Bu davadan, tarafların içyüzlerinin görülmesi ötesinde bir beklenti içine girilemez.
Kökü 1950'lere giden Türkiye'nin NATO'ya girme ısrarı aynı yıl içinde iki başvuruyla kendini ortaya koysa da ancak Yunanistan'ın kabulüyle birlikte gerçekleşebildi.
Sonrası malum.
Pentagon karargahlarında tedris edilen kurmay subayların, ardı ardına komuta kademesinin basmaklarını ikişer-üçer atlayıp tüm TSK yapısını ABD emperyalizminin isterlerine uygun olarak yeniden biçimlendirdiler. Ama bu biçimlendirme yalnızca ordunun kendi içiyle sınırlı tutulmadı. Onunla birlikte ideolojik, siyasal, sosyal, kültürel tüm düzlemleriyle birlikte Türkiye yeni bir kalıba döküldü; Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin önderliğindeki uluslararası işçi sınıfının sosyalizm ve ezilen halkların Ulusal Kurtuluş Mücadeleleri'ne karşı, karşıdevrimci savaşın ön saflarındaki işbirlikçi kapitalist bir ülkesi.
Hızla gerçekleşen uyarlanma ile devlet aygıtındaki faşist merkezileşme ve maddi yaşamın yeniden üretiminin tekelleşmesi birbirini dinamize ederek gelişti. Zaten CIA'in de kurucu kuramcıları arasında bulunan dünün gestapo şefi R. Gehlen'in danışmanlığında başka türlüsü olamazdı.
Nitekim, Türkiye 1947 yılında üyeliğe kabul edildiği Dünya Bankası'yla ilk Stand By anlaşmasını NATO zincirine bağlanması sonrasında, 1958 yılında kullanırken, bugüne kadar geçen 50 yıl içinde tam 20 sefer bu uluslararası tefecilik kuruluşu önünde diz çöküp, avuç açmıştır.
1961 yılındaki ilk askeri darbeyi ise IMF ile kredi ilişkilenmesi izlemiştir.
Sorasında gerçekleştirilen üç askeri faşist darbenin her birinin ardından koşulları her seferinde daha da ağırlaşan IMF "kredi anlaşmaları"na 18 kez boyun sunulmuş ve en az üç ekonomik kriz ve iki askeri faşist darbeye ek olarak 28 Şubat "Postmodern" postallaması gerçekleştirilmiştir.
Bu "gerçekleştirmeler" arasında sermayenin merkezileşmesi yani, küçük ve orta kapitalistlerle büyükleri hızlanan tempolarda yutarak gelişen tekellerin yaşamın tüm düzlemlerindeki hakimiyetlerini kurmaları hiç de arızi bir durum olmuyor.
Normal şartlar altında sermaye çevrimi tekeli doğururken, tekelci rekabetin basıncı ve tekelci/azami kar zorunluluğu da faşizm için nesnel zemini oluşturur.
Bu sürecin sonunda elde kalan iliklerine kadar çürümüş, işçi sınıfı ile demokratik hak ve özgürlüklerin düşmanı bir faşist rejim ve yegane varlık koşulu bu rejimin ilanihaye devamının sağlanması olan ordu merkezli bir devlet yapılanmasıdır.
Bu yapılanma gerçekleştirilmekle kalınmamış, 50 yıldan uzun süredir verilen tüm devrimci demokratik mücadeleler karşısında olanca kıyıcılığı ile pratikleşen darbelerle savunulup her seferinde, bir önceki dönemden çıkartılan derslerle tahkim edilip yenilenmiştir.
Örneğin MGK yasasının ilk biçiminde "tavsiye" olarak tanımlanan yetkisine, 1980 Askeri Faşist Darbe sonrası yazdırılan Anayasa'da "uyulması zorunlu" eki getirilerek parlamento ve onun kararları üzerinde veto yetkisi verilmiştir. Kurulun babası ABD Ulusal Güvenlik Konseyi'nin dahi cesaret edemediği faşistlikteki bu hükmün pek çok sonucu arasında artık mütekaid konumunun bile dizginleyemediği bir "İç Savaş ve Darbe Tertipçiliği" olmuştur.
Kürt ulusal kurtuluş mücadelesine karşı 20 yıldan fazladır yürütülen "Topyekün Savaş" süreciyle gücüne güç katarak sorgulanamazlık zırhına bürünen bu anlayış o derece kemikleşmiştir ki, tekelci kapitalist sistemin içsel zorunlu hareketinin unsuru olan kimi dönüşümleri bile kavramayı beceremediğinden ayak bağı durumuna gelmiştir.
Yanı başında ABD emperyalizminin destek ve himayesiyle, federe sınırlılığıyla da olsa bir Kürt devleti gelişirken, önce Irak'ta kışkırtıcı provokasyonlar tertipleyip süreci baltalamaya çalışırken derdest edilmeleri üzerine, olası bir Güney'deki akrabalarla birleşme eğiliminin engellenmesi için Türkiye sınırları içinde kitlesel kırımlarla ateşlenecek bir iç savaş tezgahçılığına girişmişlerdir. Biribirini izleyen Kürt illerindeki bombalamaların ardından patlatılan İstanbul Güngören bombasıyla halklar arasında açık bir çatışmayı tetiklemeye çalışan bu "dünün kahramanları" basit ama sistematik bir operasyonla çuvallanmış ve kendilerini aşan bir kapsamdaki çatışmanın konu mankenleri olarak teşhir edilmişlerdir.
