GÜNCEL
Yapılan konuşmaların ardından marşlarımızın söylenmesi ve şiirlerimizin okunmasının ardından anma etkinliği atılan sloganlarla son buldu:
Devrim Şehitleri Ölümsüzdür!
Devrimciler Öldü Yaşasın Devrim!
Bedel Ödedik Bedel Ödeteceğiz!
Ulucanların Hesabını Soracağız!
Katil Devlet Hesap Verecek!
OSTİM'de bir cadde: Alınteri Bulvarı...
"Söz Bizim Gün Emeğin" afişleri Ankara'nın bütün duvarları gibi burada da olmalıydı. Gazetemiz yolculuğunun ilk adımlarını atıyordu. Binlerce işçinin her gün gelip geçtiği bu caddede Alınteri'nin tanıtım afişleri eksik olamazdı.
Sonbaharın soğuk bir pazar sabahı.. Günün ilk ışıklarıyla oradaydık.
Elimizi hızlı tutmalıyız. Polis yetişmeden afişlerimiz bitmeli. Polis gelince gözaltına alınacağımızı biliyorduk. Karakol da zaten yüz metre geride. Haber almaları, ekibin hazırlanması, gelmesi... hesaplıyoruz ve hızla yapıştırmaya başlıyoruz...
Ne kadar hızlı olursak o kadar iyi... Tahmin ettiğimiz gibi ekip telaşla yanımıza sokuldu. İner inmez fırçaya doğru koşturuyor iki tanesi.
Öyle kolay mı Zafer'in elinden fırçayı almak. Aralarından bir hamleyle sıyrılıyor. Polisin önünü kesiyoruz. Biz polisle boğuşurken Zafer hızlı hızlı yapıştırmaya devam ediyor. Alınteri Bulvarı'nda, sabahın köründe, bir arbede, çurcunadır almış başını gidiyor.
Karakol polisi hiç beklemediği bir şeyle karşılaşmış, belli. Şaşkın ve salak... Bizi durduramayacaklarını anlayınca takviye ekip çağırıyorlar.
İstediğimiz de buydu. O saatte karakolda başka bir ekip olamazdı, en yakın karakoldan oraya gelmeleri de 15-20 dakika sürer diye düşünüyoruz.
OSTİM de, Alınteri Bulvarı da durur hala yerinde. İşçiler gelir gün ağarmadan, işçiler çıkar yorgun. Şimdilerde bir ağıt gibi duvarlar boş, işçiler somurtkan. 'Zafer'e özlem havası var OSTİM'de...Zafer, fırça sallamaktan ter içinde kalmış. Kova, fırça, afişler elinde oradan oraya koşturuyor. Neşeli... Her zamanki gibi gülümsüyor... Polis, kuduruyor. Arada bir durdurmaya yeltenecek gibi oluyor; önüne geçiyoruz.
Duvarlar "Söz Bizim Gün Emeğin" afişleriyle doluyor. Onlar, salak salak okuyor; nedir bu diye anlamaya çalışıyorlar: "Solcu bir şeyler amirim..."
Zafer, karakolda da onları şaşırtıyor. "Böyle bir şey görmedim. Ne demek 'ayakkabımı çıkartmıyorum'?" deyip dolanıyor şefleri. Çaresiz.
Sonunda, işin ehli ekip geliyor. Kapıdan girer girmez, "Haa bunlar mı?.. Bunlar böyle, konuşmaz, yemez, içmez." Diğerleri hala anlamış değil.
"Ooo Zafer bey, yine mi siz?!" diyor ekipten biri.
Son aylardaki afişlemelerden sık sık gözaltına alınıyorduk. Yeni gelen ekibin pes etmişliği, "bunlara yapacak bir şey yok" halleri, karakol polisinden bize büyük bir "hürmet" olarak hemen yansıdı.
Çıkarken, karakol polisi dizilmiş bize bakıyordu. Zafer gülümsüyordu; bizim Zaferimiz...
Pazartesi, 29 Eylül 2008 (18 yıl 1 ay önce)
Ankara Ulucanlar Hapishanesi'nde 26 Eylül 1999 tarihinde katledilen on devrimci tutsak katliamın 9. yılında Adana'da Zafer Kırbıyık'ın mezarı başında anıldı.
