GÜNCEL
Ülkemizde sistemin tüm kurumlarının –yasalarıyla birlikte- sermayenin ve kapitalizmin siyasal ve ekonomik ihtiyaçlarına göre neo-liberal yeniden yapılandırılmaları süreci, değişen gerilim ve çatışmalarla birlikte yol almaktadır.
Gündeme sık sık damgasını vuran bu çatışma, gerilim, pazarlık, uzlaşma ve yeniden çatışmalar, hükümet, parlamento, yargı, ordu, MGK, TÜSİAD, üst kurullar gibi egemenlik kurumlarında şu veya bu ölçüde mevzilenmiş ekonomik politik, bürokratik, askeri ve sivil egemen güç odakları arasında yaşanmaktadır. Ancak tüm gerilim ve çatışmalara rağmen ordu da dahil tüm kurumlar kendi konumlarını sermayenin, kapitalist sistemin ve emperyalist küreselleşmenin zorunlu hale getirdiği dönüşüm yönünde yeniden tanımlayarak tahkim etmektedirler.
Tarafların hiç biri demokrasi ve özgürlüklerden yana özsel, yapısal, siyasal karaktere sahip değildir. Toplumsal mücadelenin yükseldiği tarihsel toplumsal koşullara göre, bazı süreçlerde, görece ve sınırlı olarak bir takım demokratik hakları ve özgürlükleri tanımak zorunda kalmışlar, buldukları her fırsatta da gasp etmişlerdir. Değişmeyen ortak paydalarından önde geleni, işçilerin, sömürülen sınıfların, halkların, ulusların demokrasi, hak ve özgürlük mücadelelerinin asker-polis-yargı vs. aracıyla baskı altına alınması, şiddetle bastırılması, işkence, haksız gözaltı ve tutuklama, hücre tipi cezaevi gibi araçların sistemli bir biçimde kullanılmasıdır. Aralarındaki tek fark bu araçların kullanılmasının zaman ve koşullarının belirlenmesindedir.
Çatışma süreçlerinde, birbirlerine vurdukları darbeler, verdikleri zararlar karşısında kitle desteği sağlamak için kopardıkları "hukuk, adalet, demokrasi, bağımsız yargı" feryatları, ne kadar onların özüne yabancı ve yanıltıcı bir işleve sahipse, olan bitenin demokratik bir ilerleyişin, "temiz eller" politikasının sonucu gibi gösterilmesi de o kadar yanıltıcıdır. Gerçek olan çıkar çatışmaları, mevzi ve güç kazanma savaşları, halka ve birbirlerine karşı uyguladıkları faşizan yöntemlerdir.
Son iki yıldır Türkiye'de egemen güçlerin mesajları yargı üzerinden verilmekte, hesaplaşmalar yargı üzerinden yapılmaktadır. Bu çatışmalarda yargıçların ve yargı organlarının araç olarak kullanılması, yargıda kadrolaşma hepsinin geleneksel ve vazgeçilmez politikasıdır. Hiç birinin derdi yargı bağımsızlığı olmadığı için yargı hiç bir zaman bağımsız olmamıştır. (Şemdinli davasının savcı ve yargıçlarının başına gelenler, Anayasa Mahkemesi'nin hukuka değil siyasal güç dengelerine göre oluşan konjonktürel kararları vb. hatırlanmalıdır.)
Emek-sermaye çelişkisi temelinde oluşan uzlaşmaz sınıf karşıtlıklarını, zenginliğin ve yoksulluğun uçlarda birikmesini, sonu gelmeyecek olan krizlerin çıplaklaştırdığı sınıfsal saflaşmaları perdelemek, kendi ideo-politiklerine göre motive edilmiş kitle destekleri sağlamak amacıyla, Türk-Kürt, Alevi-Sünni, dinci-laik gibi etnik ve dinsel farklılıkları provoke etmek geleneksel ortak politikalarıdır.
İçindeki güç odakları ve kurumlarıyla birlikte hem heterojen (farklı çıkarların çatışması) hem de homojen bir yapı (ezme, sömürme ilişkilerinde ve faşizan yöntemlerde ortak paydalar) oluşturan egemen sınıf ve devletin, hem toplumsal muhalefete karşı hem de kendi içinde birbirlerine karşı yürüttükleri gizli ya da açık, yasal ya da yasadışı kirli savaş, kirli politika, mafyatik ve kontra eylemler kapitalist devlet ve burjuva egemenlik biçiminin evrensel, geleneksel politikası ve karakteristiğidir. Bu yöntemlerin biçim ve yoğunluğu ülkeden ülkeye tarihsel, toplumsal koşullara ve dengelere göre değişmektedir.
Azami kar-azami egemenlik, azami baskı ve yağma ve bunların hepsi azami hukuk tanımazlık gerektirir. Kapitalizmin azami kar yasasının kaçınılmaz sonucu olan yıkıcı ve öldürücü rekabet yasaları, insanlığı ve doğal çevreyi topyekûn felakete doğru götürüyor. Dünyanın dört bir yanı kana bulanıyor, enerji kaynakları yağmalanıyor, sorumsuzca harcanıyor, tüketiliyor. Egemenlik ve pazar paylaşım stratejileri uğruna halklar ve uluslar, şoven duygular körüklenerek birbirine kırdırılıyor ve yeni bir emperyalist saflaşmanın temelleri atılıyor.
