Perşembe, 7 Ağustos 2008 (18 yıl 3 ay önce)
Yaz mevsimi kavun-karpuz mevsimidir. Lüks market tezgahlarından yol kenarlarına kurulan derme çatma sergilere kadar hemen her yerde karşınıza çıkar bu bostan ürünleri. Gerçi şimdilerde onların da kibari var, ithali var, serada yetişeni, genleriyle oynanıp çekirdeksizleştirileni, başka meyvaların lezzetleriyle karıştırılıp dışı karpuz içi başka bi şey haline getirilen cinsleri var...
Lakin şu sıralar karpuzun başka bir cinsi kapladı ortalığı. Bunlar "eşekten düşmüş karpuzlar"!.. Güvendikleri dağlara kar yağan, umdukları yerine karşılaştıkları sonuçların peşpeşe gelen şoklarıyla serseme dönmüş, asıl önemlisi hamileri tarafından cami avlusuna terkedilmiş olmanın şaşkınlığı ve hayal kırıklığını yaşayanlar... Özellikle "ulusalcı" pazar şimdi bunlarla dolu.
Bu kadarı "fazla" geldi...
28 Şubat'tan bu yana
Sarıkız ve
Ayışığı darbe planlarından
Lahika ve toplumu ordu çizgisinde biçimlendirme planlarına kadar Genelkurmay'ın bütün siyaset ve toplum mühendisliği planlarında özel bir rol verilen
"silahsız kuvvetler" olarak
"satışa gelmekte olduklarına" dair emareler bir süredir -önce 5 Kasım 2006
Beyaz Saray Mutabakatı, sonra Mayıs 2007'deki
Dolmabahçe Mutabakatı ve nihayet
Tayyip Erdoğan-İlker Başbuğ görüşmesinden beri- artmıştı. Her şeye rağmen
"kedidir kedi" diye avutuyorlardı kendilerini.
Ama peşpeşe gelen son darbeler; Ergenekon operasyonu, Anayasa Mahkemesi'nin başka yerlerde pişirilen
"ince ayarı", Yüksek Askeri Şura'dan
1997'den beri ilk defa ihraç kararının çıkmaması, son olarak Abdullah Gül'ün rektör atamaları... hem
"fazla" geldi hem en salaklarının bile gözlerini açtı. O çok güvendikleri Genelkurmay, özellikle de yeni makam ve terfi beklentisi içinde olan eski ve yeni komuta heyeti -ABD ve AB ile birlikte tekelci sermayenin talep ve beklentilerinin zorlamasıyla- AKP hükümeti ile oturduğu pazarlık masasında bozuk para gibi harcamıştı kendilerini.
Sevsinler sizin "demokratlığınızı"!..
Düne kadar orduya ve başındaki generallere toz kondurmayan CHP sözcüleri, şimdi gözden düşmüş bir kapatmanın hırçınlığıyla,
"Laikliğe karşı hiçbir dosyanın YAŞ’a gelmemesi ilginç. Bu konuda belli pazarlıklardan söz ediliyor... Hükümetle Genelkurmay arasında oldukça sıcak bir ilişki olduğu kanısındayız..." diye kükreyip duruyorlar.
Bu da kesmiyor, bir zamanlar yere göğe sığdıramadıkları Bonapart özentisi Yaşar Büyükanıt'ı doğrudan hedef tahtasına çakıp,
"Bugüne kadar hangi emekli genelkurmay başkanı için trilyon liralık özel araç satın alınıp tahsis edildi ki, şimdi ona böyle bir kıyak yapılıyor" sorgulamasının başını çekiyorlar.
Benzer bir feryat figan korosunun sesi de üniversitelerden yükseliyor.
"Türban savaşları" ve
"Bayrak mitingleri"nin cengaver rektörlerinin hepsi, koltuklarından olmanın, yetmezmiş gibi bir de sahipsiz ve desteksiz bırakılmanın şaşkınlığı içinde tutunacak dal arayışındalar. Düne kadar parçası ve tetikçisi oldukları YÖK düzeninin eleştirisi şimdi akıllarına geliyor, kendileri sanki başka türlü atanmışlar gibi
"mevcut rektör atama sisteminin anti demokratik olduğunu" hanımefendiler ve beyefendiler yeni idrak ediyorlar!!!
Piyonların kaderi
Bunlar aslında burjuva siyaset sahnesinde
"piyon" olmanın kaçınılmaz sonuçları. Herbiri emperyalist sermaye ile de sayısız bağlara sahip olan tekelci sermayenin farklı kesimleri arasında yaşanan çatışmaların özü çıkar çatışmasıdır. Ekonomik ve siyasi iktidarın daha büyük parçasını ele geçirerek daha etkili bir konumun sahibi olma amacıyla yürütülen bu savaşa geçirilmeye çalışılan her türlü
"ilke",
"ideal" kılıfı, sadece toplumu ve yığınları aldatmak içindir. Tabii buna bir de daha küçük çıkarlar ve farklı beklentiler temelinde gönüllü olarak aldanan şapşallar için bu bir bahane ve kamuflaj malzemesidir.
Doğası gereği bu savaşta dengeler her an değişebilir; buna bağlı olarak
"dostluklar-düşmanlıklar" yer değiştirebilir. Keskin çatışmalar bir anda
"uzlaşma ve ateşkes"e dönüşürken her uzlaşma ve ateşkes aslında bir sonraki daha şiddetli kapışmalara hazırlanmak üzere geçici bir mola dönemi özelliğine sahiptir.
Bu belkemiksiz iniş çıkışlar, hızlanma ve yavaşlamalar, yakınlaşma ya da cepheleşmeler sırasında ilk harcanan, çabuk vazgeçilen, pazarlık nesnesi olarak kullanılanlar genellikle her cephenin
"ayaktakımı", işlevini tamamlamış ya da fazlasıyla yıpranmış parçalar, kurtulunması gereken
"yükler" olurlar.
CHP sözcüleri ve üniversite öğretim üyeleri şahsında bugünlerde
"eşekten düşen karpuzlar", işte bu kaderi yaşayanlardır!..