Pazartesi, 18 Ağustos 2008 (18 yıl 2 ay önce)
Onlar evlerinden her ayrıldıklarında “tekrar evime dönebilecek miyim?” belirsizliğiyle yollara düşenler... Kapitalist barbarlar tarafından da her gün yavaş yavaş öldürülenler...
İlk olarak bu eylemi tersanelerde iş cinayetine kurban giden sınıf kardeşlerimize armağan ediyoruz. Bu işin burda, böyle kapanmayacağını, kapatmayacağımızı, yeni ölümler olduğu taktirde dünyayı onlara dar edeceğimizi bir kez daha söylüyoruz.
Yine canlarımız yanmış, 3 sınıf kardeşimizi daha toprağa vermiştik. Artık hesap sormalı, anladıkları dilden konuşmalıydık. Ölümleri meşrulaştıranların yüzüne tokat gibi cevap vermeliydik. Kapitalist kentin ana damarlarından birini keseceğiz. Boğazın trafiğini kısa süreli de olsa kesmek, işçi ve emekçi sınıflara yapabileceklerimize dair bir işaret olacaktı.
Tek başına ölümler için de değildi bu eylem. İnsanın insan tarafından hem de aşağılıkça sömürüldüğü kapitalizme ve onun yozlaşma ve çürütme politiklarına, toplumun duyarsızlaştırılmasına karşı bir çığlık, egemen sınıflar arası iktidar savaşlarına yedeklenmeye çalışılan emekçi sınıflara kendi çıkar ve ihtiyaçları için net bir sınıf duruşunu da işaret etmek istiyorduk.
Ve eylem günü geldi. Heyecanlıydık. Ee tabii kolay değil Anadolu ve Avrupa Yakası'nı birbirinden ayırmak. Hatta o kadar heyecanlıydık ki ne slogan attığımızı da anlamaz olmuş, kendimi zincire kilitlemeyi dahi unutmuştum. İlk paniği hem biz hem de arabaları durdurulan emekçiler atlattıktan sonra arabalarından inen emekçilere bir konuşma yaparak tersanelerde ölümleri dururmak için bu eylemi yaptığımızı anlatıp herkesi ölümlere karşı duyarlı olmaya davet ettik. O esnada emekçilerin alkış sesleri gelmeye başlayınca inanılmaz sevinçle doldu yüreklerimiz.
Yaklaşık 5 dakika sonra gelen polis ekipleri şaşkınlıkları, eylemin meşruluğu ve basının ilgisi yüzünden fazla “tartaklamamaya” özen gösterseler de zincirleri kopartmak için saldırıları asfaltın üstünde yaklaşık 5 dakika boğuşma şeklinde devam etti. Daha sonra zincirim koptu, arabaya alındım. Bu esnada henüz araçlara alınmayan arkadaşlarım vardı ve slogan atmaya devam ediyorlardı. Ben de slogan atmaya başlayınca polis yumruklarla saldırdı, ağzımı kapatmaya çalışmasına rağmen slogan atmaya devam ettim. Sol elimin boş kalmasıyla da arabanın camını açıp slogan atmaya devam ettim. Bu esnada basının gelmesi üzerine yumruk yağmurunu kesen polis sadece kafamı eğmekle yetindi.
Küfürler ve tahrikler eşliğinde Boğaz'daki karakola götürüldükten sonra ilk karşılaştığımız soru "Köprüye nasıl geldiniz?' sorusuydu. Üniversite öğrencisi olanlarımız daha fazla saldırıya maruz kaldı. Kendileri para karşılığında her işi yaptıkları için “Bu eylem için kaç para aldınız?” gibi sorular bile sordular. Ardından “Size ne tersanedeki ölümlerden?” sözleriyle tahrik etmeye çalışsalar da ciddiye almamaya özen gösteriyorduk.
Trafik cezaları ve tutanağı getiren polisler imzalamayacağımızı anlayınca artık soru da sormaz olmuşlardı. Sağlık kontrolü için hastaneye götürülürken bir işkence biçimi olan “ters kelepçe” yaparak hastaneye götürüldük. Doktorun kelepçelerimizi çıkarttırmadan muayene etmesine net tavır alarak muayene edilmeden Çengelköy Polis Karakolu'na götürüldük ve gece saatlerinde de serbest bırakıldık.
Evet, belki dayak yedik ancak onlara artık tek bir tersane işçisinin ölmesi durumunda neler yapabileceğimizi gösterdik. Her gün “Evime acaba dönebilecek miyim?” diyen sınıf kardeşlerimiz bir gün gelecek milyonlar olup köprülerinizden akacak ve gökdelenlerinizi başınıza geçirecek. Bu uzak bir hayal değil! Yeter ki kendimize ve tarihimize güvenelim. Hepimize kolay gelsin yoldaşlar!!