En başta ABD emperyalistlerinin paket servisine malzeme edilerek yakın gelecekte neyi, nereye kadar yapabileceklerinin mesajının verildiği ordu ve kontgerilla o çok şişirilmiş yer ve konumu hakkında şimdi de Ergenekon Davası ile balans ayarına alınıyor. Dolayısıyla AKP ne kadar da bu sürecin öznesi/tarafı gibi görünüyor olursa olsun gerçekte konumu bu değildir. Fakat en çok kazanan olması ihtimali, dünde kalanları ihtiyatları bir kenara bırakıp saldırganlaştırırken, sistemin ve devletin yeniden yapılandırılarak 21. yüzyılın sınıfsal ve bölgesel savaşlarına hazırlanmaya çalışanların elini yavaşlatıyor.
Örneğin Kürt coğrafyasında DTP'ın bile önüne geçerek birinci parti olması henüz sindirilememişken üst üste iki genel seçimden de birinci parti olarak çıkan AKP'nin, yaklaşan yerel seçimlerde de ilk sırada yer almanın yanı sıra CHP'yle anılan İzmir Büyükşehir ve bir dizi ilçesinde, MHP'nin kalesi diye gösterilen pek çok il ve ilçede yerel yönetimleri alacak kadar güçlendiğini gösteren kamuoyu araştırmaları örtülü biçimlerde iş görmeye alışkın bu her iki kesimi de panikletiyor.
İşçi sınıfının emekgücünün katmerli sömürüsüne boyun sunmasını sağlayacak başka bir manipülatif partinin görünürde bulunmaması AKP'nin bu kesitteki elini güçlendiren en önemli unsur olmakla kalmıyor. Bu aynı zamanda koşulları, işçi sınıfının siyasete ilgi ve algısını açmasıyla; işçi sınıfı devrimcilerine de ekmek ve insanca yaşam mücadelesi ile özgürlük ve devrici sosyalizm perspektifli mücadelenin iç içe geçirilmesi için son derece uygun bir zeminin varlığı anlamına geliyor.
Daha da önemlisi ise uygun koşullardan yararlanmakla sınırlanmadan, işçi sınıfının, sınıf düşmanı kapitalistlerin şu ya da bu partisinin eliyle yürütülen politikalara yedeklenmesinin ve kendisi için sınıf olma bilinciyle süreçte varlığını ortaya koymasının sağlanmasıdır.
Bunca tantanası yapılan Ergenekoncu kontrgerilla hakkında dokundurmalar, geçerken kabilinden yapılan hatırlatmalar dışında 1977 1 Mayıs Katliamı, Kavel ve daha bir dizi işçi grev ve direnişine gerçekleştirilen toplamda onlarca işçinin öldürüldüğü saldırılar, Çorum, Maraş kıyımları ile derinleştirilen Alevi-Sünni kavgasıyla sendikaları bile mezhepsel temelde parçalayarak sınıfın güçten düşürülmesi planları uyarıcıdır.
Hata yapmak insana mahsussa da aynı hataların nesilden nesile geçen kalıtımsal bir hastalık haline gelmesi kabul edilemez. Geçmişte mezhepsel temelde ayrıştırılıp çatıştırılan işçi sınıfı epeydir de milliyet temelinde kafa kafaya vurdurulmaya çalışılıyor.
Topyekün kirli savaşın köyünden, yurdundan koparıp şehirlerin kuytularına, fabrika ve atölyelerin en dibindeki sömürü cehennemlerine savrulan Kürt sınıf kardeşlerine karşı mensubu olduğu ulustan kapitalistlerin komutasında hazır kıta olup kölece çalışma ve kölece yaşama koşullarının devamı için yarışa girmeye zorlanıyor. Bu yarışın tükettiği sınıfsal içgüdüleriyle, sorumlu olarak, yarıştığı sınıf kardeşi Kürtleri görüp, Tuzla'da kısmen gerçekleştirilebilen onların yatakhanelerinin basılıp dövülmeleri, çaput yatak, eprimekten delik deşik olmuş battaniye ve birkaç giyim malzemesinden oluşan eşyalarının yakılma girişimi gibi saldırılarla düşmanının elini rahatlatması isteniyor.
Bu davadan, taraflarının kimliklerinin ötesinde bir beklenti içine girilemeyeceği gibi işçi sınıfında da bunun oluşumuna izin verilmemelidir. Davanın kapsamı ve davalıların kimliklerinden hareketle, kapitalistlerin hedeflerini maskelemelerine hizmet edecek kafa bulandırıcı duruş ve söylemlere karşı da mücadele edilmelidir.