Bütün bunların, insan hakları ve hukuk iddiasıyla tarih sahnesine çıkan, ama son yüzyılda ve bugün her alanda sınırsız bir egemenlik peşinde koşan, tekelci-emperyalist aşamada gittikçe daha fazla gericileşen kapitalizmin egemenliği altında hukukla ve yasalarla sınırlı kalınarak yapılması olanaksızdır. Yasal-hukuksal kılıf uydurmanın da bir sınırı vardır ve o sınırın bittiği yerde başlar kontr-gerillaların, gladyoların, Ergenekonların görevi.
Mustafa Suphi ve yoldaşlarının öldürülmesinden(1), Danıştay, Cumhuriyet gazetesi, Şemdinli olaylarına kadar uzanan tarihsel süreçte yaşanan darbe, provokasyon, cinayet ve katliamlar Türkiye'nin NATO'ya üye olmasından itibaren daha örgütlü, bilinçli ve profesyonel bir yapının eylemleri olarak ortaya çıkmaktadır.
Gladyo, kontr-gerilla ya da NATO’nun Gizli Orduları olarak da adlandırılan illegal devlet organizasyonlarının Türkiye'deki adı 1950'li yıllarda Seferberlik Tetkik Kurulu, son süreçte Ergenekon'dur.
Son yıllarda kontrolden çıkıp kendi başına hareket etmeye başlayan, egemen güçlerin ortak, politik, stratejik hassasiyetlerini ve kurulan dengeleri kendi politik, ekonomik çıkar ve hesapları uğruna darbeleyen kontr-gerilla uzantısı Ergenekon'un tasfiyesi için egemen sınıf güçleri arasında mutabakat sağlanmış ve operasyonlar başlatılmıştır. Bu nedenle operasyonların da, açılan davanın da sınırı ve gideceği yer bellidir. Ne onca provokasyon ve cinayetin ne de "Beni en iyi MGK anlar" diyen Mehmet Ağar'in ifade/itiraf ettiği "bin operasyon"un hesabı sorulacaktır. Bu sürecin ne demokratikleşmeyle ne de "temiz eller" ile bir ilgisi vardır. Yapılan "temizlik" sistemin denetimi dışına çıkan safranın atılmasından ibarettir. Bunu anlamak için iddianameye bakmak yeterlidir.
Geçmişte adı "Susurluk" olarak bilinen çete yargılan(a)madı, hesap sorulmadı; ortaya saçılan onca belge, bilgi ve kanıta rağmen. Ergenekon iddianamesi bu "çete"nin de yargılan(a)mayacağını, gerçek hesabın farklı olduğunu görünen ve görünmeyen yüzüyle anlatıyor.
Onbinlerce sayfalık belge ve doküman ortalığa saçılmasına rağmen, sanıklar (ki sınırlı sayıda ve gözden çıkarılmış kişilerden oluşmaktadır) sadece yasa dışı örgütten ve AKP hükümetine karşı darbe girişiminden yargılanacaklar. Bu tür eylemleriyle egemen sınıf güçleri arasındaki stratejik dengeyi bozacak şekilde giderek (tıpkı "Susurluk çete"si gibi) kendi başına hareket eden "Ergenekon çete"si yapısal ve geleneksel kontr-gerilla/gladyo politikasından ve pratiğinden vazgeçilmeksizin tasfiye edilmek istenmektedir.
İddianame, egemen sınıf güçleri arasındaki çatışmanın politik içeriğinin ve bu çatışmanın oturduğu geçici dengenin hukuksal ifadesidir. Tıpkı AKP'yi kapatma davası kararındaki ince hesaplanmış oy dağılımı gibi.
Birçok bilgi ve belge, birbiriyle ilişkilendirilmeden yığma biçimde toplanarak mahkemeye ve kamuoyunun üzerine adeta boca edilmiştir. Halen görevde ve hayatta olan ya da olmayan, resmi ya da sivil kişilere, bu kişilerin temsil ettikleri, değişik rütbe ve mevkilerde görev yaptıkları kurumlara yönelik bağlantılar kurulmayarak ve bu bağlantılar üzerinden sonuna kadar gidilmeyerek (operasyonlar yukarıya değil aşağıya doğrudur) kontr-gerilla politika ve icraatlarının gelenekselleşmiş devlet politikası olduğu gerçeği gizlenmek istenmiştir. Sonuna kadar gidildiğinde, sağlanan mutabakatın tarafları ve onların öncülleriyle yüz yüze gelme olasılığı neredeyse kesin gibidir.
Tüm bu bilgilere ve belgelere 7 yıl önce ulaşıldığı, MİT ve emniyet tarafından bildirildiği halde operasyonun bugün yapılmasının önde gelen nedeni, egemen güç odakları arasındaki denge ve çatışmanın dönemsel koşulları ile Ergenekon'un da tıpkı "Susurluk cetesı"nde olduğu gibi kontrol dışına çıkma, kendi çıkar ve hesaplarını dayatma, dengeyi bozma, değişen dünya ve ülke içi dengelere göre konumlan(a)maması durumudur.
Sayısız provokasyon ve cinayet bataklığından devleti ve kurumları temize çıkarmak için mizah konusu olmayı hak eden yöntemlere başvuran iddianame yazarlarının sola ve devrimcilere çamur sıçratma oyunu devletin bilinen dezenformasyon ve manipülasyon politikasının iddianame üzerinden yeni bir pratiğidir. Sanıklardan elde edilen resmi evraklarda yazılı yasa dışı eylem ve fiiller karşısında MİT’e ve TSK’ya bir ilgileri olup olmadığını soran müzekkereler yazıp, ilgileri olmadığına dair cevabi müzekkereler alarak bu kurumları ve devleti temize çıkardıklarını sananların çıplak gerçeklik karşısındaki aczi ve çaresizliği, devrimcilere çamur atıp iz bırakma çabasıyla gizlenemeyecek kadar çıplak ve gerçektir.
