GÜNCEL
Bu derneğin sloganı: "Yoksulları Güldürün"! Peki kim gülüyor?Ortalık pislik kokuyor. Dinci tekellerin ve AKP'nin imaj ve propaganda aygıtlarından Deniz Feneri adındaki derneğin pislikleri ortalığa yayıldı.
Kendini "yoksullara yardım eden", kutsal amaçları olan bir organizasyon olarak sunan bu kara para aklama, dini duyguları sömürme, gerici dinci ideolojiyi yayma çetesinin milyon euroluk yolsuzluklarına bakın hele.
Halkın dini duygularını sömürerek servetine servet katan, tekelleşen dinci sermayenin de tüm kapitalist tekeller gibi dininin de imanının da paradan başka bir şey olmadığını gösteren şu iç etme operasyonuna bakın hele.
Almanya polisinin, Deniz Feneri e. V.'nin ve bağlı kuruluşların ülke genelindeki binalarına yönelik olarak başlattığı yolsuzluk, zimmet suçlamalı operasyonlarında, el konulan belgeler ve tutuklanan yöneticilerin ifadeleri üzerine hazırlanan dava dosyası basına yansımaya başladı.
340 polisle gerçekleştirilen operasyonlarda derneğin binalarında, yöneticilerin ofislerinde ve ilgili şahıslar tarafından kullanılan 14 apartman dairesi basıldı.
Yapılan baskınlarda ele geçirilen belgelere göre, son dört yılda 14 milyon, toplamda ise 40.3 milyon euro bağış geliri elde edilmiş. Bu tutarın 8 milyon euroluk kısmının kimler tarafından nerede ve nasıl kullanıldığı tespit edilememiş.
Derneğin muhasebe sorumlusu Firdevsi Ermiş, Frankfurt Eyalet Yüksek Bölgesel Mahkemesi’nde görülmekte olan davada, bu konu hakkındaki sorulara; "Zamanla kendi katkılarımla işleyen kriminal bir sisteme alet oldum." şeklinde cevap verdi.
Ermiş ayrıca, "muhtaç durumdaki insanlara yardım edileceği" söylemiyle toplanan bağışların, Almanya’da kurulan Weiss GmbH aracılığıyla Beyaz Holding'e transfer edilmesinin yanı sıra Kanal 7 ve Media GmbH'a aktarıldığı söyledi.
Dava dosyasında aktarılanlara göre; Kanal 7 Televizyonu eski yöneticisi, bugünün Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Başkanı Zahid Aykut Akman ve diğer beş ortağın her birine, ayda 32 bin euro ödenerek dinsel inanış ve gerici yaşam tarzının görüntülü propagandasının bu aracı, finanse edilmiş.
Hepsi de dindarlıklarıyla övünüp bunu ticari ranta dönüştüren Kanal 7 televizyonunun Türkiye’deki yöneticileri olan Zekeriya Karaman, İsmail Karahan, Mustafa Çelik ve Harun Kapuyoldaş’ın Deniz Feneri Derneği'nin de başında olduklarını ve soruşturulan yolsuzluğun bu yakın ilişki içinde "bir cepten diğer cebe aktarma" biçiminde kolayca gerçekleştirildiğini anlatan Ermiş'in ifadeleri, Zahit Akman üzerinden TC Hükümeti'ne ve Başbakan Tayyip Erdoğan'a kadar uzandı.
Mustafa Çelik, İsmail Karahan, Mehmet Gürhan ve Zekeriya Karahan'la birlikte, Almanya’da kurulan Euro 7, Atlas, Weiss GmbH gibi şirketlerin kurucu ortakları arasında yer alan Zahit Akman'ın bu paraların bir kısmını 2007 seçim kampanyası sırasında T. Erdoğan başkanlığındaki AKP'ye iletilmesinde aracılık yaptığı iddiası ise başta Doğan Grubu gazete ve televizyonları ile CHP tarafından havada kapılıp tedavüle sokuldu.
