Bu bataklığın tek bir suçlusu yok. Ama kendi bayrağımız altında geçilecek tek çıkışı var.
18 yoksul kız çocuğunun hayatını kaybettiği Konya'daki patlama ve yıkımın tartışmaları sürüyor. Nasıl ki kontrgerilla devletinin tüm icraatları Ergenekon'un üzerine atılıyorsa, bu olayın ve ailelerin "takdiri ilahi" deyip şikayetçi olmamasının tüm sorumluluğu da AKP'nin üzerine atılıyor.
Sanki eğitimin sefilleşmesinin, sosyal güvenlik, sağlık gibi geçmişin mücadeleleriyle kazanılmış yaşamsal hakların piyasa koşullarına terk edilmesinin, bilinçleri dumura uğratılmış nesiller yetiştirme misyonuyla gerçekleştirilen darbelerin (ki İmam Hatip Liselerini de, Kuran kurslarını da en ücra köylere kadar yaygınlaştıran o darbelerdir) vb. tek suçlusu AKP'ymiş gibi...
İşçi ve emekçileri uysallaştırma, kanırta - acıta sömürme düzeninin en işlevsel kaldıracı olarak iş gören dinsel inanış ve ön yargıların, işçi ve emekçiler arasında nasıl böylesine kök saldığı, bu karartma operasyonunda kimlerin ne kadar sorumlu olduğu soruları es geçilemez.
Sağıyla, sözüm ona soluyla biri diğerinin kopyası politikaların yutturucusu partilerin hiçbirinin onlarla hesaplaşma gibi bir niyetleri yokken; cuntanın restorasyonundan geçirilip yüzlerce yıllık gericilik birikimi üzerinde tahkim edilen faşist rejimin ürünü yoksulluk ve yoksunlukları sömürerek semiren tarikat tacirlerinin bu çocuk kıyımından da hesap soramazlar.
Tek bir suçlu yok. Ama bu bataklıktan çıkışın yalnızca bir yolu var:
Asla unutmadan ve asla bağışlamadan, acımıza tutunup, yeşiliyle, siyahı, beyazı, laiki mütedeyyiniyle varoluşunu işçinin emek-gücünün sömürüsü üzerine bina eden kapitalistlerle ve onların üniformalı ve sivil tüm işbirlikçileriyle hesap kesmek.