2500 sayfalık iddianamenin içinde sayısız katliam, provokasyon, yargısız infaz, kayıp, işkence ve kan sıçratma oyunları "saklı"dır.
Bu iddianamede:
- 1955 6-7 Eylül olayları(2)
- Darbeler, darbe teşebbüsleri
- Kürt halkına karşı kirli savaş yöntemleri ve suikastlar(3) (4) (5) (6) (7) (8) (9)
- Kürt-Türk, alevi-sünni, dinci-laik vb. etnik ve dinsel farklılıkları kışkırtıp birbirlerini kırmaları için yazılan senaryolar, uygulanan provokasyonlar ve muhalif hareketlere yönelik saldırılar(10)
- 1977 1 Mayıs katliamı
- Maraş (1978)(11), Çorum (1980)(12), Sivas (1993)(13), Gazi katliamları (1995)(14)
- Danıştay saldırısı
- Mersin'de bayrak provokasyonu
- Linç girişimleri
- Laik-Kemalist aydınlara, gazeteci ve sendikacılara yönelik provokatif cinayetler, eylemler(15)
- Avrupa ve Kafkaslar'da gerçekleştirilen cinayetler(16)
- ve bütün kanlı sürecin hükümetler, ordu, polis, JİTEM, MİT, Özel Harp Dairesi, valiler, mahkemeler, cezaevleri, itirafçılar, ordu kışlalarında eğitilen Hizbullahçılar, korucular, mafya çeteleri eliyle nasıl icra edildiğinin, yeri geldiğinde kendi uşaklarını bile tereddüt etmeden harcayabilen, hükümetler kurup hükümetler deviren bir rejimin tarihsel kodları "saklı"dır.
"Yasadışı örgütlenme" ve "AKP hükümetine karşı darbe girişimi" ile sınırlanan iddianamede yer verilmeyen, böylece kontr-gerilla örgütlemesinin "faili meçhule" terk edilen suçlarının ve bu iddianamede tespit edilmelerinden imtina edilen suç faillerinin ifşa edilmesi, iddianamenin içinde "saklananın" açığa çıkarılması görevi bu ülkenin ilerici güçlerinin önünde durmaktadır.
Ergenekon denilen devlet/egemen sınıf çetesi hakkında açılan davanın ilk duruşma gününde, acılarımızı kendi iktidar çatışmalarına malzeme yapanların ve halkın yaraları üzerinden hesap görenlerin karşısında, gerçek demokratikleşme için öncelikle;
● Kontr-gerilla ve özel harp dairesinin dağıtılması, işledikleri tüm suçlar sebebiyle tüm faillerinin açığa çıkarılarak cezalandırılmaları,
● MGK’nın kaldırılması,
● Adalet Bakanlığı ve yürütmenin yargı üzerindeki denetim, kontrol ve vesayetinin kaldırılması ve yargının bağımsız örgütlenmesinin sağlanması,
● Temel hak ve özgürlükler üzerindeki polis devleti uygulamalarına cevaz veren ve kontr-gerilla yapılanmalarını besleyen sınırlamaların kaldırılması,
● Halkın kendini ifade ve siyaset yapma araçlarının bastırılmaması ve geliştirilmesi, düşünceyi ifade özgürlüğü üzerindeki sınırlamaların kaldırılması gerektiğini hatırlatıyoruz.
_______________________________________________________
DİPNOTLAR
1 22 Ocak 1921’de Çerkes Ethem’in öldürülmesinden 7 gün sonra 29 Ocak’ta Türkiye Komünist Partisi önderi Mustafa Suphi ve 14 yoldaşı öldürüldü.
2 6-7 Eylül 1955’te kontrgerilla tarafından organize edilen şovenist kışkırtmayla azınlıklara yönelik katliam ve yağma gerçekleştirildi. Saldırıların bilançosu tam olarak bilinmemekle birlikte resmi açıklamalara göre iki gün süren olaylarda 3 kişi öldürüldü, 30 kişi yaralandı. 73 kilise, 1 fabrika, 8 ayazma, 2 manastır, 3584’ü Rum vatandaşlara ait olmak üzere 5538 taşınmaz yakılıp yıkıldı. 70.000 Rum Türkiye’yi terk etmek zorunda kaldı.
3 5 Temmuz 1991, evinden polis tarafından gözaltına alınan aklın Emek Partisi Diyarbakır İl Başkanı Vedat Aydın’ın cesedi beş gün sonra Ergani-Maden yolu üzerinde bulundu.
4 20 Eylül 1992’de kaçırılan Musa Anter öldürüldü. Birlikte kaçırılan Orhan Miroğlu yaralı olarak kurtuldu.
5 1992 yılında Şırnak'ta Newroz kutlamalarına yapılan saldırıda 38 kişi öldürüldü, 120 kişi yaralandı. Şırnak’ın Cizre ilçesinde aralarında Sabah Gazetesi muhabiri İzzettin Keser’in de bulunduğu 24 kişi öldürüldü, 60’ı aşkın kişi yaralandı.
