GÜNCEL
Arkasından, "Ben gazeteci vurmuş adamım..." diye kasılarak TV kanallarını dolaşmaya çıktı. "İlk silahlı sağ eylemci" ünvanını ondan kimse alamazdı! Öyle ya, daha 1952 yılında, dönemin ünlü gazetecilerinden Mehmet Emin Yalman'ı vurmuştu. "Bunun yanında" -ortaya çıkmayan başkaları da bir yana- "böyle ufak tefek taciz olaylarının lafı mı edilir"... havalarındaydı. Gözünü din kisvesi altında yapageldiği ahlaksızlık bürümüş adamın şimdiki eşi de kendisinden tam 50 yaş küçük! Birilerinin bu konuda söyledikleri doğru olmalı: "Bu adam gerçekten pedofili hastası".
Kelepçeliyken de çıkacağından emin, çünkü sapık, içinden geldiği sistemi iyi tanıyorZira, yaptığı rezilliklerden zerrece utanmayan bu iğrenç yaratık, “İslamiyet’te çocuklar ‘akıl baliğ’ olur olmaz reşit sayılır. Medeni Kanun’daki rüşt yaşı da beni zaten ilgilendirmiyor” diyerek insanlıkdışı bu davranışını dini bir temele dayandırarak bir de meşru kılmaya çalışıyor!
Sadece o mu? Özü böylesine çıplak ve böylesine iğrenç bir konuyu sahiplenişlerine bakılırsa, İslamcılar, herkese her fırsatta ahlak dersi verirlerken bu konuda sergiledikleri tutumun rezilliğiyle şimdiden literatüre geçtiler. Yargılamanın başlangıcından bu yana söz birliği etmişcesine sükunetlerini koruyan dinci-gerici yayın organlarından -Abdurrahman Dilipak dışında, ki o da olayı Türk filmlerindeki "ilaçlı gazoz" benzeştirmesiyle geçiştirdi- yine çıt çıkmadı. Vakit gazetesi, TV ziyaretleri dışında "yazarını" büyük bir yüzsüzlükle sahiplendi.
Tablonun bütününden en bozuk gözlerin bile okuyabilecekleri bir üst başlık beliriyor: Sistemdeki çürüme! Kapitalist sistemin, ücretli kölelik düzeninin ürettiği; en küçük görüngüsüne bile karşı çıkmak gerekirken, üzerimize bir kabus gibi çöken devasa boyutlarıyla sessiz kalarak, geçiştirerek yeniden ürettiğimiz kendi yaşamımız!
Bir yanda açlık, işsizlik ve yokluğun akacak kanal bulamadığı çaresizleşmeyle atbaşı giden yoksullardaki düşkünleşme; diğer tarafta bir parça parası, imkanı, gücü olanın her türlü iğrençliği yapabilme hakkını ve olanaklarını bulabilmesi. Bununla da kalmayarak, Adli Tıbbıyla, mahkemeleriyle, satın aldığı raporları ve memurlarıyla bu her yanından lime lime çürüyen düzende arabasını yürütmesi!
Olay öte yandan, sistemdeki çürümenin bütün iğrençliğiyle kristalize olması, çürümenin boyutlarını göstermesi açısından da çarpıcı: Tıp gibi insanın sağaltılmasına adanmış kutsal bir mesleğin, Adli Tıp Kurumu şahsında çıkar ilişkilerine nasıl alçakça alet edildiğini gözler önüne seriyor. O Adli Tıp heyetleri ki, bu tür raporlar nedeniyle "geçici süre meslekten men ve uyarı cezası" almışlardı. O Adli Tıp heyetleri ki, hareket edemeyen, konuşamayan, ruh sağlığını yitirmiş ölüm oruççularına ya da cezaevlerinde ölümü bekleyen tutsaklara "cezaevlerinde tedavi edilebilir" raporları vermesiyle ünlüydüler... O hekimler ki, son olarak Metris’te işkenceden ölen Engin Çeber’e "sağlam" raporu verebildiler!
Bebeğe tecavüzde geç de olsa ayağa kalkan vicdanımız bu kez sanki o denli kanamadı. Annesi de işin içinde ve zeka yaşı olarak geri olan bu çocuğa kuşkusuz üzülmüş ve acımışızdır. Fakat bu alçakça tacizi yapana sanki o kadar öfkelenmedik. Çünkü göstermedik bunu yeterince; dişlerimizi gıcırdatmış, lanet okumuş olabiliriz ama sonra... Haberi okuduğumuz gazetelerle birlikte tepkimizin kapılarını da kapattık galiba. Birkaç cılız basın açıklaması ve öfkeli birkaç köşe yazısı dışında uyuşmuş beyinleri sarsıp vicdanları kendine getiren bir çıkış gösterilmedi çünkü. Böyle mi olmalıydı?..
Pazar, 2 Kasım 2008 (18 yıl 1 hafta önce)
Daha suratına bakar bakmaz irkiliyor insan. Çukura kaçmış gözler, "karaktersiz" yüz kemikleri üzerine geçirilmiş kirli sarı deri... Yaşlı insanlarda bilgelik simgesi güngörmüş yüz çizgileri ona şeytani bir görünüm kazandırmış. Adeta, "Ben zaten yıllarca herkese kazık atmışım; ömrüm hep böyle geçmiş şimdi mi aklınız başınıza geldi" diyor. Yüzünde, gizlenmesi mümkün olmayan bir riyakarlık ve alçaklık resmi...
