GÜNCEL
İzmir'de Buca-Diyarbakır-Ulucanlar hapishane anmalarının sonuncu ayağı olan Ulucanlar anması 28 Eylül günü Habip Gül'ün mezarı başında yapıldı.
26 Eylül 1999'da Ulucanlar hapishanesine yapılan saldırıda devrim mücadelesinin on kızıl karanfili; Zafer Kırbıyık, Aziz Dönmez, İsmet Kavaklıoğlu, Abuzer Çat, Önder Gençaslan, Ahmet Savran, Halil Türker, Mahir Emsalsiz, Habip Gül ve Ümit Altıntaş ateşli silahlarla, işkencelerle katledildi, onlarca tutsak ağır yaralandı. Saldırı ve işkencelere rağmen Ulucanlar, direniş sloganlarıyla yankılandı. Tutsaklar, ölüme halay durdular. Ve ölümsüzleşenlerimiz katliamın değil direnişin, devrimci iradenin temsilcileri oldular. Şimdi her birinin son sözleri, zafer işaretleri bizlere ışık oluyor, yol gösteriyor.
Ulucanlar anması için 28 Eylül günü saat 10:00'da İzmir DTP il binası önünde toplanıldı. Beklenen aracın polisler tarafından geri çevrildiği öğrenilince yeni araçlar ayarlandı ve saat 11.00 civarında Helvacı köyüne doğru yola çıkıldı. Mezarlığa yaklaşırken jandarmanın yürüyüşe izin vermeyeceği araçları mezar başına kadar götüreceği gibi haberler geldi. Bunun üzerine katılımcılar köyün girişinde araçlardan inerek fiili durum yaratttılar ve yürüyüşü yaptılar.
Sloganlar ve alkışlarla yapılan yürüyüşün ardından Habip Gül'ün mezarı başına gelindi. Anma programı saygı duruşu ve ortak metnin okunmasıyla başladı. Hayatlarının da anlatılmasının ardından Ulucanlar katliam ve direnişinin canlı tanığı Filiz Gülkokuer kısa bir konuşma yaptı. Hazırlanan şiirli-türkülü sunumla program bitti.
Mezar anmasının ardından Habip Gül'ün ailesi ziyaret edildi. Geçtiğimiz yıllarda da aile ziyareti programlanmış fakat jandarmanın engellemeleri nedeniyle yapılamamıştı. Bu yıl hiçbir engelle karşılaşmadan aileye gidilebilmesi bizim için bir kazanım oldu. Birlikte yapılan sohbetler ve yaşanan paylaşımlar, hapishanelerde yaratılan devrimci dayanışma ruhunun dışarda yaratılan bir örneği olarak oldukça güzel ve anlamlıydı.
Anma programından sonra araması olduğu gerekçesiyle biri Kızıl Bayrak, diğeri Mücadele Birliği okuru olan iki kişi gözaltına alındı. Eyleme destek veren ve gözlemci olarak katılan İzmir İHD şubesinden avukatların eşlik ettiği arkadaşlar, ifadeleri alındıktan sonra akşam saatlerinde serbest bırakıldı.
Mezarbaşında okunan ortak metin:
Tarihe bakıldığında zindanlarda sayısız katliam gerçekleştirildiğine tanıklık ederiz. 12 Eylül’den bu yana devrimci tutsakları, devrimci iradeyi teslim almak, mücadeleden, kimliklerinden ve inançlarından arındırmak için Buca’da, Diyarbakır’da, Ümraniye’de, Ulucanlar’da, 19 Aralık 2000‘de 20 hapishanede birden katliamlar yapıldı. Bugün de zindanlarda saldırılar, keyfi yasaklar, baskı ve tecritle hala sürmektedir. 19 Aralık 2000 katliamıyla devrimci tutsakları fiilen F tipi zindanlara koyan devlet devrimci direnişi yine de bitirememiştir. Ve devrimci tutsaklar egemenlerle girdikleri irade savaşını her seferinde kazanmışlardır.