6 4 Kasım 1993’te dönemin Başbakanı Tansu Çiller "PKK’nın haraç aldığı işadamları ve sanatçıların isimlerini biliyoruz, onlardan hesap soracağız" açıklamasının ardından Kürt işadamlarına yönelik suikastlar başladı. Kaçırılan Behçet Cantürk ve şoförünün cesedi Sapanca yolunda bulundu. İki ay sonra Cantürk’ün avukatı Yusuf Ekinci öldürüldü. Fevizi Aslan ve Şahin Aslan, İstanbul Şehremini’de gözaltına alındı, ertesi gün Hendek’te ölü olarak bulundular. Sağlık Kurulu Başkan Yardımcısı Hakkarili Namık Erdoğan öldürüldü. İstanbul’daki Yeşilyurt Çınar Otelinden kaçırılan Savaş Buldan, Adnan Yıldırım ve Hacı Karay, Bolu’nun Yiğılca ilçesi yakınlarında ölü olarak bulundular.
7 4 Aralık 1994 günü Kumkapı’da bulunan Özgür Ülke Gazetesi binası bombalandı. Bir kişi yaşamını yitirirken 20 kişi yaralandı.
8 9 Kasım 2005, Şemdinli Katliamı.
9 12 Eylül 2006, Diyarbakırdaki Koşuyolu Parkı'na termos içinde bırakılmış olan bombaların patlatılması sonucu 2 bebek, 7 çocuk, toplam 10 kişi hayatını kaybetti. Saldırı Türk İntikam Tugayı (TİT) tarafından üstlenildi.
10 19 Şubat 1969, 6. Filo’nun ülkemize gelişini protesto etmek için Taksim’e yürüyen 30 bin kişilere saldırılması sonucu iki gösterici öldürüldü, yüzlerce kişi yaralandı.
11 20-24 Aralık 1978. Alevi halka karşı gerçekleştirilen katliamda resmi rakamlara göre 111 kişi öldürüldü. 210 ev ve 70 işyeri yakılıp yıkıldı.
12 4 Temmuz 1980, 30 Haziran'da başlatılan saldırı 4 Temmuz'da kitle katliamına dönüştü. Toplam 50 kişi öldürüldü.
13 2 Temmuz 1993. Bir otelde kalmakta olan 36 ilerici aydın ve sanatçı yakılarak öldürüldü. 8’i ağır olmak üzere 24 kişi yaralandı.
14 12-14 Mart 1995. Devletin hiç aracısız açıkça gerçekleştirdiği katliamlardan biri. Bir kahvehanenin silahla taranması ile başlatılan olayda polis müdahalesi sonucu 18 kişi öldürüldü, yüzlerce kişi yaralandı. Bu olaydan sonra Hasan Ocak kaçırılarak öldürüldü.
15 1 Şubat 1979, Abdi İpekçi kontrgerilla elemanı Mehmet Ali Ağca tarafından öldürüldü; 1980, bir dönem DİSK Genel Başkanlığı yapan, katledildiğinde Maden-İş Genel Başkanı olan Kemal Türker evinin önünde vurularak öldürüldü; 31 Ocak 1990, Muammer Aksoy Ankara’da öldürüldü; 7 Mart 1990, Hürriyet Gazetesi genel yayın yönetmeni Çetin Emeç İstanbul’da evinin önünde şoförüyle birlikte öldürüldü; 6 Ekim 1990, Bahriye Üçok, Ankara’daki evine gönderilen bombalı paketin patlamasıyla öldürüldü; 24 Ocak 1993, Uğur Mumcu arabasına konan bombanın patlatılması ile öldürüldü; 21 Ekim 1999, Ahmet Taner Kışlalı arabasına konan bomba ile öldürüldü, 18 Aralık 2002, Necip Hablemitoğlu evinin önünde uğradığı silahlı saldırıda öldürüldü; 29 Ocak 2007, Hrant Dink genel yayın yönetmeni olduğu Agos Gazetesi önünde sırtından vurularak öldürüldü.
16 5 Kasım 1982, Nubar Yalımyan Hollanda’da Abdullah Çatlı ve ekibi tarafından öldürüldü.
Salı, 21 Ekim 2008 (18 yıl 3 hafta önce)
Ergenekon "yargılaması" başladı. Çok şey söylendi, çok anlamlar yüklendi. En önemlisi bu davanın demokratikleşme adımı olduğu iddiasıydı.
Türkiye halkının "Susurluk"tan sonra bir kez daha, halk karşı işlenmiş suçların hesabının sorulacağı, suçluların cezalandırılacağı beklentisine sokulduğu ilk operasyondan ilk duruşma gününe kadar geçen süreçte yaşanan gerçekler bu operasyonların ve davanın iktidarın propagandasını yaptığı "temiz eller" ve "demokratikleşme adımı" ile bir ilgisinin olmadığını gösterdi ve göstermektedir. Yaşanan iki esas gerçeklik artık iyice su yüzüne çıkmıştır.
Birincisi, bu davada halka karşı işlenen suçların, işkence, cinayet ve katliamların, provokasyonların hesabı sorulmamakta, iktidar güçleri arasında görülen hesabın ve varılan mutabakatın faturası kesilmekte, toplumsal muhalefeti sindirme ve yok etme araçlarından biri olarak kullanılagelen kontrgerillanın gözden çıkarılmış bir kesimi yargılanmaktadır. Mutabakatın en son göstergesi, Aktütün Karakolu baskınından sonra ortaya çıkan gerçekler karşısında basına ve topluma tehditler yağdıran Genel Kurmay Başkanının Başbakan tarafından desteklenmesidir.
