Pazartesi, 18 Ağustos 2008 (18 yıl 2 ay önce)
Dün Alınteri Gazetesi okurları işçi ve üniversiteli gençlerden küçük bir grup tarafından Boğaziçi Köprüsü en yoğun olduğu iş çıkışı saatinde zincirli bir eylemle kesildi. Köprü korkuluklarına Tuzla tersaneler bölgesindeki artık rutine bağlanan ve her iki günde bir işçi ölüsünün kaldırıldığı iş cinayetlerini duyuran pankartın asıldığı eylem zor kullanan devletin marifetiyle bitirildi. Eylemci işçi ve öğrenciler gözaltına alındılar.
Bunları dünkü haberimizden ve kapitalist düzenin bilinç karatma aracı gazete ve televizyonlarının haberlerinden biliyorsunuz.
O haberlerde tekelci kapitalistlerin propaganda bakanı olarak iş gören genel yayın yönetmenlerinin, ulaşan görüntüleri kesip montajlayarak eylemci işçi ve gençlerle halk arasında oluşan sempati ve eyleme duyulan saygıyı, sahiplenme duygusunu gizleme için sergiledikleri tüm çabalarına karşın alkışları, ürkekçe gülümseyişleri ve tek tek de olsa destekleyen seslenişleri Türkiye işçi sınıfına ulaştı.
Özel otolarında turlamak dışında bir işlevi olmayan birkaç fuzuli yaşam formu dışında bu sahipleniş, bugün tersane işkolu işçilerinin ölümüne çalışma ya da açlıktan ölüm ikilemini artık kabullenmemek yönünde sergiledikleri bu eylemli tavrı, 10-12 saatlik çalışma süresi sonunda, üst üste istiflendikleri otobüslerde hiç beklemedikleri şekilde "fazladan" dakikalar geçirmek zorunda kalacak olmalarına aldırmadan sahiplenen işçiler, farklı biçimlerde de olsa aynı iş cinayetleriyle gerçekleşecek olan sonun kendileri için de tezgahlanmakta olduğunun ayırdında olduklarını gösterdiler.
Sahiplenişleri, bu farkındalığa rağmen içine itildikleri örgütsüzlük batağının ve kapitalist bireycilik kültürünün bombardımanı arasında preslenen toplumsal hafızanın boşluğuyla oluşturulan "olanlara karşı çıkılamaz" anlayışına vurulan darbe olmasından kaynaklanıyordu. Evet, onlara; "sustukça öldürülmemize suç ortağı olacaksınız" deniyordu ama orada, yolda kalanlar biliyorlar ki, sustukça iş cinayetleriyle olmayacaksa bile, işsizlik ve açlıkla, aşırı çalışmayla, çalışılan her gün solunan, temas edilen zehirli kimyasallarla, kapitalistin karı için yolların her gün biraz daha büyüyen kan ve ölüm denizine çeviren trafik cinayetleriyle, yokluk ve yoksunluklarla bunalan beyinlerden üretilen cinnetlerle ve daha sayılamayacak kadar çok biçimle gelen erken ölümün hedef tahtasındalar. Ama sessizdiler, susuyorlardı. Kabullenmişlerdi. Tekelci kapitalistlerin bu ölümüne çalışma saldırısına karşı çıkmanın mümkün olduğunu ve bu tavrı benimseyen işçiler üstelik yüzleri geleceğe dönük bir kuşaktan genç işçiler olduğunu gördüler.
Sokaklar, caddeler, köprüler ve meydanlar kısacası hayatın akışı ve hareketinin düğüm noktaları tüketici hiçliğin orta sınıf bayağılıyla yaşanan anın hiçliğine prangalanmış olmaktan, işçi sınıfının eylemiyle özgürleşip, geleceğe uzanan bir dinamizm kazanıyor.
Diğer taraftan Boğaziçi Köprüsü trafiğinin kesilmesinde, basit bir duygusal dinamizm yaratma hedefi güdülmemiştir.
O köprülerin altından yılda 50 binden fazla gemi geçiyor. Ulusal ve uluslararası bandralı bu binlerce gemi içinde Tuzla tersaneler bölgesinde yapılmış olanların sayısı da her geçen gün artıyor.
O köprülerin altından, küçüklü büyüklü kuru yük gemileri, römorkörler, mavnalar, şilep ve yakıt tankerleri, İstanbul'un her iki yakası arasında her gün deniz yoluyla 1 milyondan fazla insan ile binlerce araç taşıyan vapurlar, velhasılı; binlerce gemi gelip, geçiyor.
Tuzla'daki ve dünyanın diğer tüm örgütsüz işçilerin sömürüsüyle karlarını azamileştirmeye girişen patronların alabildiğine kuralsızlaştırdığı çalışma koşullarının ürünü iş cinayetlerinde katledilen işçi cesetleriyle yüklü gemiler.
Köprü trafiğini zincirli eylemle kesen işçiler hem o anda orada bulunan sınıf kardeşlerine hem de yazılı ve görüntülü basın aracılığıyla tüm Türkiye'deki sınıf kardeşlerine bu gerçeği göstediler.
Dediler ki; "Biz sustukça iş cinayetilerinde katledilen sınıf kardeşlerimize yenileri katılıyor. Biz görmedikçe, isyanımızı haykırmadıkça acımızla birlikte sorumluluğumuz da büyümektedir. Ve siz sınıf kardeşlerimiz, duymadıkça, bu isyanı sahiplenmedikçe, bu köprünün altından geçen gemilere, iş cinayeti ürünü yenilerinin katılmasının sorumluluğunu taşıyacaksınız."
Bir şey yapın! Küçük de olsa bir şey yapalım! Kendimiz, birbirimiz, kapitalistlerin ölümüne çalışma koşullarında ve neredeyse sınırsız zamanlar boyunca çalışmak zorunda bırakarak kırıma uğrattığı hepimiz için bir şeyler yapalım!
Kapitalistlerin azami karı için sessiz ve uysalca boyunsunup, birbirimizle yarışarak sıranın kendimize gelmesini beklemeyelim. Öldürülen sınıf kardeşlerimizin hesabını sorarak henüz yaşayan kendimizin haklarımıza sahip çıkalım.
Bugün köprülerinin trafiğini kestik, yarın Boğazlar'ını sıkalım. El ele verip, eylemlerimizi halka halka büyütelim. Grev diliyle konuşalım.
İşçinin çalışma ve iş güvenliği hakkına, insanca yaşam hakkına önem vermeyen kapitalizmin karşısında teslim olmayan sınıf kardeşlerimize sempati duymakla yetinmeyip, alkışlamak için harekete geçen ellerimizin indireceği her bir şartelle, yüreklerinden vuralım.