Bu adam Vakit gazetesi yazarı, bu adam 18 ay önce küçük bir kız çocuğunu cinsel olarak taciz etti. Bu adam geçenlerde tahliye edildi. Bu adamın cinsel tacizde bulunduğu 14 yaşındaki kız çocuğu için Adli Tıp Kurumu, "ruh ve beden sağlığı bozulmamıştır...", "olaydan kaynaklanan beden ve ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede patolojik bir arızası olmadığı" şeklinde rapor vermişti.
Böbürlendiği şeye bak!
Arkasından, "Ben gazeteci vurmuş adamım..." diye kasılarak TV kanallarını dolaşmaya çıktı. "İlk silahlı sağ eylemci" ünvanını ondan kimse alamazdı! Öyle ya, daha 1952 yılında, dönemin ünlü gazetecilerinden Mehmet Emin Yalman'ı vurmuştu. "Bunun yanında" -ortaya çıkmayan başkaları da bir yana- "böyle ufak tefek taciz olaylarının lafı mı edilir"... havalarındaydı. Gözünü din kisvesi altında yapageldiği ahlaksızlık bürümüş adamın şimdiki eşi de kendisinden tam 50 yaş küçük! Birilerinin bu konuda söyledikleri doğru olmalı: "Bu adam gerçekten pedofili hastası".
Kelepçeliyken de çıkacağından emin, çünkü sapık, içinden geldiği sistemi iyi tanıyor
İkiyüzlülük içinize işlemiş sizin
Sadece o mu? Özü böylesine çıplak ve böylesine iğrenç bir konuyu sahiplenişlerine bakılırsa, İslamcılar, herkese her fırsatta ahlak dersi verirlerken bu konuda sergiledikleri tutumun rezilliğiyle şimdiden literatüre geçtiler. Yargılamanın başlangıcından bu yana söz birliği etmişcesine sükunetlerini koruyan dinci-gerici yayın organlarından -Abdurrahman Dilipak dışında, ki o da olayı Türk filmlerindeki "ilaçlı gazoz" benzeştirmesiyle geçiştirdi- yine çıt çıkmadı. Vakit gazetesi, TV ziyaretleri dışında "yazarını" büyük bir yüzsüzlükle sahiplendi.
Tablonun bütününden en bozuk gözlerin bile okuyabilecekleri bir üst başlık beliriyor: Sistemdeki çürüme! Kapitalist sistemin, ücretli kölelik düzeninin ürettiği; en küçük görüngüsüne bile karşı çıkmak gerekirken, üzerimize bir kabus gibi çöken devasa boyutlarıyla sessiz kalarak, geçiştirerek yeniden ürettiğimiz kendi yaşamımız!
Çürümenin boyutu
Bir yanda açlık, işsizlik ve yokluğun akacak kanal bulamadığı çaresizleşmeyle atbaşı giden yoksullardaki düşkünleşme; diğer tarafta bir parça parası, imkanı, gücü olanın her türlü iğrençliği yapabilme hakkını ve olanaklarını bulabilmesi. Bununla da kalmayarak, Adli Tıbbıyla, mahkemeleriyle, satın aldığı raporları ve memurlarıyla bu her yanından lime lime çürüyen düzende arabasını yürütmesi!
Olay öte yandan, sistemdeki çürümenin bütün iğrençliğiyle kristalize olması, çürümenin boyutlarını göstermesi açısından da çarpıcı: Tıp gibi insanın sağaltılmasına adanmış kutsal bir mesleğin, Adli Tıp Kurumu şahsında çıkar ilişkilerine nasıl alçakça alet edildiğini gözler önüne seriyor. O Adli Tıp heyetleri ki, bu tür raporlar nedeniyle "geçici süre meslekten men ve uyarı cezası" almışlardı. O Adli Tıp heyetleri ki, hareket edemeyen, konuşamayan, ruh sağlığını yitirmiş ölüm oruççularına ya da cezaevlerinde ölümü bekleyen tutsaklara "cezaevlerinde tedavi edilebilir" raporları vermesiyle ünlüydüler... O hekimler ki, son olarak Metris’te işkenceden ölen Engin Çeber’e "sağlam" raporu verebildiler!
Neredeyiz?
Bebeğe tecavüzde geç de olsa ayağa kalkan vicdanımız bu kez sanki o denli kanamadı. Annesi de işin içinde ve zeka yaşı olarak geri olan bu çocuğa kuşkusuz üzülmüş ve acımışızdır. Fakat bu alçakça tacizi yapana sanki o kadar öfkelenmedik. Çünkü göstermedik bunu yeterince; dişlerimizi gıcırdatmış, lanet okumuş olabiliriz ama sonra... Haberi okuduğumuz gazetelerle birlikte tepkimizin kapılarını da kapattık galiba. Birkaç cılız basın açıklaması ve öfkeli birkaç köşe yazısı dışında uyuşmuş beyinleri sarsıp vicdanları kendine getiren bir çıkış gösterilmedi çünkü. Böyle mi olmalıydı?..