İkincisi, bu süreçte demokratikleşme ve temizlenme bir yana gerici, faşizan baskılar, linç girişimleri, yolsuzluklar ivme kazanarak artmış ve artmaktadır.
İnsan Hakları Derneği’nin 2007 Yılı Türkiye İnsan Hakları Raporu'na göre:
- 2003 yılından itibaren insan hakları ihlallerinde belirgin artış yaşanmaktadır.
- 2007 yılında 66 kişi "yargısız infaz/işkence sonucu/köy korucuları tarafından/kuşkulu olarak ve gözaltında" hayatını kaybetmiştir.
- Resmi hata ve ihmal sonucu 48 kişinin öldüğü, 799 kişinin yaralandığı açıklanmıştır.
- 678 kişi işkence ve kötü muamele iddiası ile başvuruda bulunmuştur.
- Toplam 105 olayda siyasi partiler, sendikalar ve dernekler saldırıya uğramıştır. Bunlardan 36’sı polis baskınları olarak gerçekleşmiştir.
- Siyasi parti, sendika ve dernek yöneticisi ve üyesi olan 36 kişi saldırıya uğrayarak yaralanmıştır.
- 138 soruşturma dosyasında sadece düşüncelerini ifade ettikleri için 558 kişi suçlanmıştır.
Ve tüm bunların üstüne polisin ve askerin istekleri doğrultusunda yeni baskı yasaları hazırlanmaktadır.
Gerilim ve Uzlaşmalardan Ergenekon Davasına
Ülkemizde sistemin tüm kurumlarının –yasalarıyla birlikte- sermayenin ve kapitalizmin siyasal ve ekonomik ihtiyaçlarına göre neo-liberal yeniden yapılandırılmaları süreci, değişen gerilim ve çatışmalarla birlikte yol almaktadır.
Gündeme sık sık damgasını vuran bu çatışma, gerilim, pazarlık, uzlaşma ve yeniden çatışmalar, hükümet, parlamento, yargı, ordu, MGK, TÜSİAD, üst kurullar gibi egemenlik kurumlarında şu veya bu ölçüde mevzilenmiş ekonomik politik, bürokratik, askeri ve sivil egemen güç odakları arasında yaşanmaktadır. Ancak tüm gerilim ve çatışmalara rağmen ordu da dahil tüm kurumlar kendi konumlarını sermayenin, kapitalist sistemin ve emperyalist küreselleşmenin zorunlu hale getirdiği dönüşüm yönünde yeniden tanımlayarak tahkim etmektedirler.
Tarafların hiç biri demokrasi ve özgürlüklerden yana özsel, yapısal, siyasal karaktere sahip değildir. Toplumsal mücadelenin yükseldiği tarihsel toplumsal koşullara göre, bazı süreçlerde, görece ve sınırlı olarak bir takım demokratik hakları ve özgürlükleri tanımak zorunda kalmışlar, buldukları her fırsatta da gasp etmişlerdir. Değişmeyen ortak paydalarından önde geleni, işçilerin, sömürülen sınıfların, halkların, ulusların demokrasi, hak ve özgürlük mücadelelerinin asker-polis-yargı vs. aracıyla baskı altına alınması, şiddetle bastırılması, işkence, haksız gözaltı ve tutuklama, hücre tipi cezaevi gibi araçların sistemli bir biçimde kullanılmasıdır. Aralarındaki tek fark bu araçların kullanılmasının zaman ve koşullarının belirlenmesindedir.
Çatışma süreçlerinde, birbirlerine vurdukları darbeler, verdikleri zararlar karşısında kitle desteği sağlamak için kopardıkları "hukuk, adalet, demokrasi, bağımsız yargı" feryatları, ne kadar onların özüne yabancı ve yanıltıcı bir işleve sahipse, olan bitenin demokratik bir ilerleyişin, "temiz eller" politikasının sonucu gibi gösterilmesi de o kadar yanıltıcıdır. Gerçek olan çıkar çatışmaları, mevzi ve güç kazanma savaşları, halka ve birbirlerine karşı uyguladıkları faşizan yöntemlerdir.
Son iki yıldır Türkiye'de egemen güçlerin mesajları yargı üzerinden verilmekte, hesaplaşmalar yargı üzerinden yapılmaktadır. Bu çatışmalarda yargıçların ve yargı organlarının araç olarak kullanılması, yargıda kadrolaşma hepsinin geleneksel ve vazgeçilmez politikasıdır. Hiç birinin derdi yargı bağımsızlığı olmadığı için yargı hiç bir zaman bağımsız olmamıştır. (Şemdinli davasının savcı ve yargıçlarının başına gelenler, Anayasa Mahkemesi'nin hukuka değil siyasal güç dengelerine göre oluşan konjonktürel kararları vb. hatırlanmalıdır.)
Emek-sermaye çelişkisi temelinde oluşan uzlaşmaz sınıf karşıtlıklarını, zenginliğin ve yoksulluğun uçlarda birikmesini, sonu gelmeyecek olan krizlerin çıplaklaştırdığı sınıfsal saflaşmaları perdelemek, kendi ideo-politiklerine göre motive edilmiş kitle destekleri sağlamak amacıyla, Türk-Kürt, Alevi-Sünni, dinci-laik gibi etnik ve dinsel farklılıkları provoke etmek geleneksel ortak politikalarıdır.
