Pazar, 28 Eylül 2008 (18 yıl 1 ay önce)
Hayatı, ölümün fırtınasına karşı
yalnız bırakan ben
özeleştirilerin en yetkinini verdim
toprağa çömeldim.
Zafer Kırbıyık
Aziz Dönmez
İsmet Kavaklıoğlu
Abuzer Çat
Önder Gençaslan
Ahmet Savran
Halil Türker
Mahir Emsalsiz
Habip Gül
Ümit Altıntaş
Öldüler ama yenilmediler!
Ankara Ulucanlar Hapishanesi'nde 26 Eylül 1999 tarihinde parçalanarak, boğazları kesilerek ve kurşunlanarak katledilen 10 devrimci tutsak, katledilişlerinin 9. yıldönümünde İstanbul'da da anıldılar.
Tutuklu ve Hükümlü Yakınları Birliği (TUYAB) tarafından örgütlenen anma eyleminde, yoldaşları, siperdaşları bir kortej olup ON'lar şahsında Karacaahmet Mezarlığı'nda yatan Ümit Altıntaş'ın mezarı başına yürüdüler.
Ümit Altıntaş'ın mezarı başında ON'lar kadar gururlu duruyordu başlar dizisi; ON'larla yanyana dövüşenler, eşleri, kardeşleri, bir baba... yaptıkları konuşmalarda öne çıkan hep direnişti. Çünkü ON'lar mücadelenin en bıçak sırtı ve vahşi sürecinde direngen birer çiçek gibi açtılar, yaşar gibi ölümleriyle de kavganın ve siper yoldaşlığının manifestosunu yazdılar. İşte böyle yaşanır der gibi ölenler karşısında, hüzün de anmaya katılanların bir parçasında duruyordu. Yaşamlarının en güzel sözünü ölümleriyle söyleyenler, insanı biraz da mahcup ederler.
* * *
Saygı duruşu ile başlayan anma programı TUYAB adına yapılan bir açıklama ile devam etti. "Bu mücadele sınıf mücadelesidir, bu kavga sınıf kavgasıdır. Demir parmaklıkların içi ya da dışı farketmiyor. Ulucanlar katliamının yıldönümünde buradan dosta-düşmana bir kez daha şunu ilan ediyoruz: Bizleri F-D-L tipi hapishanelere kapatmak isteyenlere yanıtımız direnmek olacaktır. Şehitlerimizden devraldığımız onurlu direnme geleneğini ve devrimci mirası mücadelemizi büyüterek geleceğe taşıyacağız ve biz kazanacağız" denilen TUYAB açıklamasının ardından anma programı şiirlerle sürdü.
Daha sonra bir tutsak babasına söz verildi; sadece zindana atılan çocuğunu değil, düşüncelerini de sahiplenen bir baba konuştu:
Devrimcilik ateşten bir gömlektir. Biz bu gömleği giyiyorsak görevimiz sadece şehitlerimizi anmak değil, onların yolunda yürümektir. Bizler onlara layık olmak için en samimi, en temiz duygularımızla onların yanında yürümeliyiz.