Erdoğan ile Aydın Doğan arasında şantaj ve tehditlere varan sert polemikler oldu ve sürüyor. CHP'nin yolsuzluk rezaletinin üstüne atlamasındaki meramı biliniyor. Yakın zamana kadar AKP ile iyi geçinen Doğan Grubu'nun yolsuzluk belgelerinin üstüne gitmesi ise hala muamma kalan yönleri olsa da yeni bir tv kanalı için satın almak istediği frekansa RTÜK'ün izin vermemesinden kaynaklandığı iddia ediliyor. Sonuçta ortada dini duyguları sömürerek toplanan paraların ceplere indirilmesi, seçimlerde propaganda amaçlı kullanılması gibi rezaletlerle birlikte bir başka sermaye grubunun porföyünü genişletme çekişmesinden kaynağını alan bir tartışma; ama bu, beraberinde kapitalist düzene özgü birçok pisliğin, rezaletin ortalık yere serilemisini de getirdi. Bu pis koku burdan geliyor.
İddianın dayandırıldığı Deniz Feneri e. V'nin yolsuzluklarına ilişkin açılan davanın dosyasının kanıtlar bölümünde; 02.02.05 tarihli 'Empfangsbestitigung 2' olarak nitelendirilen alındı belgesinde, herhangi bir meblağ belirtilmeden Mehmet Gürhan'ın, Firdevsi Ermiş'ten aldığı parayı, Türkiye Cumhuriyeti'nin Başbakanı konumundaki Tayyip Erdoğan'a verilmek üzere aldığını onayladığı görülüyor.
Bu konunun sorulduğu, Ermiş' in 7. kez alınan ifadesinde de, iddianın doğruluğunu tasdik etmiş.
Yine davanın dosyasında aktarılan bilgilere göre MindMatics adlı telefon şirketinin yardım toplamak için kendisinden alınan 0900-550202 numaralı telefon aracılığıyla, her arama için telefon faturalarından 5 € çekildi.
Arama başına çekilen bu para, Deniz Feneri Derneği adına sözleşmeyi yapan Yönetim Kurulu Başkanı Mehmet Gürhan tarafından muhatap gösterilen Mehmet Taşkan'ın hesabına yatırılmış.
Bu yolla ve yalnızca Almanya'da göçmen işçilerden iç edilen para, Ocak 2007 ile Kasım 2007 arasındaki zaman dilimi için 93 bin euro olarak tespit edilmiş. M. Taşkan tarafından henüz çekilmeyen tutarına, 24.01.2008 tarihli haciz kararına istinaden el konulmuş.
Ağustos 2006'dan, Ocak 2007'ye kadar Deniz Feneri a.V.'ye aktarılan paraların toplamı ise 133.000,00 Avro olarak havale edilmiş.
Doğduğu yerde doyamayıp Almanya başta olmak üzere dünyanın dört bir yanına savrulan işçilerin dini duygu ve memleket hasretlerini sömüren bu yeşilli, allı hırsızlar en büyük yardımı bizzat Avrupa tekelci kapitalistlerinden aldılar.
Tüm bu kayıtdışı/yasadışı işlemler, "yabancı"-lığın kıyılarında tutulan Türkiyeli göçmen işçileri; Almanya, Fransa, Hollanda vd. ülkelerin işçileriyle rekabete sokularak sömürüyü şiddetlendirmeye çalışan Avrupalı tekelci kapitalistler tarafından yıllarca görmezden gelinmekle kalmayıp el altından desteklendi.
Böylece, artık ihtiyacın kalmadığı herhangi bir zamanda "onlardan" kurtulmak için de bir yol açık kalıyordu.
İslamcı ideolojiyle zırhlanan kapitalistler kökleri ta Cumhuriyet öncesi döneme uzanan ve en büyük çıkışlarından birini 12 Eylül darbecileri eliyle sırtları sıvazlanarak yaptılar.
Darbeci generallerin ilk işlerinden biri din dersinin zorunlu hale getirilmesi, her mahalleye bir cami, her sokağa bir kuran kursu, pıtrak gibi çoğalan İmam Hatip Liseleri açmaktı.
Hedeflenen, dinci ideoloji, başta türban olmak üzere tüm diğer araçlar yoluyla işçi sınıfı ve emekçileri dünün inanış ve yaşam tarzıyla parçalayıp, cemaat ilişkileri içine hapsederek, uysal sömürü nesneleri olarak kapitalistlere peşkeş çekilmesiydi.