İçindeki güç odakları ve kurumlarıyla birlikte hem heterojen (farklı çıkarların çatışması) hem de homojen bir yapı (ezme, sömürme ilişkilerinde ve faşizan yöntemlerde ortak paydalar) oluşturan egemen sınıf ve devletin, hem toplumsal muhalefete karşı hem de kendi içinde birbirlerine karşı yürüttükleri gizli ya da açık, yasal ya da yasadışı kirli savaş, kirli politika, mafyatik ve kontra eylemler kapitalist devlet ve burjuva egemenlik biçiminin evrensel, geleneksel politikası ve karakteristiğidir. Bu yöntemlerin biçim ve yoğunluğu ülkeden ülkeye tarihsel, toplumsal koşullara ve dengelere göre değişmektedir.
Azami kar-azami egemenlik, azami baskı ve yağma ve bunların hepsi azami hukuk tanımazlık gerektirir. Kapitalizmin azami kar yasasının kaçınılmaz sonucu olan yıkıcı ve öldürücü rekabet yasaları, insanlığı ve doğal çevreyi topyekûn felakete doğru götürüyor. Dünyanın dört bir yanı kana bulanıyor, enerji kaynakları yağmalanıyor, sorumsuzca harcanıyor, tüketiliyor. Egemenlik ve pazar paylaşım stratejileri uğruna halklar ve uluslar, şoven duygular körüklenerek birbirine kırdırılıyor ve yeni bir emperyalist saflaşmanın temelleri atılıyor.
Bütün bunların, insan hakları ve hukuk iddiasıyla tarih sahnesine çıkan, ama son yüzyılda ve bugün her alanda sınırsız bir egemenlik peşinde koşan, tekelci-emperyalist aşamada gittikçe daha fazla gericileşen kapitalizmin egemenliği altında hukukla ve yasalarla sınırlı kalınarak yapılması olanaksızdır. Yasal-hukuksal kılıf uydurmanın da bir sınırı vardır ve o sınırın bittiği yerde başlar kontr-gerillaların, gladyoların, Ergenekonların görevi.
Mustafa Suphi ve yoldaşlarının öldürülmesinden(1), Danıştay, Cumhuriyet gazetesi, Şemdinli olaylarına kadar uzanan tarihsel süreçte yaşanan darbe, provokasyon, cinayet ve katliamlar Türkiye'nin NATO'ya üye olmasından itibaren daha örgütlü, bilinçli ve profesyonel bir yapının eylemleri olarak ortaya çıkmaktadır.
Gladyo, kontr-gerilla ya da NATO’nun Gizli Orduları olarak da adlandırılan illegal devlet organizasyonlarının Türkiye'deki adı 1950'li yıllarda Seferberlik Tetkik Kurulu, son süreçte Ergenekon'dur.
Son yıllarda kontrolden çıkıp kendi başına hareket etmeye başlayan, egemen güçlerin ortak, politik, stratejik hassasiyetlerini ve kurulan dengeleri kendi politik, ekonomik çıkar ve hesapları uğruna darbeleyen kontr-gerilla uzantısı Ergenekon'un tasfiyesi için egemen sınıf güçleri arasında mutabakat sağlanmış ve operasyonlar başlatılmıştır. Bu nedenle operasyonların da, açılan davanın da sınırı ve gideceği yer bellidir. Ne onca provokasyon ve cinayetin ne de "Beni en iyi MGK anlar" diyen Mehmet Ağar'in ifade/itiraf ettiği "bin operasyon"un hesabı sorulacaktır. Bu sürecin ne demokratikleşmeyle ne de "temiz eller" ile bir ilgisi vardır. Yapılan "temizlik" sistemin denetimi dışına çıkan safranın atılmasından ibarettir. Bunu anlamak için iddianameye bakmak yeterlidir.
Mutabakat İddianamesi
Geçmişte adı "Susurluk" olarak bilinen çete yargılan(a)madı, hesap sorulmadı; ortaya saçılan onca belge, bilgi ve kanıta rağmen. Ergenekon iddianamesi bu "çete"nin de yargılan(a)mayacağını, gerçek hesabın farklı olduğunu görünen ve görünmeyen yüzüyle anlatıyor.
Onbinlerce sayfalık belge ve doküman ortalığa saçılmasına rağmen, sanıklar (ki sınırlı sayıda ve gözden çıkarılmış kişilerden oluşmaktadır) sadece yasa dışı örgütten ve AKP hükümetine karşı darbe girişiminden yargılanacaklar. Bu tür eylemleriyle egemen sınıf güçleri arasındaki stratejik dengeyi bozacak şekilde giderek (tıpkı "Susurluk çete"si gibi) kendi başına hareket eden "Ergenekon çete"si yapısal ve geleneksel kontr-gerilla/gladyo politikasından ve pratiğinden vazgeçilmeksizin tasfiye edilmek istenmektedir.
İddianame, egemen sınıf güçleri arasındaki çatışmanın politik içeriğinin ve bu çatışmanın oturduğu geçici dengenin hukuksal ifadesidir. Tıpkı AKP'yi kapatma davası kararındaki ince hesaplanmış oy dağılımı gibi.
Birçok bilgi ve belge, birbiriyle ilişkilendirilmeden yığma biçimde toplanarak mahkemeye ve kamuoyunun üzerine adeta boca edilmiştir. Halen görevde ve hayatta olan ya da olmayan, resmi ya da sivil kişilere, bu kişilerin temsil ettikleri, değişik rütbe ve mevkilerde görev yaptıkları kurumlara yönelik bağlantılar kurulmayarak ve bu bağlantılar üzerinden sonuna kadar gidilmeyerek (operasyonlar yukarıya değil aşağıya doğrudur) kontr-gerilla politika ve icraatlarının gelenekselleşmiş devlet politikası olduğu gerçeği gizlenmek istenmiştir. Sonuna kadar gidildiğinde, sağlanan mutabakatın tarafları ve onların öncülleriyle yüz yüze gelme olasılığı neredeyse kesin gibidir.
