Çocuklar da kayıp

Pazartesi, 4 Ağustos 2008 (18 yıl 3 ay önce)

Konya'da Kuran kursu yurdundaki patlamayla yaşamını kaybeden 18 çocuğun cesetleri henüz soğumadı... Türkiye'nin en büyük yeni doğan ünitesine sahip hastanesinde bir haftada 27 bebeğin ölümü halen gündemde... Ve bugünün haberi: Başbakanlık verilerine göre 2007 yılı içinde tam 833 çocuk akıbeti bilinmeyecek şekilde kayboldu.

Başbakanlık İnsan Hakları Kurulu, "Kayıp Çocuklar" başlıklı bir rapor yayınladı. Rapora göre 2007 yılı içinde tüm kamu birimlerine 7.183 kayıp çocuk bildirimi yapıldı. 2007 yılı sonu itibariyle halen kayıp olan çocukların sayısı ise 833 idi. Emniyet rakamlarına göre ise, 15 Ocak 2008 itibariyle kayıp olduğu bildirilen çocuk sayısı 1446.

Diğer her şeyde olduğu gibi bu konuda da, resmen görevli olan kurum ve kuruluşların yanı sıra gönüllü faaliyeti esas alan örgüt ve derneklerin derledikleri vaka sayıları birbiriyle uyuşmasa bile "nedenler" konusunda tam bir mutabakat sergileniyor.

"Nedenleri" de sonuç

Başbakanlık himayesinde düzenlenen raporda çocuklar; "Kötü niyetli olanların el atabileceği zayıf halka" olarak tanımlanıp nesneleştirilirken, muhatap edildikleri tüm sömürü ve aşağılanmalar için "Ailenin çocuğuna sevgi ve güven vermesi, ilgilenmesi son derece önem taşımaktadır. Çocuklar konusunda genel bir toplum bilinci oluşturulmasına katkı sağlanmalı, kültürümüze sahip çıkılmalıdır. Ahlaki ve ruhi çöküntü içerisindeki çocuklara destek verilmelidir" denilerek aileler sorumlu tutuluyor.

Bu sorumlu tutma, tüm kayıp vakalarına ilişkin değerlendirmede de; "...kaybolan çocukların yüzde 18'i macera arayışı, yüzde 17'si iş arama, yüzde 15'i aile içi şiddet, yüzde 14'ü ailenin psikolojik baskısı, yüzde 10'u üvey anne-baba ilişkileri, yüzde 9'u çocuğa yönelik şiddet nedeni ile evden kaçma davranışında bulunduğu" ifadeleriyle sözüm ona verilerin somutluğuyla bilimsellik kazandırılıp, ispatlanıyor.

Ailelerden sonra her geçen sene daha fazla paralılaştırılıp, daha bir dikleştirilerek işçi çocukları için ulaşılmaz, ulaşıldığı durumlarda da okuma yazma öğrenmek dışında beş paralık anlam ve değeri olmayan bir hale getirilen okulların, idari ve eğitsel kadroları hedefe çakılıyor. Sanki onlar da, aynı kapitalist sömürünün çarkları arasında öğütülmüyorlar. Sanki onlar da, toplumsal kimliklerinden soyundurularak, insani özlerini vareden emeklerine yabancılaştırılmıyorlar.

"Emniyet şu işe bir el atsa ya"

Yaşamın üreticisi işçiler, yaşamlarının bu en sevilesi parçası olan çocuklarına böylesine yabancılaştırılıp, ilişkisi "koruyup, kollamaya" ingirgendikten sonra, devlete de geçerken kabilinden birkaç hatırlatma yaplıyor:

Tren garı, otobüs terminali gibi yerlerde emniyet ve zabıta yetkilileri şüpheli çocukların ailelerine ulaştırılması konusunda çalışma yapmalıdırlar. Göç alan şehirlerdeki ilgili kamu birimleri (Emniyet, Milli Eğitim, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu ve diğerleri), kentleşememe sorunu olan çocuklarla ilgilenmelidirler.

Organ mafyası, çocuk pornosu ve fuhuşu gibi olasılıklarla kayıp çocukların akibetleri insanın içini titretirken bu derece yaygınlaşmış bir soruna karşı raporda yer alan öneriler ise fikri zavallılık düzeyinde genellemelerden ibaret:

Ailenin çocuğuna sevgi ve güven vermesi, ilgilenmesi son derece önem taşımaktadır. Çocuklar konusunda genel bir toplum bilinci oluşturulmasına katkı sağlanmalı, kültürümüze sahip çıkılmalıdır. Ahlaki ve ruhi çöküntü içerisindeki çocuklara destek verilmelidir.

Bu kadar. Çocukların özgür ve bilimsel bir eğitim olanağından eşit olarak yararlanabilmesi, bunun için eğitim ve öğrenimin toplumsal bir hak olarak tanımlanmasını vb. boşuna aramayın.

Çünkü, bir kez haklardan bahsetmeye başlandığında diğer her şey gibi bunun da satın alınır bir nesne haline getirilmesine karşı çıkmak gerekir.