Özgürlük ve onur tutkunu yüreklere, aydınlık bilinçlere gömüldüler, bizimle yaşıyorlar! Ekim Şehitleri, Osman Yaşar Yoldaşcan ve Ataman İnce'nin mezarları başında anıldı.
Bu kitapta bir düzinenin üstünde devrimcinin direnişi anlatılıyor. Hepsinin de mesajlarının ortak özü "işkencede direnilebilir" sözcüklerinde yatmaktadır. Olağanüstü bir direnç gerektiren bu görev, eğer istenirse olağan insanlar tarafından pekala yerine getirilebilir. Adressiz Sorgular'ı bitirdiğinizde göreceksiniz; Sorgularda işkencecilerin tutsaklarına yönelttikleri bütün sorular, adreslerini bulamayarak gerisin geriye işkencecilerin kendilerine dönmektedir. Ama biz inanıyoruz ki, bu direnişlerden çıkarılan dersler, özgürlük ve onur tutkunu yüreklerdeki adreslerini sektirmeden bulacaklardır"
(Adressiz Sorgular'ın önsözünden...)
YAPRAK DÖKÜMÜ
Sararıp dökülmeden önce kızaran yapraklar ki onlar
Şan verdiler ortalığa bütün bir sonbahar
Mevsim dönüp de yeniden yeşermeğe başlayınca rüzgar
Çıplaklığında o atın yine onlar koşacaklar
O çocuklar
O yapraklar
O şarabi eşkiyalar
Onlar da olmasa benim gayrı kimim var?
(Can Yücel)
Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği (TİKB) saflarından Ekim ayında ölümsüzler kervanına katılan Osman Yaşar Yoldaşcan, Ataman İnce, Sezai Ekinci, Remzi Basalak, Şaban Budak, Nilgün Gök ve Zafer Kırbıyık için İstanbul'da mezar anmaları düzenlendi. Ekim şehitleri, Osman Yaşar Yoldaşcan ve Ataman İnce'nin Silivrikapı Mezarlığı'ndaki mezarları başında, yoğun yağmur altında anıldılar.
Osman'ı ilk İleri Militanlar Toplantısı'nda tanıdım. 1977'de THKO'dan ayrıldıktan sonra, 1979'da gerçekleştirilen İleri Militanlar Toplantısı'na kadar süren 2 yıllık bir dağınıklık dönemi yaşamıştık. O dağınıklık sürecinin toplanmasında Osman Yaşar Yoldaşcan Geçici Merkez Komitesi üyesi olarak yer alıyordu. İleri Militanlar Toplantısı bir yanıyla kuruluşun ilk adımıydı. Orada Osman Yaşar Yoldaşcan, konuşmalara yönelik tıpkı bu fotoğrafından gördüğünüz gibi dikkatli ve inceleyiciydi. Toplantının bir bölümünde grubun lideri konumundaki MK üyesi toparlanma sürecinde yeterince yer almadığı için özelleştiri veriyordu. Kişisel nedenlerden ötürü MK'da yer almak istemiyordu. Herkes bu konu ekseninde düşüncelerini belirtti. Sıra Osman'a geldiğinde ise yoldaş sadece bir cümle ile yetindi: "Ben MK'ya adayım." Osman, tükenmişliğe karşı mütevazı fakat kararlı bu çıkışı ile benim hafızama kazındı. Söz konusu kişiyi eleştirmedi, başka kimseyi eleştirmedi ama öyle bir bakarak adayım dedi ki... Daha sonra da görev dağılımına kadar hiç söz almadı, görev dağılımında net bir şekilde aday olduğu görevleri sıraladı.Bu konuşmanın ardından şiirlerle devam eden anma programı Osman Yaşar Yoldaşcan Müfrezesi üyesi olarak çarpışırken ölümsüzleşen bir diğer Ekim şehidi, Nilgün Gök'ün yaşamı hakkında bilgilendirici bir sunum ile devam etti. Ekim Şehitlerini anma programının Osman Yaşar Yoldaşcan'ın mezarı başındaki kısmı, marşlar ve sloganlarla son bulurken yapılan son bir konuşmada, 12 Eylül'ün fırtınalı, bu günün ise durgun bir dönem olarak adlandırıldığı, buna 12 Eylül döneminde düşmanının tankı ve topunun net bir şekilde görülmesinin neden olduğu söylendi. Oysa bugün düşmanın çok daha sinsi ve çürütücü silahlarla saldırdığı belirtilirken, "Bu gün üzerimize düşen örgütsel görevleri nasıl yapıyoruz? Dört elle sarılıyor muyuz? Çok daha fırtınalı bir süreçten geçiyoruz ve buna göre konumlanmalıyız" denildi.
O dönem yeraltı matbaalarında çok geri bir teknoloji kullanılıyordu. O ise araştırmaları sonucunda dönemin en ileri teknolojisini buldu, çünkü denenmeyeni denedi. Ve bir odada geliştirdiği bir teknikle matbaamızı kurdu.
Mücadelesinde işte böyle net olan Osman Yaşar Yoldaşcan yoldaşlarına karşı ise çok hassastı. Buna dair bir anımı da paylaşmak istiyorum. Dönem cunta dönemiydi ve hepimiz aranıyorduk. İllegaliteye dikkat etmemiz gerekiyordu. Ben gitmemem gereken bir yere gitmiştim. Osman Yaşar Yoldaşcan bunu öğrendiğinde ona neden gittiğim konusunda mazaretler sıralamaya başladım. O ise bana neden gitmemem gerektiğini anlatınca yaptığım hatayı anladım ve onun yanından üzgün ayrıldım. Yolda giderken arkamdan geldiğini gördüm. Üzgün olmam onu etkilemişti. Bir yere oturduk ve yarım saat boyunca kafamı iyice açana, üzgün halim geçene kadar konuştu. Haklı olmasına ve hak etmeme rağmen onun yanından üzgün ayrılmama izin vermiyordu. Mücadelesinde ne kadar netse, yoldaşlarını anlamaya çalışmakta da o kadar hassastı. Tam bir önderdi.
Ardından, TİKB önceli grubun 1971 senesinde Denizli'den İzmir'e para nakil eden Ziraat Bankası aracına yönelik Türkiye'de gerçekleştirilen en büyük kamulaştırma eylemine yardım ve yataklık suçlamasıyla daha 14 yaşında tutuklanan ve koğuş arkadaşı olduğu Deniz Gezmiş'in hapishanede takdirini kazanan Ataman İnce'nin mezarı başına geçildi. TİKB'nin kurucu kadrosu olarak İstanbul'dan Adana'ya ektiği tohumlar anlatılırken, işkencehanede onu son olarak gören eşinin anlatımları da aktarıldı. Polisin yüzleştirme amacıyla eşinin karşısına çıkartığı Ataman İnce'nin her tarafı yüzü-gözü ve tüm vücudu kırıklarla dolu haldeydi. Ataman İnce o haliyle üç gün daha direnip ölümsüzleşti.