26 Eylül 1999’da Ulucanlar’da tutsakların üzerine bombalar, kurşunlar yağdırıldı. Onlarcası işkencelerden geçirildi, 10 devrimci katledildi. Adım adım planlanan ve hazırlıkları önceden yapılan bu katliam özellikle dönemin Başbakanı Ecevit’in ABD’ye gideceği günün sabahı gerçekleştirilmiştir.
Bu katliam işçi ve emekçilere yönelik saldırılardan, emperyalizmle kurulan kölelik ilişkilerinden bağımsız düşünülemez. Çünkü bu katliam devrimci tutsaklar şahsında işçi ve emekçilere, ezilen halklara yönelik bir sindirme operasyonudur. Ulucanlar katliamı ile bir yandan emperyalist efendilere, Türkiye’deki ve bölgedeki emperyalist çıkarların gereği ve temel önkoşulu olan "iç istikrar"ın "ne pahasına olursa olsun" korunacağı mesajı verilirken, diğer yandan işçi sınıfı ve emekçilere de hak ve özgürlükler mücadeleleri karşısında gösterilecek acımasız "kararlılık" mesajları verilmiştir.
Ulucanlar katliamı aynı zamanda F tipi tecrit saldırısını, 19 Aralık 2000 katliamını hayata geçirmek için gerçekleştirilen bir prova niteliğindeydi. Bu gerçeğin üzerini örtmek için katliamlarını yalanlar üzerine kurdular. Başta ABD olmak üzere emperyalizmin uşakları Ulucanlar'da bilinçli ve planlı bir katliam gerçekleştirdiler. "Arama yapılmasına izin verilmedi", "Tünel vardı", "Güvenlik güçlerinin üzerine av tüfekleri ve keleşlerle ateş açıldı" yalanları eşliğinde girdiler Ulucanlar’a…
Oysa Ulucanlar’da aylardır tutsakların kalacakları koğuş sorunu yaşanmaktaydı. Devrimci tutsaklar arasındaki güçlü dayanışma duygusunu yok etmek isteyen, hücre tipine geçerek devrimcileri tecrit etmek isteyen devlet uygun koğuşlar olduğu halde bu talebi karşılamamıştır. Bunun üzerine devrimci tutsaklar bitişiklerinde bulunan 7. koğuşa yerleşerek sorunun çözümsüz olmadığını göstermişlerdir. Ancak katliam hazırlığındaki devlet devrimci tutsakların aileleri ve ziyaretçilerine baskıları, görüş yasaklarını devreye sokmuş, sayım almamaya başlamış ve içeriye yiyecek-giyecek girişini yasaklamıştır.
Ve 26 Eylül 1999 sabahı ağır silahlarla, gaz bombalarıyla Ulucanlar‘da katliam başlatıldı. Tarih en acımasız katliamlardan birisine daha şahitlik etti. Devrimci tutsaklara bir yandan kurşunlar, gaz bombaları atılırken, bir yanda da hamam ve hızar bölümünde kesici aletlerle işkence yaptılar. Ancak karşılarında ölümüne direnen devrimcilerin iradesiyle ve sloganlarıyla karşılaştılar.
Devrimci tutsaklar, Denizler’den, Mahirler’den, İbrahim’lerden devr alınan direniş, devrimci dayanışma ve hesap sorma geleneğini yaşattılar bir kez daha. Ölümsüzler kervanına katılan ilk devrimci sloganlarla uğurlandı. Zafer’in devrime olan inancını simgeleyen zafer işareti, Habip’in aldığı öldürücü kurşun yarasından sonra "Beni parti bayrağıyla gömün" sözleriyle perçinlendi. Önder, ağır yarasına rağmen "Beni bırakın işinize bakın" diyecek kadar bağlıydı davasına. Ahmet gaz bombalarını geri fırlatırken düşmana, hep birlikte halaya durdular kurşunlar altında.
