Perşembe, 7 Ağustos 2008 (18 yıl 3 ay önce)
Denizli’de bir aile ev kirasını, bakkal borcunu ödeyebilmek için 8 aylık bebekleri İrem’i 1.500 YTL karşılığında başka bir aileye sattı!
Eskiden yoksulların göz bebekleri gelecek duygusundan bu denli arınmış değildi! O yüzden yoksul aileler doğan her çocuğun geleceği ile kendi gelecekleri arasında koparılamaz bağlar kurarlardı. Onlar sefaletle özdeşleşmiş yaşamlara düşen gelecek köprüsü olurdu. Köylü tarlasında çalışacak, hayvanlarını otlatıp, bakımını yapacak emek gücü olarak bakardı doğan her çocuğuna. İşçiler de öyleydi. Doğan her çocuk üzerinden "kendileri gibi olmayan…" la başlayan hayaller kurarlardı. O zamanlar yoksulluk bu denli balçıklaşmamış, bu denli yutmamıştı milyonları. Kendi yıkıcı hükmünü savaş koşullarını ya da büyük kriz devrelerini andırırcasına süreklileşmiş bir hakimiyetle perçinlememişti. O yüzden de yoksulluk tüm toplumsal değerleri bir çığ gibi önüne katıp param parça edecek kudrete ulaşamamıştı. Kutsanarak yaşatılan değerler içinde en başa yazılan aile, yoksulluğun kırbacı ile bu denli çıplak bir düşkünleşmeye konu olmamıştı. Anne-baba-evlat ilişkisinin kutsanan anlamı bu denli sarsıcı bir anlam kazanmamıştı. Kendilerine kendi yaşam sınırları ile belirlenmiş gelecek beklentileri yüklenen çocuklar bakkal borcu, ev kirası karşılığında satılmazdı. Bakılamayacak çocukların evlatlık olarak verilmesinde bile, "bizim gibi olmasın, bari o rahat etsin.." dürtüsü baskın gelirdi. Çocuğa yüklenen anlam, bu denli perdesizleşerek giderek "doğallaşan" bir trajedi ile konuşmazdı. Sözün kısası kapitalizmin barbar doğası bu denli perdesizleşmemişti! Ve kapitalizmin vahşi sureti ile emekçi insanlık bu denli özdeşleşmemişti!
Artık kavruk ve mağrur değil!
Eskiden yoksulluk onurla özdeşleştirilerek sunulurdu. TV’ler, gazeteler, edebiyat, sinema… hepsinde "yoksul, ama onurlu" insanların hikayesi vardı. Hepsi ağız birliği etmişçesine güzellemeler dizerdi ona. Bu güzellemeler katık olurdu yoksulun bunaltıcı hayatına. Hep sarı renkle özdeşleşen yoksulluk, o zamanlar kavruk ve mağrurdu. Sözlük anlamı bile ürkütücüyken, bu yaklaşımla nispeten perdelenir, yönetilirdi! Başka pek çok "dengeleme" aracı ile birlikte! Çünkü henüz tüm zenginlikleri ellerinde toplayanların sayısı bu kadar az, ekmek bulmakta bile güçlük çeken yoksullar bu kadar devasa bir "rakam" değildi!
5 çocuk sahibi Armağan - Saadet Göker çifti hurdacılıkla geçinmeye çalışıyor
Daha beterine alıştırılmak!
Zenginlik birkaç elde, sonra daha az ellerde toplandıkça yoksulluk sarı bir alev gibi yayıldı, yuttu tüm "yoksulluğun üzerinde gelir seviyesi" ile yaşayanları, hatta daha daha üst katmanları. Giderek emek güçlerini satarak yaşamak dışında şansı olmayanlardan ibaret hale geldi toplum. Ama bu sefer de bunu satacak yer bulamayan devasa bir kütle oluştu! Satabilme olanağına sahip olanların bile karın tokluğuna satabilme olanakları bulduğu bir kütle! Ve yoksulların göz bebeklerinden ilk silinen gelecek duygusu oldu. "Bugün karnımı nasıl doyuracağım" kaygısı oturuverdi tüm anlamların üzerine! Ürkütücü, yabani, umutsuz bakışlarla karakterize oldu yoksulluk. Sayıları geometrik olarak arttı bu bakışların. Artık zenginler ve onların sözcüleri de onur güzellemeleri düzmemeye başladılar. Onlar, "bir gün varoşlardan inip kendi boğazlarını kesecek bir güruh"tu!
O yüzden "yoksulluk yönetimi" denilen projelerle dilendiriciliğe mahkum edilerek denetlenmeliydiler. Ve dağıtılan günlük tayinlere-"yardımlara"-bir torba kömüre ulaşmak için tüm onurları ile birlikte birbirlerini de ezen yoksulların oluşturduğu görüntüler toplumsallaşan yoksulluğun doğal bir iz düşümü olarak kanıksatılmaya çalışıldı emekçi insanlığa. Fakat bunca dilencileştirme ve onursuzlaşma bile aslında halen bir perdeydi. Nitekim toplumun derinliklerine inildikçe her defasında "daha beter ne olabilir ki" dedirtecek yaşam hikayeleri bile bir başka hikaye karşısında giderek hükümsüz kalmaya başladı! Çocuğunu dilenci ve hırsızlık şebekelerine teslim eden ailelerin hikayeleri ile sarsılmaya bile fırsat bulamayan toplum, çocuğunu ev kirası-bakkal borcu karşılığında 1.500 YTL’ye satan ailelerin insanın kanını donduran hikayeleri ile çaresizliğe ebelik eden yoksulluk hallerini izler hale geldi! Yoksulluk her şeyi ışık hızında tuzla buz edecek bir ejderha ağzı gibi en başta en temel insani değerlerin yutulmasına alıştırmaya başladı toplumu!
Doğaya, evrene, her anlam ve değere meta gözü ile bakan kapitalizm açısından tek anlam kardır. O "gölgesini satamadığı ağacı bile kesecek" kadar vahşi bir gözü dönmüşlükle saldırır tüm bunlara. Ardında bıraktığı emekçi insanlık yıkımı "bir gün boğazını kesecek" bir tehlikeye dönüşmesi açısından ilgilendirir onu. Gerisi teferruattır! Kendi vahşi ve barbar suretinin toplumsal iz düşümünü yaratarak ilerlemesinin önündeki yegane engel yoksulların, emekçilerin onur denilen erdeme sıkıca sarılmalarından geçer. Dün olduğu gibi bugün de bizim onurumuz bu barbarlığa karşı yükselecek sesimizde, yumruğumuzda saklıdır! Kapitalist barbarlığın yarattığı insanlık yıkımlarını durduracak yegane güç onlarda saklıdır!