Mazotun fiyatını 1 YTL'den bile aşağı çekeceklerdi ama şimdi suyu da paraya bağladılar.
İstanbul'da Melen Çayı'nın şebekeye bağlanmasıyla birlikte başlayan halkın içme suyu ihtiyacı tartışması yayılarak büyüyor.
Kurak geçen yazların ardından, yağışların da ortalamanın gerisinde kalmasıyla dolamayan baraj gölleri; ve tabi her orta sınıf sitesi ile her sanayi vampiri fabrikasının kendi açtığı artezyenlerle yeraltı sularını vantuzlamasının susuzluğun şiddetini artırmasıyla tartışmalar da alevleniyor.
Kuraklık, sınıfsal düzlemde en şiddetli yansımasını yoksul köylülüğün yıkımını hızlandımaktaki etkisiyle gösteriyor. Zira, artık tarlalarını sulamak isteyenler, kullandıkları suyun parasını ödemek zorunda kalacaklar. Üstelik bu iş için gereken tesisatın döşenmesi, sayaç masrafı vb. giderleri de ödemek şartıyla.
Üstelik açılmış artezyenlere sayaç takmakla kalınmadı ve yeni artezyenlerin açılması da yasaklandı.
Böylece, özelleştirme diye başlanan süreç yaşamın en temel girdilerinden suyun piyasalaştırılmasıyla hedeflerine adım adım ulaşmaya başladı.
Bütün o "1 YTL'ye mazot" teranelerinin ardından yoksul köylülük su bile bulamayıp göç yollarına düşerken bu nasıl bir ironidir ki, sürürdükleri şehirlerin kıyılarında her türlü altyapı gibi kanalizasyon ve sudan da mağrumlar...
Öte yandan eve gelen su, salgın hastalık yaptıktan sonra suyun altyapısı olsa ne olacak... Şebeke sularına kanalizasyon mu karışmıyor, gelişi güzel gübre kullanımı mı zehirlemiyor, ağır metaller ve yalnızca sanayide kullanılan kimyasal maddeler mi çıkmıyor... İşte Melen Çayı veya Kızılırmak suyu...
Tüm bu kirliliklerin sorumlusu kapitalistler ise atıkların kontrolü için yapmak zorunda oldukları en ufak bir harcamayı karlarından yapılan kesinti olarak gördükleri için yıllardır toprağa, nehirlere ve denize akıtırken pisliklerini hiçbir engellemeyle karşılaşmadılar. Halen daha, altına imza atılan onlarca sözleşmeye rağmen takla üstüne takla atan kapitalistlerin devleti, zorunlu tedbirlerin alınmasını sağlamak yerine üç otuz paralık göstermelik cezalarla durumu idare etmekle kalmayıp, çevrecileri yaka paça şehirlerden atıyor.
AKP'sinden, CHP'sine kapitalist siyaset yelpazesinin herbir yaprağı, yaşamı hücrelerine kadar kirleten bu süreci izlemekle yetinmeyip, kirletici kapitalistleri işçi sınıfının gözlerinden saklamak için olağanüstü çaba harcamakta birbirleriyle yarışıyorlar.
Tabi bir de, kimin sattığı suyun daha kirli olduğu konusundaki sahte raporların hazırlattırılması ve temiz kalan son kaynakların, azami kar ihtiyacına cevap verecek şekilde tekellere peşkeş çekilerek damacanalar, şişeler, bardaklar halinde pazara yığılması kirli yarışını da unutmamalıyız.