Katliamı, Hrant Dink katliamında da öne çıkan dönemin Ankara İl Jandarma Komutanı Yarbay Ali Öz bizzat yönetti. Katliamın ardından operasyonun sorumluları hakkında dava açılmadı. Ancak bir süre sonra, uygulanan vahşet karşısında yaratılan kamuoyu tepkisi sonucu, operasyona katılan askerler hakkında göstermelik bir dava açmak zorunda kaldılar. Ulucanlar davasında da süreç diğer hapishane katliamlarında olduğu gibi katilleri ve özünde de devleti aklamaya çalışan şekilde işlemeye devam etmektedir.
Ulucanlar’da zafere ON yıldız verdik. Adlarını unutmadık. On yenilmez savaşçı, devrime adanmış On ömür oldu onlar. Habip Gül, Ümit Altıntaş, Abuzer Çat, Mahir Emsalsiz, İsmet Kavaklıoğlu, Önder Gençaslan, Halil Türker, Aziz Dönmez, Ahmet Savran ve Zafer Kırbıyık ON yeni meşale oldu ellerimizde. Devrim meşalesi bugün de yanmaya devam ediyor. Yılmadık, yorulmadık, vazgeçmedik. Onlarla beraber toprak çanaklarda güneşi içenlerin türküsünü söyledik. Bu topraklarda devrim davası sürdükçe mücadele, kararlılık, dayanışma ve direnme geleneği de sürecektir.
Zafere olan inancımızla ölümü hiçe sayanların mücadelesini yaşatmaya devam edeceğiz. Bir kez daha ilan ediyoruz ki, devrim kazanacak, biz kazanacağız!
Devrimci irade teslim alınamaz!
Devrimci tutsaklar onurumuzdur!
Alınteri, Bağımsız Devrimci Sınıf Plaftormu (BDSP), Ezilenlerin Sosyalist Platformu (ESP), Kaldıraç, Köz, Mücadele Birliği Platformu, Partizan
Pazartesi, 29 Eylül 2008 (18 yıl 1 ay önce)
Böyle direnilir ve böyle ölünür bir ömür devrime adanmışsa!
"Ve çınlar herbiri bir silahın yankısı gibi
Bir yaşam boyu biz tetiği çektikçe."
İzmir'de Buca-Diyarbakır-Ulucanlar hapishane anmalarının sonuncu ayağı olan Ulucanlar anması 28 Eylül günü Habip Gül'ün mezarı başında yapıldı.26 Eylül 1999'da Ulucanlar hapishanesine yapılan saldırıda devrim mücadelesinin on kızıl karanfili; Zafer Kırbıyık, Aziz Dönmez, İsmet Kavaklıoğlu, Abuzer Çat, Önder Gençaslan, Ahmet Savran, Halil Türker, Mahir Emsalsiz, Habip Gül ve Ümit Altıntaş ateşli silahlarla, işkencelerle katledildi, onlarca tutsak ağır yaralandı. Saldırı ve işkencelere rağmen Ulucanlar, direniş sloganlarıyla yankılandı. Tutsaklar, ölüme halay durdular. Ve ölümsüzleşenlerimiz katliamın değil direnişin, devrimci iradenin temsilcileri oldular. Şimdi her birinin son sözleri, zafer işaretleri bizlere ışık oluyor, yol gösteriyor.
Ulucanlar anması için 28 Eylül günü saat 10:00'da İzmir DTP il binası önünde toplanıldı. Beklenen aracın polisler tarafından geri çevrildiği öğrenilince yeni araçlar ayarlandı ve saat 11.00 civarında Helvacı köyüne doğru yola çıkıldı. Mezarlığa yaklaşırken jandarmanın yürüyüşe izin vermeyeceği araçları mezar başına kadar götüreceği gibi haberler geldi. Bunun üzerine katılımcılar köyün girişinde araçlardan inerek fiili durum yaratttılar ve yürüyüşü yaptılar.