İşçi sınıfı ve emekçiler, hangi dinsel, milliyetsel vd. söylemle etiketlenmiş olursa olsun kapitalistlerle çıkarlarının uzlaşmaz karşıt olduğu ve dolayısıyla her an açık ya da örtük biçimler altında durmadan çatıştıklarının bilincine ulaşılması engellenmek isteniyordu.
Bu bilince ulaşılması bir kez engellendiğinde ücret adı altında elde edilen geçimliklerin bizzat işçinin emek sürecinde ortaya çıkarıldığı; yani, işçinin kendisi tarafından metaya katılan değerin bir parçası olduğu gerçeği örtülüp, kapitalistin vicdanıyla oranlı olarak belirlendiği yalanı kabul ettirilebilirdi.
Sonraki adım her günkü sömürücüsüne minnet duyan, makine başında, şantiyede ya da tarlada gerçekleştirdiği üretimle onu biraz daha büyüten ama kendisiyle birlikte diğer işçilerin çalışma ve yaşam koşullarını her gün biraz daha dibe bastırılmasına ses çıkarmayan bir işçi modelinin kökleştirilmesiydi.
Dinsel söylem bu iki yanlı çözülmenin en işlevsel aracı olarak kullanıldı.
İşçiyle üretim aracı arasına giren atölye-fabrika içi hiyerarşi, işçiyle ürettiği mal arasına giren kapitalist, işçiyle sınıfı arasına giren kapitalist ideoloji ve devlet aygıtı iç içe geçerek işçinin yaşamı ve geleceğini ipotek altına almak için asla sorgulanamayan dinsel söylemleri alabildiğine yaygınlaştırıp tepe tepe kullandılar.
Sonuçta bir yandan proleter sınıf yoldaşlığı darbelenip kapitalistle dinsel (milliyetsel olanla birlikte) "kardeşlik" temelinde paydalaşma örtüsü, uzlaşmaz sınıf karşıtlığının ve çatışmasının üzerine serildi. Sömürü şiddetini ve yoğunluğunu artırıp, sermaye el koyduğu artı değerle birlikte karlılığını, üretimin her çevriminde artan oranlarda büyütürken işçinin sessiz bir tevekkül içinde boyunsunması örgütlendi.
Şu ya da bu cemaat kesimini içinden ağzı laf yapan, şeyhin ya da hocanın yakın çevresinde yer alan zibidi gözü açıklar bu çaresiz boyunsunmayı kurulan fabrika ve atölyelerde, üretilen malların pazarlandığı market ve mağzalarda ve tüm diğer araçlarla sonuna kadar sömürdüler.
Sefaleti örgütleyip meta biçiminde sefillik pazarladılar. Karşılığında ise sefahat devşirdiler. İç edilen milyon Aeurolarla yaşanan sefahat.
Tıpkı Koçlar'ın, Sabancılar'ınki gibi içinde yüzülen türden bir sömürücü sefahat.
Artık cılkı çıkan bu sefil sefahatın yiyicileri, düne kadar sırtlarını sıvazlayan tekelci kapitalistlerin el koydukları artıdeğeri gerçekleştirme sorununun büyümesiyle hedefe konmaya başlandılar.
Türkiye sınırları içinde mali soruşturmalar çoğalıp polisiye takibat, adli yaptırım seviyesine çıkartılarak pazardan sürülüp atılarak biriktirilen servetler tekellere kanalize edildi.
Avrupa'da olan da bunun devamı niteliğinde. Türkiyeli göçmen işçilerden yürütülen milyon eurolar, değişen uluslararası stratejilerin bir yansıması olarak (ucu TC Hükümeti'ne uzanan) yolsuzluklar şeklinde teşhir ediliyor.
Fakat bu son derece dikkatli yapılıyor.
Emek hırsızlığı ve sömürünün dinsel söylemine kıyısından bindirilirken, kapitalizmin temel dinamiği, üzerinde yükseldiği zemin özenle gizleniyor.
Kapitalizmin bekasına göre düzenleniyor saldırılar. Avrupa emperyalistleri de Türkiye'deki işbirlikçileri de bu hedefe yönelerek, çaresizliği ve yalnızlığı örgütlüyorlar.
Pazartesi, 8 Eylül 2008 (18 yıl 2 ay önce)
Bu derneğin sloganı: "Yoksulları Güldürün"! Peki kim gülüyor?