Sabah saatlerinde Kabasakal Mezarlığı'nda biraraya gelen Alınteri okurları Zafer'in mezarına karanfiller bırakarak saygı duruşunda bulundu. Ardından Ulucanlar Hapishanesi'nde tutsak olan ve direniş içersinde yer alan bir siperdaşı bir konuşma yaptı; Zaferi anlatarak şunları ifade etti:
Zafer geri atım atmaz bir devrim neferiydi. Saldırı boyunca en ön safta yer alan, düşmanının üstüne üstüne yürüyen yılmayan bir savaşçıydı. Saldırı sırasında ilk kurşunların hedefi olmuştu. İlk şehit düşenler arasında yer aldı.Diyerek konuşmasını sonlandırdı. Bir yoldaşı ise Zafer'i kısa bir süre de olsa tanımış olmasının verdiği sevinci ifade ederek Zafer'le yaşadığı bir anısını anlattı.
Kişiliği, militan tavrı ve başeğmezliği ile örnek bir devrimciydi. Aradan 9 yıl geçmesine rağmen bu katliamın sorumluları yargı yoluyla aklandılar. ON'lar ise devrim ve sosyalizm davasında dövüşerek düştüler toprağa.
Yapılan konuşmaların ardından marşlarımızın söylenmesi ve şiirlerimizin okunmasının ardından anma etkinliği atılan sloganlarla son buldu:
Devrim Şehitleri Ölümsüzdür!
Devrimciler Öldü Yaşasın Devrim!
Bedel Ödedik Bedel Ödeteceğiz!
Ulucanların Hesabını Soracağız!
Katil Devlet Hesap Verecek!
Bizim Zaferimiz
OSTİM'de bir cadde: Alınteri Bulvarı...
"Söz Bizim Gün Emeğin" afişleri Ankara'nın bütün duvarları gibi burada da olmalıydı. Gazetemiz yolculuğunun ilk adımlarını atıyordu. Binlerce işçinin her gün gelip geçtiği bu caddede Alınteri'nin tanıtım afişleri eksik olamazdı.
Sonbaharın soğuk bir pazar sabahı.. Günün ilk ışıklarıyla oradaydık.
Elimizi hızlı tutmalıyız. Polis yetişmeden afişlerimiz bitmeli. Polis gelince gözaltına alınacağımızı biliyorduk. Karakol da zaten yüz metre geride. Haber almaları, ekibin hazırlanması, gelmesi... hesaplıyoruz ve hızla yapıştırmaya başlıyoruz...
Ne kadar hızlı olursak o kadar iyi... Tahmin ettiğimiz gibi ekip telaşla yanımıza sokuldu. İner inmez fırçaya doğru koşturuyor iki tanesi.
Öyle kolay mı Zafer'in elinden fırçayı almak. Aralarından bir hamleyle sıyrılıyor. Polisin önünü kesiyoruz. Biz polisle boğuşurken Zafer hızlı hızlı yapıştırmaya devam ediyor. Alınteri Bulvarı'nda, sabahın köründe, bir arbede, çurcunadır almış başını gidiyor.
Karakol polisi hiç beklemediği bir şeyle karşılaşmış, belli. Şaşkın ve salak... Bizi durduramayacaklarını anlayınca takviye ekip çağırıyorlar.
İstediğimiz de buydu. O saatte karakolda başka bir ekip olamazdı, en yakın karakoldan oraya gelmeleri de 15-20 dakika sürer diye düşünüyoruz.
OSTİM de, Alınteri Bulvarı da durur hala yerinde. İşçiler gelir gün ağarmadan, işçiler çıkar yorgun. Şimdilerde bir ağıt gibi duvarlar boş, işçiler somurtkan. 'Zafer'e özlem havası var OSTİM'de...
Duvarlar "Söz Bizim Gün Emeğin" afişleriyle doluyor. Onlar, salak salak okuyor; nedir bu diye anlamaya çalışıyorlar: "Solcu bir şeyler amirim..."
Zafer, karakolda da onları şaşırtıyor. "Böyle bir şey görmedim. Ne demek 'ayakkabımı çıkartmıyorum'?" deyip dolanıyor şefleri. Çaresiz.
Sonunda, işin ehli ekip geliyor. Kapıdan girer girmez, "Haa bunlar mı?.. Bunlar böyle, konuşmaz, yemez, içmez." Diğerleri hala anlamış değil.
"Ooo Zafer bey, yine mi siz?!" diyor ekipten biri.
Son aylardaki afişlemelerden sık sık gözaltına alınıyorduk. Yeni gelen ekibin pes etmişliği, "bunlara yapacak bir şey yok" halleri, karakol polisinden bize büyük bir "hürmet" olarak hemen yansıdı.
Çıkarken, karakol polisi dizilmiş bize bakıyordu. Zafer gülümsüyordu; bizim Zaferimiz...