22 bin asalağın hükümeti

Perşembe, 14 Ağustos 2008 (18 yıl 2 ay önce)

Maliye Bakanı Kemal Unakıtan, DSP milletvekili Süleyman Yağız tarafından verilen, Türkiye'nin en zengin 22 bin ailesinin servetlerinin büyük çoğunluğunu yurt dışında tutmalarıyla ilgili soru önergesini cevapladı.

Bu konu geçtiğimiz aylarda Akbank Genel Müdür Yardımcısı Fikret Önder tarafından gündeme taşınmıştı. Önder, yapılan araştırmalar çerçevesinde, Türkiye'de "süper zengin" olarak tanımlanabilecek 22 bin aile olduğunu, bu ailelerin her birinin ortalama 500 bin dolar servete sahip olduğunu ve toplamda 100 milyar doları aşan bu paranın yüzde 60'ının yurt dışında tutulduğunu açıklamıştı.

Bu veriler gazete sayfalarından sonra bir soru önergesi ile Meclis'e de taşındı. Başbakan Erdoğan'ın cevap vermesinin istendiği öndergede, süper zengin ailelerin paralarının yüzde 60'ını her ihtimale karşı yurt dışında tuttuklarının artık herkesin bildiği bir sır olduğu belirtilerek şu soru soruldu:

Eğer iddia doğruysa bu durum süper zenginlerin, kendi ülkelerine ve ülkelerinin ekonomisine güvenmedikleri anlamına gelmez mi? Süper zenginlerin yurt dışındaki paralarının Türkiye'ye yönlendirilmesinin teşvik edilmesi konusunda hükümetinizin herhangi bir çalışması var mıdır?

Bu soru önergesine hükümetin pişkin bakanı Kemal Unakıtan'ın cevabı ise kendine yakışan sadelikteydi. Soru önergesiyle anılan kişilerin yurtdışında olduğu iddia edilen paralarının Türkiye'ye yönlendirilmesi hususunda herhangi bir çalışma yapmadıklarını söyleyerek son noktayı koydu: "Hayır."

AKP, böylesine parvasız hareket ederken yalnızca Türk tekelci kapitalistlerinin isterlerine uygun hareket ediyor oluşunun rahatlığı içinde değil. O, aynı zamanda; doğrudan ya da işbirlikçileriyle ortaklıklar halinde gelen uluslararası mali sermayenin önünü açan yasal ve idari yönetmelikler şeklindeki teslimiyet düzenlemelerinin, CHP-DYP ve DSP-DYP-MHP koalisyon hükümetleri dönemi de dahil olmak üzere 12 Eylül cuntası sonrası tüm hükümetler tarafından sorgusuz sualsiz onaylanan kararların devamı olmasının rahatlığıyla hareket ediyor.

Dolayısıyla parlamenter sistemle maskelenen rejimin de, onu var eden işçi sınıfı karşısındaki iki yüzlülüğünü itiraf ediyor.

Öyle ya, madem hiçbir parti, kurulacak hiçbir hükümet yıllardır sürdürülegelen işbirlikçilik ve talan politikalarında bir değişiklik yapamıyorsa, daha önce verilen sözlere, alınan kararlara uygun hareket etmekle sınırlı bir misyonun yürütücüsü olmak dışında işlevi yoksa seçimin, oy vermenin ne anlamı kalıyor?

Unakıtan bu sorunun "Hiç" olan cevabını biliyor. Ama bir şey daha biliyor. İşçi sınıfı örgütsüz ve öncüsüz.

Bu bilginin rahatlığıyla bu kadar açık sözlü ve bunca pervasızlar. "Devlette devamlılık vardır" diye diye sırıtmaya devam ediyorlar.