Kendini "yoksullara yardım eden", kutsal amaçları olan bir organizasyon olarak sunan bu kara para aklama, dini duyguları sömürme, gerici dinci ideolojiyi yayma çetesinin milyon euroluk yolsuzluklarına bakın hele.
Halkın dini duygularını sömürerek servetine servet katan, tekelleşen dinci sermayenin de tüm kapitalist tekeller gibi dininin de imanının da paradan başka bir şey olmadığını gösteren şu iç etme operasyonuna bakın hele.
40 milyon euro nerede?
Almanya polisinin, Deniz Feneri e. V.'nin ve bağlı kuruluşların ülke genelindeki binalarına yönelik olarak başlattığı yolsuzluk, zimmet suçlamalı operasyonlarında, el konulan belgeler ve tutuklanan yöneticilerin ifadeleri üzerine hazırlanan dava dosyası basına yansımaya başladı.
340 polisle gerçekleştirilen operasyonlarda derneğin binalarında, yöneticilerin ofislerinde ve ilgili şahıslar tarafından kullanılan 14 apartman dairesi basıldı.
Yapılan baskınlarda ele geçirilen belgelere göre, son dört yılda 14 milyon, toplamda ise 40.3 milyon euro bağış geliri elde edilmiş. Bu tutarın 8 milyon euroluk kısmının kimler tarafından nerede ve nasıl kullanıldığı tespit edilememiş.
Derneğin muhasebe sorumlusu Firdevsi Ermiş, Frankfurt Eyalet Yüksek Bölgesel Mahkemesi’nde görülmekte olan davada, bu konu hakkındaki sorulara; "Zamanla kendi katkılarımla işleyen kriminal bir sisteme alet oldum." şeklinde cevap verdi.
Dinci vakıftan, RTÜK'e ve Başbakana uzanan pislik zinciri
Ermiş ayrıca, "muhtaç durumdaki insanlara yardım edileceği" söylemiyle toplanan bağışların, Almanya’da kurulan Weiss GmbH aracılığıyla Beyaz Holding'e transfer edilmesinin yanı sıra Kanal 7 ve Media GmbH'a aktarıldığı söyledi.
Dava dosyasında aktarılanlara göre; Kanal 7 Televizyonu eski yöneticisi, bugünün Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Başkanı Zahid Aykut Akman ve diğer beş ortağın her birine, ayda 32 bin euro ödenerek dinsel inanış ve gerici yaşam tarzının görüntülü propagandasının bu aracı, finanse edilmiş.
Hepsi de dindarlıklarıyla övünüp bunu ticari ranta dönüştüren Kanal 7 televizyonunun Türkiye’deki yöneticileri olan Zekeriya Karaman, İsmail Karahan, Mustafa Çelik ve Harun Kapuyoldaş’ın Deniz Feneri Derneği'nin de başında olduklarını ve soruşturulan yolsuzluğun bu yakın ilişki içinde "bir cepten diğer cebe aktarma" biçiminde kolayca gerçekleştirildiğini anlatan Ermiş'in ifadeleri, Zahit Akman üzerinden TC Hükümeti'ne ve Başbakan Tayyip Erdoğan'a kadar uzandı.
Mustafa Çelik, İsmail Karahan, Mehmet Gürhan ve Zekeriya Karahan'la birlikte, Almanya’da kurulan Euro 7, Atlas, Weiss GmbH gibi şirketlerin kurucu ortakları arasında yer alan Zahit Akman'ın bu paraların bir kısmını 2007 seçim kampanyası sırasında T. Erdoğan başkanlığındaki AKP'ye iletilmesinde aracılık yaptığı iddiası ise başta Doğan Grubu gazete ve televizyonları ile CHP tarafından havada kapılıp tedavüle sokuldu.
Erdoğan ile Aydın Doğan arasında şantaj ve tehditlere varan sert polemikler oldu ve sürüyor. CHP'nin yolsuzluk rezaletinin üstüne atlamasındaki meramı biliniyor. Yakın zamana kadar AKP ile iyi geçinen Doğan Grubu'nun yolsuzluk belgelerinin üstüne gitmesi ise hala muamma kalan yönleri olsa da yeni bir tv kanalı için satın almak istediği frekansa RTÜK'ün izin vermemesinden kaynaklandığı iddia ediliyor. Sonuçta ortada dini duyguları sömürerek toplanan paraların ceplere indirilmesi, seçimlerde propaganda amaçlı kullanılması gibi rezaletlerle birlikte bir başka sermaye grubunun porföyünü genişletme çekişmesinden kaynağını alan bir tartışma; ama bu, beraberinde kapitalist düzene özgü birçok pisliğin, rezaletin ortalık yere serilemisini de getirdi. Bu pis koku burdan geliyor.