Sloganlar ve alkışlarla yapılan yürüyüşün ardından Habip Gül'ün mezarı başına gelindi. Anma programı saygı duruşu ve ortak metnin okunmasıyla başladı. Hayatlarının da anlatılmasının ardından Ulucanlar katliam ve direnişinin canlı tanığı Filiz Gülkokuer kısa bir konuşma yaptı. Hazırlanan şiirli-türkülü sunumla program bitti.Mezar anmasının ardından Habip Gül'ün ailesi ziyaret edildi. Geçtiğimiz yıllarda da aile ziyareti programlanmış fakat jandarmanın engellemeleri nedeniyle yapılamamıştı. Bu yıl hiçbir engelle karşılaşmadan aileye gidilebilmesi bizim için bir kazanım oldu. Birlikte yapılan sohbetler ve yaşanan paylaşımlar, hapishanelerde yaratılan devrimci dayanışma ruhunun dışarda yaratılan bir örneği olarak oldukça güzel ve anlamlıydı.
Anma programından sonra araması olduğu gerekçesiyle biri Kızıl Bayrak, diğeri Mücadele Birliği okuru olan iki kişi gözaltına alındı. Eyleme destek veren ve gözlemci olarak katılan İzmir İHD şubesinden avukatların eşlik ettiği arkadaşlar, ifadeleri alındıktan sonra akşam saatlerinde serbest bırakıldı.
Mezarbaşında okunan ortak metin:
Yaşasın Ulucanlar direnişimiz!
Tarihe bakıldığında zindanlarda sayısız katliam gerçekleştirildiğine tanıklık ederiz. 12 Eylül’den bu yana devrimci tutsakları, devrimci iradeyi teslim almak, mücadeleden, kimliklerinden ve inançlarından arındırmak için Buca’da, Diyarbakır’da, Ümraniye’de, Ulucanlar’da, 19 Aralık 2000‘de 20 hapishanede birden katliamlar yapıldı. Bugün de zindanlarda saldırılar, keyfi yasaklar, baskı ve tecritle hala sürmektedir. 19 Aralık 2000 katliamıyla devrimci tutsakları fiilen F tipi zindanlara koyan devlet devrimci direnişi yine de bitirememiştir. Ve devrimci tutsaklar egemenlerle girdikleri irade savaşını her seferinde kazanmışlardır.26 Eylül 1999’da Ulucanlar’da tutsakların üzerine bombalar, kurşunlar yağdırıldı. Onlarcası işkencelerden geçirildi, 10 devrimci katledildi. Adım adım planlanan ve hazırlıkları önceden yapılan bu katliam özellikle dönemin Başbakanı Ecevit’in ABD’ye gideceği günün sabahı gerçekleştirilmiştir.
Bu katliam işçi ve emekçilere yönelik saldırılardan, emperyalizmle kurulan kölelik ilişkilerinden bağımsız düşünülemez. Çünkü bu katliam devrimci tutsaklar şahsında işçi ve emekçilere, ezilen halklara yönelik bir sindirme operasyonudur. Ulucanlar katliamı ile bir yandan emperyalist efendilere, Türkiye’deki ve bölgedeki emperyalist çıkarların gereği ve temel önkoşulu olan "iç istikrar"ın "ne pahasına olursa olsun" korunacağı mesajı verilirken, diğer yandan işçi sınıfı ve emekçilere de hak ve özgürlükler mücadeleleri karşısında gösterilecek acımasız "kararlılık" mesajları verilmiştir.
