Perşembe, 25 Eylül 2008 (18 yıl 1 ay önce)
24 Eylül Diyarbakır şehitleri İzmir'de anıldı. Saat 18.30'da alkışlar ve sloganlarla başlayan eylem saygı duruşuyla devam etti, hazırlanan ortak metnin okunmasının ardından eylem sona erdi.
"Varamaz elim
Ayvasına, narına can dayanamazken,
Kırar boynumu yürürüm.
Kurdun, kuşun bileceği hal değil,
Sormayın hiç
Laaaaal...
Kara ferman çıkadursun yollara,
Yarin bahçesi tarumar,
Kan eder perçem
Olancası bir tutam can,
Kadasına, belasına sunduğum,
Ben öleydim loooy...
Elim boş,
Ayağım pusu.
Bir ben bileceğim oysa
Ne afat sevdim.
Bir de ağzı var dili yok
Diyarbekir Kalesi..."
Diyarbekir... Kalesiyle de hapishanesiyle de ünlü Diyarbekir... Onlarca can onlarca insan...İşkenceler, katliamlar, yakmalar, yıkmalar ve direnişler... Bir halkın yüzyıllarca süren mücadelesinin yaşamın her anına, her alanına damgasını vuran isyanı, direnişi...
24 Eylül 1996'da Diyarbakır hapishanesinde 10 tutsak çivili sopalarla dövülerek katledildi. Kürt halkının isyanına, mücadelesine devletin verdiği katliam yanıtının bir örneğiydi yaşanan. Ziyaretçileriyle yaptıkları görüşten dönen tutsaklar gidenlerle selamlaştıkları gerekçesiyle saldırıya uğradılar. 23 tutsak yaralandı, 10 tutsak öldü.
Buca - Diyarbekir - Ulucanlar. İzmir, hapishane saldırılarında ölümsüzleşenlerini anmaya devam etti. 21 Eylül'de Buca Hapishanesi'nin önünde yapılan eylemin ardından 24 Eylül Diyarbekir şehitleri için Kemeraltı girişinde eylem yapıldı.
Okunan metni tam olarak sunuyoruz:
Emekçi halklara zindanları reva görmüşlerdir.
Hapishaneler tarihin her döneminde devlet erkini elinde bulunduran egemen güçlerin muhalifleri ezme, yok etme, imha politikasını uyguladığı baskı ve zor mekanları olmuştur. İşkencenin her alana yayıldığı, hak ihlallerinin kanıksandığı, can yitimlerinin "doğal" sayıldığı hapishanelerde özellikle devrimci düşüncenin yok edilmesi için her türlü insanlık dışı yöntem denenmiştir.
Bir yanda saldırı ve katliamlar yaşanırken, diğer yanda zulme karşı baş eğmeyen tutsaklar direniş tarihi yazmaktan asla geri durmamışlardır. 12 Eylül’den bugüne 28 yıllık sürece baktığımızda ezen ezilen kavgasında, katliamlar ve devrimci tutsakların can bedeli direnişleri daima süregelmiştir. 12 Eylül’ün ardından; 1984 yılında başlayan tek tip elbise saldırısı ve buna karşı gelişen ölüm orucu direnişi, 91’de çıkarılan Terörle Mücadele Yasası’na hücreleri hayata geçirmeyi amaçlayan hükümlerin konulması, 91’de Eskişehir tabutluğunun açılması ve gerçekleşen direnişler, ’21 Eylül 1995 Buca hapishanesi katliamı, 04 Ocak 1996 Ümraniye katliamı, 1996’da hücre tipi hapishanelerin yolunu açan Mayıs genelgesi ve ardından başlayan direnişler, 24 Eylül 1996 Diyarbakır Hapishanesi katliamı hepsi tanıklığımızdadır.
Dönemin cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in Diyarbakır'ı ziyarete geldiği gün ve saatlerde öncesinde Devlet Hastanesi alarma geçirilerek yapılan Diyarbakır Hapishane katliamı da diğer hapishane katliamları gibi sudan bahaneler gerekçe edilerek gerçekleştirilmiştir. 24 Eylül 1996 günü görüş dönüşü diğer görüşe çıkan 30 kişilik grupla selamlaşmak ve getirilen malzemeler için leğen istemek bu katliam için yeterli olmuştur. 50-60 civarındaki gardiyan tutsaklara saldırmış, 35. ve 36. koğuşların bulunduğu şebekelerin kapıları kapatılarak tutsaklar buraya hapsedilmiş, kısa bir süre sonra arka taraftan jandarma ve JİTEM mensuplarının saldırısı ile devam edilmiştir. Tutsaklar aşağı doğru yığıldığında ise bu sefer idare kısmından çevik kuvvet polisleri saldırıya geçmişler ve iki saldırı arasında kalan tutsaklar tek tek alınarak jop, kalas, demir çubuk ve benzeri aletlerle dövülerek görüş kabinlerinin bulunduğu salona yığılmışlardır.
Bu planlı ve insanlık dışı saldırıda 10 yurtsever tutsak katledilmiş ve 23 tutsak ağır yaralanmıştır. Katledilen tutsaklardan biri hayati tehlike taşıyacak biçimde yaralı olmadığı halde Gaziantep’e sevk edildiği sırada yolda yaşamını yitirmiştir. Bütün ölümler kafa travması sonucu meydana gelmiştir. Bu katliamda Mehmet Aslan, Cemal Çam, M.Sabri Gümüş, Ahmet Çelik, Hakkı Tekin, Rıdvan Bulut, Erkan Perişan, Nihat Çakmak, Edip Dönekçi, Kadir Demir şehit düşmüşlerdir.
26 Eylül 1999’da Ulucanlar’da yeni bir koğuş talebine karşılık 10 devrimci tutsak katledilmiş, devrimci iradeyi teslim almak yolunda sürdürülen bu katliamlar ve saldırılar F tipi hapishanelere geçiş için 20 hapishaneye birden yapılan 19 Aralık 2000 katliamında doruğa çıkmıştır.
Yoksulluk ve işsizlik cenderesine mahkum edilmeye çalışılan emekçi halklara yönelik her geçen gün artan devlet terörü, işkence ve infazlar, Kürt halkı üzerindeki baskı, inkar, asimilasyon politikaları, anadil yasakları, insansızlaştırılan köyler, İmralı’da sürdürülen tek kişilik ağırlaştırılmış tecrit, binleri aşan faili meçhuller aynı katliamcı anlayışın devamıdır.
Ancak yaşanan tüm bu operasyonlarda ve katliamlarda devrimci tutsakların gözlerinde korku değil direnişin, sınıfa ve devrime bağlılığın ateşi görülmüştür.
Sınıfsız, sömürüsüz, özgür bir dünya kavgamızda, bizlerin özlem ve düşüncelerimizi F Tipi - L Tipi - D Tipi - E Tipi hapishanelere kapatmak isteyenlere yanıtımız daima özgürlük türkülerimiz –halaylarımız ve ölenlerimizden devir aldığımız onurlu direniş mirasımız olacaktır.
Onlar devrimci iradenin her koşulda nasıl yaşatıldığının en somut örnekleridir. Katliamların yıldönümünde bir kez daha tüm yüreğimizle haykırıyoruz:
Devrimci irade teslim alınamaz!
Buca-Diyarbakır-Ulucanlar Hapishane Katliamlarını Unutmadık Unutturmayacağız! Hesap soracağız!
Alınteri, Bağımsız Devrimci Sınıf Plaftormu (BDSP), Ezilenlerin Sosyalist Platformu (ESP), Kaldıraç, Köz, Mücadele Birliği Platformu, Partizan.