İddianın dayandırıldığı Deniz Feneri e. V'nin yolsuzluklarına ilişkin açılan davanın dosyasının kanıtlar bölümünde; 02.02.05 tarihli 'Empfangsbestitigung 2' olarak nitelendirilen alındı belgesinde, herhangi bir meblağ belirtilmeden Mehmet Gürhan'ın, Firdevsi Ermiş'ten aldığı parayı, Türkiye Cumhuriyeti'nin Başbakanı konumundaki Tayyip Erdoğan'a verilmek üzere aldığını onayladığı görülüyor.
Bu konunun sorulduğu, Ermiş' in 7. kez alınan ifadesinde de, iddianın doğruluğunu tasdik etmiş.
Yine davanın dosyasında aktarılan bilgilere göre MindMatics adlı telefon şirketinin yardım toplamak için kendisinden alınan 0900-550202 numaralı telefon aracılığıyla, her arama için telefon faturalarından 5 € çekildi.
Arama başına çekilen bu para, Deniz Feneri Derneği adına sözleşmeyi yapan Yönetim Kurulu Başkanı Mehmet Gürhan tarafından muhatap gösterilen Mehmet Taşkan'ın hesabına yatırılmış.
Bu yolla ve yalnızca Almanya'da göçmen işçilerden iç edilen para, Ocak 2007 ile Kasım 2007 arasındaki zaman dilimi için 93 bin euro olarak tespit edilmiş. M. Taşkan tarafından henüz çekilmeyen tutarına, 24.01.2008 tarihli haciz kararına istinaden el konulmuş.
Ağustos 2006'dan, Ocak 2007'ye kadar Deniz Feneri a.V.'ye aktarılan paraların toplamı ise 133.000,00 Avro olarak havale edilmiş.
Emperyalistlerin dine karşı ikiyüzlülüğü
Doğduğu yerde doyamayıp Almanya başta olmak üzere dünyanın dört bir yanına savrulan işçilerin dini duygu ve memleket hasretlerini sömüren bu yeşilli, allı hırsızlar en büyük yardımı bizzat Avrupa tekelci kapitalistlerinden aldılar.
Tüm bu kayıtdışı/yasadışı işlemler, "yabancı"-lığın kıyılarında tutulan Türkiyeli göçmen işçileri; Almanya, Fransa, Hollanda vd. ülkelerin işçileriyle rekabete sokularak sömürüyü şiddetlendirmeye çalışan Avrupalı tekelci kapitalistler tarafından yıllarca görmezden gelinmekle kalmayıp el altından desteklendi.
Böylece, artık ihtiyacın kalmadığı herhangi bir zamanda "onlardan" kurtulmak için de bir yol açık kalıyordu.
Gericiliğin önünü açan kim?
İslamcı ideolojiyle zırhlanan kapitalistler kökleri ta Cumhuriyet öncesi döneme uzanan ve en büyük çıkışlarından birini 12 Eylül darbecileri eliyle sırtları sıvazlanarak yaptılar.
Darbeci generallerin ilk işlerinden biri din dersinin zorunlu hale getirilmesi, her mahalleye bir cami, her sokağa bir kuran kursu, pıtrak gibi çoğalan İmam Hatip Liseleri açmaktı.
Din: Emekçileri parçalama, sınıf mücadelesinden uzaklaştırma aracı
Hedeflenen, dinci ideoloji, başta türban olmak üzere tüm diğer araçlar yoluyla işçi sınıfı ve emekçileri dünün inanış ve yaşam tarzıyla parçalayıp, cemaat ilişkileri içine hapsederek, uysal sömürü nesneleri olarak kapitalistlere peşkeş çekilmesiydi.