Ulucanlar katliamı aynı zamanda F tipi tecrit saldırısını, 19 Aralık 2000 katliamını hayata geçirmek için gerçekleştirilen bir prova niteliğindeydi. Bu gerçeğin üzerini örtmek için katliamlarını yalanlar üzerine kurdular. Başta ABD olmak üzere emperyalizmin uşakları Ulucanlar'da bilinçli ve planlı bir katliam gerçekleştirdiler. "Arama yapılmasına izin verilmedi", "Tünel vardı", "Güvenlik güçlerinin üzerine av tüfekleri ve keleşlerle ateş açıldı" yalanları eşliğinde girdiler Ulucanlar’a…
Oysa Ulucanlar’da aylardır tutsakların kalacakları koğuş sorunu yaşanmaktaydı. Devrimci tutsaklar arasındaki güçlü dayanışma duygusunu yok etmek isteyen, hücre tipine geçerek devrimcileri tecrit etmek isteyen devlet uygun koğuşlar olduğu halde bu talebi karşılamamıştır. Bunun üzerine devrimci tutsaklar bitişiklerinde bulunan 7. koğuşa yerleşerek sorunun çözümsüz olmadığını göstermişlerdir. Ancak katliam hazırlığındaki devlet devrimci tutsakların aileleri ve ziyaretçilerine baskıları, görüş yasaklarını devreye sokmuş, sayım almamaya başlamış ve içeriye yiyecek-giyecek girişini yasaklamıştır.
Ve 26 Eylül 1999 sabahı ağır silahlarla, gaz bombalarıyla Ulucanlar‘da katliam başlatıldı. Tarih en acımasız katliamlardan birisine daha şahitlik etti. Devrimci tutsaklara bir yandan kurşunlar, gaz bombaları atılırken, bir yanda da hamam ve hızar bölümünde kesici aletlerle işkence yaptılar. Ancak karşılarında ölümüne direnen devrimcilerin iradesiyle ve sloganlarıyla karşılaştılar.
Devrimci tutsaklar, Denizler’den, Mahirler’den, İbrahim’lerden devr alınan direniş, devrimci dayanışma ve hesap sorma geleneğini yaşattılar bir kez daha. Ölümsüzler kervanına katılan ilk devrimci sloganlarla uğurlandı. Zafer’in devrime olan inancını simgeleyen zafer işareti, Habip’in aldığı öldürücü kurşun yarasından sonra "Beni parti bayrağıyla gömün" sözleriyle perçinlendi. Önder, ağır yarasına rağmen "Beni bırakın işinize bakın" diyecek kadar bağlıydı davasına. Ahmet gaz bombalarını geri fırlatırken düşmana, hep birlikte halaya durdular kurşunlar altında.
Katliamı, Hrant Dink katliamında da öne çıkan dönemin Ankara İl Jandarma Komutanı Yarbay Ali Öz bizzat yönetti. Katliamın ardından operasyonun sorumluları hakkında dava açılmadı. Ancak bir süre sonra, uygulanan vahşet karşısında yaratılan kamuoyu tepkisi sonucu, operasyona katılan askerler hakkında göstermelik bir dava açmak zorunda kaldılar. Ulucanlar davasında da süreç diğer hapishane katliamlarında olduğu gibi katilleri ve özünde de devleti aklamaya çalışan şekilde işlemeye devam etmektedir.
Ulucanlar’da zafere ON yıldız verdik. Adlarını unutmadık. On yenilmez savaşçı, devrime adanmış On ömür oldu onlar. Habip Gül, Ümit Altıntaş, Abuzer Çat, Mahir Emsalsiz, İsmet Kavaklıoğlu, Önder Gençaslan, Halil Türker, Aziz Dönmez, Ahmet Savran ve Zafer Kırbıyık ON yeni meşale oldu ellerimizde. Devrim meşalesi bugün de yanmaya devam ediyor. Yılmadık, yorulmadık, vazgeçmedik. Onlarla beraber toprak çanaklarda güneşi içenlerin türküsünü söyledik. Bu topraklarda devrim davası sürdükçe mücadele, kararlılık, dayanışma ve direnme geleneği de sürecektir.
Zafere olan inancımızla ölümü hiçe sayanların mücadelesini yaşatmaya devam edeceğiz. Bir kez daha ilan ediyoruz ki, devrim kazanacak, biz kazanacağız!
Devrimci irade teslim alınamaz!
Devrimci tutsaklar onurumuzdur!
Alınteri, Bağımsız Devrimci Sınıf Plaftormu (BDSP), Ezilenlerin Sosyalist Platformu (ESP), Kaldıraç, Köz, Mücadele Birliği Platformu, Partizan