Tüm bu bilgilere ve belgelere 7 yıl önce ulaşıldığı, MİT ve emniyet tarafından bildirildiği halde operasyonun bugün yapılmasının önde gelen nedeni, egemen güç odakları arasındaki denge ve çatışmanın dönemsel koşulları ile Ergenekon'un da tıpkı "Susurluk cetesı"nde olduğu gibi kontrol dışına çıkma, kendi çıkar ve hesaplarını dayatma, dengeyi bozma, değişen dünya ve ülke içi dengelere göre konumlan(a)maması durumudur.
Sayısız provokasyon ve cinayet bataklığından devleti ve kurumları temize çıkarmak için mizah konusu olmayı hak eden yöntemlere başvuran iddianame yazarlarının sola ve devrimcilere çamur sıçratma oyunu devletin bilinen dezenformasyon ve manipülasyon politikasının iddianame üzerinden yeni bir pratiğidir. Sanıklardan elde edilen resmi evraklarda yazılı yasa dışı eylem ve fiiller karşısında MİT’e ve TSK’ya bir ilgileri olup olmadığını soran müzekkereler yazıp, ilgileri olmadığına dair cevabi müzekkereler alarak bu kurumları ve devleti temize çıkardıklarını sananların çıplak gerçeklik karşısındaki aczi ve çaresizliği, devrimcilere çamur atıp iz bırakma çabasıyla gizlenemeyecek kadar çıplak ve gerçektir.
Güvercinleri de vururlar! 12 yaşa 13 kurşunla....
2500 sayfalık iddianamenin içinde sayısız katliam, provokasyon, yargısız infaz, kayıp, işkence ve kan sıçratma oyunları "saklı"dır.
Bu iddianamede:
- 1955 6-7 Eylül olayları(2)
- Darbeler, darbe teşebbüsleri
- Kürt halkına karşı kirli savaş yöntemleri ve suikastlar(3) (4) (5) (6) (7) (8) (9)
- Kürt-Türk, alevi-sünni, dinci-laik vb. etnik ve dinsel farklılıkları kışkırtıp birbirlerini kırmaları için yazılan senaryolar, uygulanan provokasyonlar ve muhalif hareketlere yönelik saldırılar(10)
- 1977 1 Mayıs katliamı
- Maraş (1978)(11), Çorum (1980)(12), Sivas (1993)(13), Gazi katliamları (1995)(14)
- Danıştay saldırısı
- Mersin'de bayrak provokasyonu
- Linç girişimleri
- Laik-Kemalist aydınlara, gazeteci ve sendikacılara yönelik provokatif cinayetler, eylemler(15)
- Avrupa ve Kafkaslar'da gerçekleştirilen cinayetler(16)
- ve bütün kanlı sürecin hükümetler, ordu, polis, JİTEM, MİT, Özel Harp Dairesi, valiler, mahkemeler, cezaevleri, itirafçılar, ordu kışlalarında eğitilen Hizbullahçılar, korucular, mafya çeteleri eliyle nasıl icra edildiğinin, yeri geldiğinde kendi uşaklarını bile tereddüt etmeden harcayabilen, hükümetler kurup hükümetler deviren bir rejimin tarihsel kodları "saklı"dır.
"Yasadışı örgütlenme" ve "AKP hükümetine karşı darbe girişimi" ile sınırlanan iddianamede yer verilmeyen, böylece kontr-gerilla örgütlemesinin "faili meçhule" terk edilen suçlarının ve bu iddianamede tespit edilmelerinden imtina edilen suç faillerinin ifşa edilmesi, iddianamenin içinde "saklananın" açığa çıkarılması görevi bu ülkenin ilerici güçlerinin önünde durmaktadır.
Ergenekon denilen devlet/egemen sınıf çetesi hakkında açılan davanın ilk duruşma gününde, acılarımızı kendi iktidar çatışmalarına malzeme yapanların ve halkın yaraları üzerinden hesap görenlerin karşısında, gerçek demokratikleşme için öncelikle;
● Kontr-gerilla ve özel harp dairesinin dağıtılması, işledikleri tüm suçlar sebebiyle tüm faillerinin açığa çıkarılarak cezalandırılmaları,
● MGK’nın kaldırılması,
● Adalet Bakanlığı ve yürütmenin yargı üzerindeki denetim, kontrol ve vesayetinin kaldırılması ve yargının bağımsız örgütlenmesinin sağlanması,
● Temel hak ve özgürlükler üzerindeki polis devleti uygulamalarına cevaz veren ve kontr-gerilla yapılanmalarını besleyen sınırlamaların kaldırılması,
● Halkın kendini ifade ve siyaset yapma araçlarının bastırılmaması ve geliştirilmesi, düşünceyi ifade özgürlüğü üzerindeki sınırlamaların kaldırılması gerektiğini hatırlatıyoruz.
ÇAĞDAŞ HUKUKÇULAR DERNEĞİ GENEL MERKEZİ
_______________________________________________________
DİPNOTLAR
1 22 Ocak 1921’de Çerkes Ethem’in öldürülmesinden 7 gün sonra 29 Ocak’ta Türkiye Komünist Partisi önderi Mustafa Suphi ve 14 yoldaşı öldürüldü.