Ümit Altıntaş'ın eşi ve yoldaşı Melek Altıntaş ise "Cezaevleri tarihi katliamlar ve direnişler tarihidir. Burada Ümit Altıntaş şahsında Ulucanlar şehitlerini, Ulucanlar şahsında da Buca ve Diyarbakır şehitlerini anıyoruz" diyerek başladığı konuşmasını şöyle sürdürdü:Ulucanların ardından da 19 Aralık geldi. Fakat katil devlet her defasında kendisini ve katliamlarında görev alan katilleri bir şekilde koruyor. Ancak bu devran böyle sürmez. Tarih bize göstermiştir ki er ya da geç bu ülkenin devrimcileri, işçileri, gençleri katledilen devrimcilerin hesabını soracak. Ama biz bu hesabı yalnız şehitlerimiz için değil; Adana'da yanık vücuduyla hastane hastane dolaştırılan çocuk için, tersanelerde kum torbası yerine deney gereci olarak kullanılan işçiler için, töre cinayetlerinde katledilen kızlar için vs. soracağız. Ve emin olun ki kazanan biz olacağız.Daha sonra konuşma sırası, sözlerine, "Ulucanlar katliamını yaşamış ve orada 5 yılını geçirmiş biri olarak konuşmak istiyorum" diyerek başlayan Esmahan Ekinci'ye verildi. Ekinci konuşmasında, "Ulucanlar direnişini yaratan güç neredeydi?" sorusunu cevaplamaya çalıştı:
Yapılan açıklama ve konuşmalarla Ulucanlar katliam ve direnişinin siyasal yönüne değinildi. Ben size Ulucanlar ruhunu anlatmak istiyorum ama kelimeler yetersiz kalacak... 12 Eylül'den bu yana cezaevi direnişleri karanlığı yaran, sınıf mücadelesine ilham veren gün ışıkları olmuştur. Devrimci tutsaklar her daim devrim ve sosyalizmin değerleriyle yaşar. Ulucanlar da komün yaşamıyla devrimci bir okuldu. Önündeki sandalyeyi yanındaki siper yoldaşına verip, kurşunların karşısında kendisini çıplak bırakan bir devrimci dayanışmaydı. Masa başında değil kurşunlar karşısında yaşanan bu devrimci dayanışmayı yaratmak kolay değildi. Devrimci örgütler kurdukları komünlerle sadece ekmek paylaşmıyor geleceğin kültürünü yaşatıyorlardı. Ulucanlara giren genç bir insan kendisini mücadelenin önüne taşıyan bir eğitimden geçiyordu. Ulucanlar sadece 100-150 kişinin direnişi değil Ankara'nın ortasında açan komünizmin bir goncasıydı. Katliamın ardından adli tutsaklardan öğrendik ki, bu goncayı koparmak için Mehmet Ağar vs. aylar önce hapishaneye gelip tatbikatlar yapmışlardı. Çok değerli bir deneyimdir Ulucanlar ama bu kültür devam etmiyor değil; üç kişilik, hatta tek kişilik F Tipi hücrelerde de yaşatılıyor. Bu direniş kültürü sınıf mücadelesi içine taşınmalıdır. Bu da şehitlerimize sözümüzdür, andımızdır.
Yapı Sanatevi çalışanlarının müzik dinletisiyle süren anmada son olarak Ümit Altıntaş'ın kardeşi söz aldı ve "Ben Ümit'le kardeşim olduğu için değil bir devrim şehidi olduğu için gurur duyuyorum. Ve devrim davasını büyütmeye çağırıyorum" dedi.Anma eylemi, "Ulucanlar / Devrim Şehitleri Ölümsüzdür", "Yaşasın Ulucanlar Direnişimiz", "Bedel Ödedik Bedel Ödeteceğiz", "Katil Devlet Hesap Verecek" vs. sloganların bir kez daha kitleden yankılanmasıyla son buldu.
* * *
Ulucanlar katliam ve direnişinin 9. yıldönümünde Ankara'da, İstanbul'da, İzmir'de; Ulucanlar'ın önünde, mezarları başında, yüreğimizde; yoldaşlarımızla, siper yoldaşlarımızla, tek başımıza ON'ları andık. Şehitlerimiz... en iyilerimizdi onlar! ON'lar şehit düşerken bile bize devrimci dayanışmayı ve boyun eğmemeyi öğrettiler. ON'ları kirlenmemiş bilinciyle temiz bir gelecek düşleyen herkes anmalıdır. Çünkü Ümit Altıntaş'ın mezar taşında yazan her biri için geçerli; ON'lar zafer çelengini süsleyen birer kızıl karanfildir şimdi.
Öfkesi alnının altında
erimiş metalden bir okyanustu
ve bir yanardağın derinliklerinden
gelirdi kahkaları.
Aykırı çiçeklere benzerdi
bir top ateş dikeni kimi zaman,
kimi zaman bir tutam çiğdem.
Bir kızıl karanfildir
O şimdi,
zafer çelengini süsleyen.