İşçi sınıfı ve emekçiler, hangi dinsel, milliyetsel vd. söylemle etiketlenmiş olursa olsun kapitalistlerle çıkarlarının uzlaşmaz karşıt olduğu ve dolayısıyla her an açık ya da örtük biçimler altında durmadan çatıştıklarının bilincine ulaşılması engellenmek isteniyordu.
Sömürücüsüne minnet duyan dindar emekçi
Bu bilince ulaşılması bir kez engellendiğinde ücret adı altında elde edilen geçimliklerin bizzat işçinin emek sürecinde ortaya çıkarıldığı; yani, işçinin kendisi tarafından metaya katılan değerin bir parçası olduğu gerçeği örtülüp, kapitalistin vicdanıyla oranlı olarak belirlendiği yalanı kabul ettirilebilirdi.
Sonraki adım her günkü sömürücüsüne minnet duyan, makine başında, şantiyede ya da tarlada gerçekleştirdiği üretimle onu biraz daha büyüten ama kendisiyle birlikte diğer işçilerin çalışma ve yaşam koşullarını her gün biraz daha dibe bastırılmasına ses çıkarmayan bir işçi modelinin kökleştirilmesiydi.
Dinsel söylem bu iki yanlı çözülmenin en işlevsel aracı olarak kullanıldı.
"Din kardeşliği"nden rant devşirme
İşçiyle üretim aracı arasına giren atölye-fabrika içi hiyerarşi, işçiyle ürettiği mal arasına giren kapitalist, işçiyle sınıfı arasına giren kapitalist ideoloji ve devlet aygıtı iç içe geçerek işçinin yaşamı ve geleceğini ipotek altına almak için asla sorgulanamayan dinsel söylemleri alabildiğine yaygınlaştırıp tepe tepe kullandılar.
Sonuçta bir yandan proleter sınıf yoldaşlığı darbelenip kapitalistle dinsel (milliyetsel olanla birlikte) "kardeşlik" temelinde paydalaşma örtüsü, uzlaşmaz sınıf karşıtlığının ve çatışmasının üzerine serildi. Sömürü şiddetini ve yoğunluğunu artırıp, sermaye el koyduğu artı değerle birlikte karlılığını, üretimin her çevriminde artan oranlarda büyütürken işçinin sessiz bir tevekkül içinde boyunsunması örgütlendi.
Din, cemaat, vakıf, TV, dernek: İç edilen milyon eurolar
Şu ya da bu cemaat kesimini içinden ağzı laf yapan, şeyhin ya da hocanın yakın çevresinde yer alan zibidi gözü açıklar bu çaresiz boyunsunmayı kurulan fabrika ve atölyelerde, üretilen malların pazarlandığı market ve mağzalarda ve tüm diğer araçlarla sonuna kadar sömürdüler.
Sefaleti örgütleyip meta biçiminde sefillik pazarladılar. Karşılığında ise sefahat devşirdiler. İç edilen milyon Aeurolarla yaşanan sefahat.
Tıpkı Koçlar'ın, Sabancılar'ınki gibi içinde yüzülen türden bir sömürücü sefahat.
Şiddetlenen tekelci rekabet
Artık cılkı çıkan bu sefil sefahatın yiyicileri, düne kadar sırtlarını sıvazlayan tekelci kapitalistlerin el koydukları artıdeğeri gerçekleştirme sorununun büyümesiyle hedefe konmaya başlandılar.
Türkiye sınırları içinde mali soruşturmalar çoğalıp polisiye takibat, adli yaptırım seviyesine çıkartılarak pazardan sürülüp atılarak biriktirilen servetler tekellere kanalize edildi.
Avrupa'da olan da bunun devamı niteliğinde. Türkiyeli göçmen işçilerden yürütülen milyon eurolar, değişen uluslararası stratejilerin bir yansıması olarak (ucu TC Hükümeti'ne uzanan) yolsuzluklar şeklinde teşhir ediliyor.
Fakat bu son derece dikkatli yapılıyor.
Emek hırsızlığı ve sömürünün dinsel söylemine kıyısından bindirilirken, kapitalizmin temel dinamiği, üzerinde yükseldiği zemin özenle gizleniyor.
Kapitalizmin bekasına göre düzenleniyor saldırılar. Avrupa emperyalistleri de Türkiye'deki işbirlikçileri de bu hedefe yönelerek, çaresizliği ve yalnızlığı örgütlüyorlar.