2 6-7 Eylül 1955’te kontrgerilla tarafından organize edilen şovenist kışkırtmayla azınlıklara yönelik katliam ve yağma gerçekleştirildi. Saldırıların bilançosu tam olarak bilinmemekle birlikte resmi açıklamalara göre iki gün süren olaylarda 3 kişi öldürüldü, 30 kişi yaralandı. 73 kilise, 1 fabrika, 8 ayazma, 2 manastır, 3584’ü Rum vatandaşlara ait olmak üzere 5538 taşınmaz yakılıp yıkıldı. 70.000 Rum Türkiye’yi terk etmek zorunda kaldı.
3 5 Temmuz 1991, evinden polis tarafından gözaltına alınan aklın Emek Partisi Diyarbakır İl Başkanı Vedat Aydın’ın cesedi beş gün sonra Ergani-Maden yolu üzerinde bulundu.
4 20 Eylül 1992’de kaçırılan Musa Anter öldürüldü. Birlikte kaçırılan Orhan Miroğlu yaralı olarak kurtuldu.
5 1992 yılında Şırnak'ta Newroz kutlamalarına yapılan saldırıda 38 kişi öldürüldü, 120 kişi yaralandı. Şırnak’ın Cizre ilçesinde aralarında Sabah Gazetesi muhabiri İzzettin Keser’in de bulunduğu 24 kişi öldürüldü, 60’ı aşkın kişi yaralandı.
6 4 Kasım 1993’te dönemin Başbakanı Tansu Çiller "PKK’nın haraç aldığı işadamları ve sanatçıların isimlerini biliyoruz, onlardan hesap soracağız" açıklamasının ardından Kürt işadamlarına yönelik suikastlar başladı. Kaçırılan Behçet Cantürk ve şoförünün cesedi Sapanca yolunda bulundu. İki ay sonra Cantürk’ün avukatı Yusuf Ekinci öldürüldü. Fevizi Aslan ve Şahin Aslan, İstanbul Şehremini’de gözaltına alındı, ertesi gün Hendek’te ölü olarak bulundular. Sağlık Kurulu Başkan Yardımcısı Hakkarili Namık Erdoğan öldürüldü. İstanbul’daki Yeşilyurt Çınar Otelinden kaçırılan Savaş Buldan, Adnan Yıldırım ve Hacı Karay, Bolu’nun Yiğılca ilçesi yakınlarında ölü olarak bulundular.
7 4 Aralık 1994 günü Kumkapı’da bulunan Özgür Ülke Gazetesi binası bombalandı. Bir kişi yaşamını yitirirken 20 kişi yaralandı.
8 9 Kasım 2005, Şemdinli Katliamı.
9 12 Eylül 2006, Diyarbakırdaki Koşuyolu Parkı'na termos içinde bırakılmış olan bombaların patlatılması sonucu 2 bebek, 7 çocuk, toplam 10 kişi hayatını kaybetti. Saldırı Türk İntikam Tugayı (TİT) tarafından üstlenildi.
10 19 Şubat 1969, 6. Filo’nun ülkemize gelişini protesto etmek için Taksim’e yürüyen 30 bin kişilere saldırılması sonucu iki gösterici öldürüldü, yüzlerce kişi yaralandı.
11 20-24 Aralık 1978. Alevi halka karşı gerçekleştirilen katliamda resmi rakamlara göre 111 kişi öldürüldü. 210 ev ve 70 işyeri yakılıp yıkıldı.
12 4 Temmuz 1980, 30 Haziran'da başlatılan saldırı 4 Temmuz'da kitle katliamına dönüştü. Toplam 50 kişi öldürüldü.
13 2 Temmuz 1993. Bir otelde kalmakta olan 36 ilerici aydın ve sanatçı yakılarak öldürüldü. 8’i ağır olmak üzere 24 kişi yaralandı.
14 12-14 Mart 1995. Devletin hiç aracısız açıkça gerçekleştirdiği katliamlardan biri. Bir kahvehanenin silahla taranması ile başlatılan olayda polis müdahalesi sonucu 18 kişi öldürüldü, yüzlerce kişi yaralandı. Bu olaydan sonra Hasan Ocak kaçırılarak öldürüldü.
15 1 Şubat 1979, Abdi İpekçi kontrgerilla elemanı Mehmet Ali Ağca tarafından öldürüldü; 1980, bir dönem DİSK Genel Başkanlığı yapan, katledildiğinde Maden-İş Genel Başkanı olan Kemal Türker evinin önünde vurularak öldürüldü; 31 Ocak 1990, Muammer Aksoy Ankara’da öldürüldü; 7 Mart 1990, Hürriyet Gazetesi genel yayın yönetmeni Çetin Emeç İstanbul’da evinin önünde şoförüyle birlikte öldürüldü; 6 Ekim 1990, Bahriye Üçok, Ankara’daki evine gönderilen bombalı paketin patlamasıyla öldürüldü; 24 Ocak 1993, Uğur Mumcu arabasına konan bombanın patlatılması ile öldürüldü; 21 Ekim 1999, Ahmet Taner Kışlalı arabasına konan bomba ile öldürüldü, 18 Aralık 2002, Necip Hablemitoğlu evinin önünde uğradığı silahlı saldırıda öldürüldü; 29 Ocak 2007, Hrant Dink genel yayın yönetmeni olduğu Agos Gazetesi önünde sırtından vurularak öldürüldü.
16 5 Kasım 1982, Nubar Yalımyan Hollanda’da Abdullah Çatlı ve ekibi tarafından öldürüldü.