Servis bekleyen çocuklar, tüfekle katledildiler; tetiği çeken belli, peki çektiren?
Olay şu: Edirne'nin Lalapaşa ilçesine bağlı Kalkansöğüt Köyü'nde okul servisini bekleyen ilköğretim öğrencilerinin üzerine ateş açıldı.
Tek kırma olarak adlandırılan av tüfeğiyle çocukları Burhan Can (7) ve Özden (13) ile Mümine Döşlü adlı bir başka öğrenciyle servis bekleyen anne Servet Altan'ın üzerlerine "domdom" tabir edilen iri saçmalı fişeklerle ateş açıldı.
Açılan ateşte ağır yaralanan anne çocuklarının üzerine kapanarak korumaya çalışsa da başaramadı. Hastaneye kaldırılan çocuklar kurtarılamadı.
Buraya kadar her şey vaka-i adiyedendir. Normal-dir. Ateş eden tutuklanırsa sorun kalmaz-dır. Burjuva basının haberlerine bakılırsa durum böyle. Gerçekten öyle mi?
Anne ve çocukların üzerine hiçbir şey söylemeden, üstelik tek kırma tüfeğe tekrar tekrar fişek yükleyip ateş eden, aynı köyden 60 yaşındaki Ahmet Öztürk adlı kişi. Bu kişi, pek de münferit sayılamayacak hayat hikayesiyle hem son katliamını hem de bunu yaratanların kimliklerini açığa vuruyor.
Öztürk, aile içi sorunlar -muhtemelen toprak, bağ-bahçe anlaşmazlığı- nedeniyle tartıştığı eniştesi Zeki Sert’i 1986 yılında baltayla keserek öldürmekten hüküm giymesine rağmen 2003 yılında çıkarılan Şartla Salıverilme Yasası’yla serbest bırakılmış.
Öztürk, serbest kalmasından kısa bir süre sonra bu kez bir erkek çocuğu taciz ettiği iddiasıyla gözaltına alınıp, "cinsel istismar" suçundan tutuklanmış. Bu kez 2 yıl süren tutukluluğu 2005'teki tahliyesiyle sona ermiş.
Yeniden köye dönen Öztürk, düne kadar köydeki hiç kimseyle iletişim kurmadan yaşamaya devam etmiş.
Geçmişi katliamla, cinsel taciz ve tecavüz girişimiyle yazılı bir ihtiyar için söylenebilecek tek şey akıl hastası olduğu ve tedavi edilmesi gerektiğidir.
Ancak bu yönde hiçbir kontrolden geçirilmeyen Öztürk, doğal olarak tedavi ya da bir İhtisas Hastanesi'nde ve sürekli gözetim altında tutulmak gibi yöntemlerden azade kılınarak sözkonusu suçlarına devam etmesi için yeniden salıverilmiş.
Bu durumda yalnızca katledilen çocukların değil, yaralanan anne ve çocuğun hatta daha birkaç yıl önce aynı kişinin tacizleriyle örselenen çocukların da muhatap edildikleri saldırıların sorumlusu sistem ve devletten başkası değildir.
Diğer her şey gibi, kişiliklerin, duyguların ve yaşı ne olursa olsun bedenlerin metalaştırılıp ticaretin sıradan nesneleri, karın taşıyıcıları haline getirilip her gün bir öncekinden bayağılaşan biçimlerde pazarlandığı günümüz kapitalizmi, ülkenin pek çok yerinde gerçekleşen benzer nitelikteki sayısız saldırıdan suçludur.
İnsanların gözünün içine sokulan, ilkel duyguları kışkırtılarak almaya güdümlenilen malların, insan türünün binlerce yıllık mücadeleler sürecinde oluşturduğu toplumsal norm ve değerleri aşağılayarak pazarlanmasıyla değersizleştirilmesiyle çocuk gibi korunması, gözetilmesi en doğal refleks olan varlıkların bile böylesi saldırılara konu edilmesinden kapitalizm suçludur.
Yegane varlık nedeni kapitalizmi, kapitalistin varlık koşulu olan işçinin sömürüsünü korumak olan devlet suçludur. O, tedavi edilmesi gereken insanları birkaç yıllık hapislikle sokağa salıverdiği insanlara insanca bir yaşam fırsatı yaratmadığı için suçludur.
Toplumsal yapı ve sorunları konusunda hiçbir bilimsel araştırmaya dayanmadan, çözümleri bu kapsam içinde değerlendirmekten aciz popülist aflarla oy avcılığı yapan türedi politikacılar suçludur.
Ama sadece cinayetler, katliamlar ve tecavüzlerin mağdurlarına karşı suçlu değildirler. Onlar aynı zamanda insanca ve sosyal bir yaşam hakkını gaspederek, "bak ama dokunma, dokun ama alma, al ama yeme" denerek duyguların kışkırtılmasına karşın bilinçlerin baskılanmasına, hemen devamında çarpıtılmasına yataklık etmekten suçludur.