset+ekonomi+ideoloji+korkular+çıkışsızlık = Karar
6+4+1... Daha kesin ve uçlarda bir karar için gereken oy sayısının 7 olduğu düşünülecek olursa, ayardaki incelik hemen görülür. Bu karar salt
"hukuki" bir karar mıdır? Bu karar
"siyasi" midir? Yoksa
"ekonomik" mi ya da
"ideolojik" mi?.. Tek başına hiçbiri!..
Karar bütün bu temel yönlerin hepsini içeren bir
"bütünlüğe" sahiptir. Yukarıda işaret ettiğimiz piyasa faktörü, toplumsal gerilimleri kızıştıracak reaksiyonlara meydan vermeden her kesimin beklentilerini asgari ölçülerde tatmin dengesinin kurulması yanında yaşanan rejim krizini daha fazla derinleştirmekten başka sonuç doğurmayacak siyasetteki tıkanma ve alternatifsizlik faktörlerinin hepsi birden gözönünde bulundurularak bu karar verilmiştir. Bu ince ayarın geçtiği hattı belirleyen temel faktörler olarak bunlara tabii, uluslararası etken ve dinamikler, onlardan gelebilecek ekonomik ve siyasi tepkilerin kaldırılamayacak yeni sorunlar üretme olasılığı, özellikle de dünya çapında kabaran bir dalga olarak ciddi bir kriz kapıdayken iplerin ucunun elden iyice kaçması korkusu da eklenmelidir.
Kapatsalardı ne olacaktı?..
AKP kapatılsaydı ne olacaktı? Ekonomik ve toplumsal boyutlarının yanında sistem farklı bir çözüm ve alternatif üretecek durumda ve yetenekte değildi ki. Üzerinden daha bir yıl geçmemiş olan seçimlerden sonra yeni bir seçime gidilecekti, sandıktan yine AKP'nin yeni bir versiyonu çıkacaktı, hatta belki oylarını biraz daha artırmış olarak çıkacaktı, vs. vs. Ve çatışma yeni bir düzleme sıçramış, yeni keskin çizgiler ve özellikler kazanmış olarak kaldığı yerden sürecekti. Sonuçta, çok bilinen bir fıkranın sonunda denildiği gibi:
"Madem başladığımız noktaya dönecektik, biz bu b.ku niye yedik?" sorusu sorulacaktı.
Anayasa Mahkemesi karar verirken
"hukuku-mukuku" değil, rejim krizini ağırlaştıran etkenlerden biri olarak işte bu siyasi etkeni, çözümsüzlük ve çıkışsızlık faktörünü de hesaba katarak hareket etti.
Sermayenin iktidar savaşı ve rejim krizi bitmez!
Yorgan gitti kavga bitti mi? Bunu ancak ahmaklar düşünebilir. Bu sadece geçici bir ateşkes sağlar. Bütün taraflar, bundan sonraki hareket planlarını ortaya çıkan bu yeni dengeleri gözeterek yeniden belirlerler; bu arada belki karşılıklı bazı tavizler verilir, kimi makyaj revizyonlar yapılır, vs. vs. Fakat rejim krizini doğuran temeldeki kavga, yani tekelci sermayenin farklı kanatları arasında sadece siyasal bir güç ve iktidar aracı değil aynı oranda ekonomik bir güç ve savaş aracı olan devlet iktidarının yeni güç dengelerine göre yeniden dağılımı kavgası sürer gider.
Dolayısıyla bu kavga ne
"demokratlarla-darbeciler" kavgasıdır ne
"reformcularla-tutucular" kavgasıdır, ne
"dünyaya açılma yanlıları ile içe kapanma yanlıları" arasındadır ne de
"emperyalist projelerin taşeronları ile buna direnen bağımsızlıkçılar" arasındadır... İşbirlikçi tekelci burjuvazinin farklı kesimlerinin çelişen çıkarları arasındaki bu çatışmayı bu kalıplar içine sığdırmaya çalışanlar ya birinden birinin bilinçli kuyruğudurlar ya da dünyayı kafasındaki kalıpların çerçevesi içine sığdırmaya çalışan bir aymazlık içindedirler.
Önce zeminimizi farklılaştırmalıyız!..
İşte bu yüzden, işçi sınıfı ve emekçi kitleler açısından bu kavgada
"taraf" olmak, şunun ya da bunun kuyruğuna takılmak, kasabın arkasından mezbahaya gitmekten farksızdır.
Bu noktada sorun ve görev; sadece çatışmanın içyüzünün teşhiri ve propagandayla sınırlı kalmaksızın, öte yandan eline bir talep listesi alıp bu yarışa aynı kulvarda kilometrelerce geriden katılmaya soyunmak da değildir ve olmamalıdır.
Burada yapılması gereken, sınıfın ve emeğin yakıcı ve temel taleplerinin
tam da bu kayıkçı dövüşünün zemini dışına çıkılmasını sağlayacak konu ve noktalardan gündemleştirip sınıfın ve emekçi yığınların dikkatini ve gücünü bunların arkasında toplamaya çalışmak olmalıdır. Bağımsız sınıf hattı ancak bu zeminin dışına çıkılarak böyle tutturulabilir!